Ολιγόωρη Φυγή….

Απογευματινή απόδραση στα ορεινά του Νομού Τρικάλων με τον Αφρικάνο φίλο Κώστα.

Νότια Πίνδος για ακόμη μια φορά και εκκίνηση από την Πόρτα Παναγιά όπου συναντάμε τον Ι.Ν Αγ. Βησσαρίωνα

Το τοπίο απλά μαγευτικό.

Όταν η παράδοση συναντά την τεχνολογία

Παρατηρήστε το τιμόνι του ποδηλάτου που έχει γίνει ένα με τον πλάτανο…

Στρίβοντας για τα ορεινά του Νομού Τρικάλων (Πύλη)

Ταξίδι….

Καλωσορίζοντας τα πρώτα χιόνια (Θέα από το Νεραϊδοχώρι)

Δρόμος καλός που θέλει προσοχή όσον αφορά τις κατολισθήσεις βράχων.

Η θέα σε όλη τη διαδρομή είναι αυτή…

Στη γέφυρα Αλεξίου και απέναντι ο δρόμος που οδηγεί σε Γαρδίκι-Αθαμανία

Μετά την γέφυρα Αλεξίου κατεύθυνση αριστερά προς Αρματωλικό (χωματόδρομος)

Στάση για κάποιες ανάσες με θέα το φράγμα Μεσοχώρας

Τελευταία στάση, τοξωτή γέφυρα Πύλης.

Δύο άνθρωποι, δύο κοινές αγάπες, μοτοσυκλέτα-φωτογραφία

Ο χάρτης της διαδρομής

Καλά Χιλιόμετρα σε Όλους.

Στο Κυνήγι των Χρωμάτων του Φθινοπώρου

(Θεσσαλία-Δυτ.Μακεδονία-Ήπειρος)

Ξεκινώντας να γράψω το κάθε οδοιπορικό μου πάντα έχω θέμα με το πως θα ξεκινήσω. Πως να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και πως να μετατρέψω τις εικόνες σε λέξεις.
Όπως και να έχει και αυτή τη φορά θα προσπαθήσω με λίγα λόγια και πολλές εικόνες να σας μεταφέρω έστω και νοερά στα αγαπημένα Ελληνικά Βουνά. Την συντροφία αποτελούσε ο φίλος μου Κώστας Αλεξίου. Ίδια αγάπη για την μοτοσυκλέτα, το ταξίδι και τη φωτογραφία, κοινές σκέψεις, κοινά όνειρά, πάμε….

Το οδοιπορικό πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011. 14 ώρες 420χλμ, Θεσσαλία, Δυτ.Μακεδονία, Ήπειρος. (στο τέλος του οδοιπορικού υπάρχει ο χάρτης της διαδρομής και σύντομα θα προστεθεί το video)

Με τον καιρό σύμμαχό μας (θερμοκρασία κοντά στους 7-8 βαθμούς και συννεφιά) αναχωρήσαμε στις 06:00 από τα Τρίκαλα και να βρεθούμε σύντομα στην Ε.Ο Τρικάλων-Ιωαννίνων.

Σκέψη για να μπούμε στην Εγνατία Οδό δεν υπήρχε οπότε λίγο μετά το χωριό Κορυδαλλός κατεύθυνση δεξιά προς Κρανιά-Καλιθέα-Πριόνια (σημείο Β)

Δρόμος περίπου 30 χιλιομέτρων χωρίς πολύ κίνηση με…

…πολλές στροφές…

…θέα…

…και «βουτιά» στο ελατόδασος της περιοχής.

Οι αχτίδες του ήλιου άρχισαν να φωτίζουν στην απέναντι πλευρά την Νότια Πίνδο…

…όσο εμείς διαπιστώναμε γιατί το φθινόπωρο θεωρείται μια πανέμορφη εποχή…

Η πρώτη μας στάση σε κάποιο ξέφωτο…

…και ο καφετζής ανέλαβε δράση…

Συνεχίζοντας και αφού φτάσαμε στην Κρανιά, κατεύθυνση δεξιά προς Γρεβενά και στάση μετά από κάποια χιλιόμετρα στον Βενέτικο ποταμό (σημείο D). Από το συγκεκριμένο σημείο διακρίνονται 3 γέφυρες. Το παλιό γεφύρι, από όπου και οι φωτογραφίες, η γέφυρα όπου περνάει η παλιά Ε.Ο Γρεβενών-Ιωαννίνων και η γέφυρα της Εγνατίας Οδού.

Επόμενος προορισμός μας το χιονοδρομικό κέντρο στη Βασιλίτσα και λίγο πριν μπούμε στα Γρεβενά κατεύθυνση αριστερά προς Μαυραναίους (σημείο Ε) και ακολουθούμε την Γρεβενών-Διστράτου.

Και κάπου εδώ τα λόγια γίνονται φτωχά για να μπορέσω να περιγράψω την ομορφιά του τοπίου.(φωτογραφίες τραβηγμένες κοντά στο χωριό Σμίξη, σημείο F)

Όσο ανεβαίναμε η θερμοκρασία έπεφτε και σε κάποια «τυφλά» σημεία υπήρχε πάγος.

Στο χιονοδρομικό της Βασιλίτσας, και λίγο πριν τα πάντα ασπρίσουν.

Κώστας, φίλος και συνοδοιπόρος.

Αφήνοντας πίσω μας τη Βασιλίτσα κατεύθυνση προς Δίστρατο. Δρόμος με πολλές κατολισθήσεις, πολλές στροφές, πολύ πράσινο…

Λίγο πριν το Δίστρατο και δεξιά υπάρχει mini Transfagarasan.(σημείο Η)

Χωριό Άρματα όπου πάνω στον δρόμο υπάρχει παλιό υδροπρίονο.(σημείο Ι)

Πανέμορφη Ελλάδα !!!!!!!!!!

Λίγο πριν το χωριό Πάδες το Μικρό Ποτάμι (παραπόταμος του Βοϊδομάτη)

Λίγο πριν το Παλαιοσέλλι κατεύθυνση αριστερά προς Βρυσοχώρι, Ηλιοχώρι, Σκαμνέλι, Τσεπέλοβο.

Για όποιον λατρεύει την ομορφιά του τοπίου δεν έχει παρά να αφήσει τους αυτοκινητόδρομους και να αφεθεί στα στριφτερά μονοπάτια της Ελληνικής επαρχίας.

Φιλικός και αγωνιστικός χαιρετισμός του Κώστα. 🙂

Μπαίνοντας πλέον στο Κεντρικό Ζαγόρι η ομορφιά σε συνεπαίρνει…(Σκαμνέλι) (σημείο Κ)

Επόμενη μεγάλη μας στάση στο χωριό Τσεπέλοβο. Με μια λέξη…Ζαγοροχώρια…..

Με τον ήλιο να δύει είχε έρθει η ώρα της επιστροφής…

…με μια ευχάριστη έκπληξη να μας περιμένει λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω όπου ο δρόμος συναντά σε κάποιο σημείο το φαράγγι τού Βίκου.(σημείο Μ)

Βράδυ πια και ο δρόμος της επιστροφής μας γνώριμος, από τις επισκέψεις μας στα όμορφα Γιάννενα.

Καλά χιλιόμετρα σε όλους.

Στου Μπάρμπα Στέφανου…

Δεν είναι ταξιδιωτικό,

δεν είναι κάν οδοιπορικό,

ούτε ξεκίνησα από τη μια μεριά της Ελάδας να φτάσω στην άλλη…

…μόλις 30 χιλιόμετρα διαδρομή…

Συνηθίζω να λέω πως ο προορισμός δεν είναι αυτοσκοπός και πως το ταξίδι γίνεται για το ταξίδι, όμως….

αυτή τη φορά τα πράγματα άλλαξαν και κατά έναν περίεργο τρόπο μια τυχαία(;) συνάντηση έδωσε το έναυσμα να πάω τις σκέψεις μου ένα βήμα παρακάτω…

Καταρράκτες Παλαιοκαριάς 

(η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από παλιότερη επίσκεψή μου εκεί την περίοδο της Άνοιξης όπου ο Πορταϊκός ποταμός δημιουργεί αυτό το όμορφο θέαμα)

Ο δρόμος προς το χωριό…και ο χρόνος αρχίζει να γυρίζει πίσω…

Ένας από τους λόγους να λατρέψεις το φθινόπωρο…

…ένας από τους λόγους να λατρέψεις την Ελληνική ύπαιθρο.

Μοναχικότητα ή Μοναξιά?

Η παρουσία μου δεν πέρασε απαρατήρητη.

Εσύ και εγώ…

Φτάνοντας στο χωριό (Άνω Παλαιοκαριά)

Στην άκρη του χωριού το Καφε-Παντοπωλείο του μπάρμπα Στέφανου.

Κοντοστάθηκα και σκέφτηκα πως χρωστούσα μια επίσκεψη από την προηγούμενη φορά που είχα περάσει από εδώ

Μπαίνοντας στο καφενείο σαν σε τηλεμεταφορά βρέθηκα 50 χρόνια πίσω…

 Δεν θα το δεις ποτέ αυτό μπάρμπα Στέφανε αλλά νιώθω την ανάγκη να σου το αφιερώσω και να σου πω πως την υπόσχεση που σου ‘δωσα θα την κρατήσω….

 Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! –
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

… Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τα υπόλοιπα αποτελούν ιστορία….

Καλά χιλιόμετρα σε όλους.