Οδοιπορικό στα μέρη που μεγάλωσα, διαδρομή από άγνωστα μονοπάτια.
Γάβρος Καλαμπάκας
Συνοδοιπόρος μου ο καλός φίλος Γιάννης
Χωμάτινη διαδρομή μέτριας δυσκολίας (Στην Ε.Ο Τρικάλων – Ιωαννίνων στο ύψος της ταβέρνας Μαγκλάρα ακολουθείστε τον δρόμο δίπλα ακριβώς από το κτίριο. Ο δρόμος έχει αρκετές διακλαδώσεις οι οποίες οδηγούν σε στάνες με όχι ιδιαίτερα φιλικά τετράποδα.Ένστικτο, τύχη και ροδιές αυτοκινήτων θα σας οδηγήσουν 🙂 )
Γιάννης
Χιονισμένη Πίνδος. Αθάνατα Ελληνικά βουνά.
Στο βάθος τα Μετέωρα
Μετέωρα και Κόζιακας. Η βορειοδυτική πύλη του Θεσσαλικού κάμπου
Λασπόλουτρα Νο1
Λασπόλουτρα Νο2
Λίγο πριν το χωριό Γάβρος…
…όπου συναντήσαμε τον Φάνη για να μας ξεναγήσει στα μονοπάτια που ξέρει καλά…
Πεζοπορία λίγης ώρας μέχρι το σημείο «Αρκούδα». Θέα που κόβει την ανάσα…
«Αρκούδα»
Θέα
Καφές στο καφενείο του χωριού…
…κερασμένο από τον Κο Χαράλαμπο
Μισοτελειωμένη σιδηροδρομική γέφυρα κοντά στην Μύκανη Καλαμπάκας (στο δεξί μας χέρι όπως κατεβαίνουμε για Καλαμπάκα από την Ε.Ο Γρεβενών – Τρικάλων)
Η συγκεκριμένη σιδηροδρομική γραμμή ξεκίνησε να κατασκευάζεται πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Κατά μήκος υπάρχουν τούνελ (λίγο έξω από την Καλαμπάκα), σταθμοί (Οξύνειας) και άλλες κατασκευές που θυμίζουν πως κάποτε υπήρχαν σχέδια για σιδηροδρομική σύνδεση της Καλαμπάκας με την Κοζάνη.
Παλιά αποθήκη στην πόλη της Καλαμπάκας. Η εγκατάλειψη σε όλο της το μεγαλείο… Δεν έχει βρεθεί ούτε ένας να μεριμνήσει για την διάσωση αυτού του κτιρίου. Στο εσωτερικό κουβέρτες και σκουπίδια λαθρομεταναστών…
Μερικά πράγματα στη ζωή είναι πραγματικά ανεξήγητα…
Είμαι πάνω στη σέλα της «γριάς» μου για πάνω από 10 χρόνια και κάθε φορά, αυτό που νιώθω από την στιγμή που θα σκεφτώ μια διαδρομή ή έναν προορισμό μέχρι και την στιγμή που θα γυρίσω το κλειδί στη μίζα, είναι τόσο έντονο και μαγικό σαν να είναι η πρώτη μου φορά…
Το οδοιπορικό που θα διαβάσετε παρακάτω έχει αρκετές ιδιαιτερότητες και συγκρίνοντάς το με προηγούμενα οδοιπορικά μου ελάχιστες ομοιότητες. Θα ήταν κουραστικό να αναλύσω τι ακριβώς εννοώ, ίσως κάποιοι που παρακολουθείτε τα ταξίδια μου να καταλάβετε.
Ενναλακτικά σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο
«14 Νοματαίοι στα Χιονισμένα Ελληνικά Βουνά»
αλλά τελικά το
«Που Πάμε Ωρέ;»
νομίζω πως «δένει» πιο αρμονικά με την ιστορία που ακολουθεί.
Μια μικρή γεύση
Σκεφτείτε πως ανοίγετε τον λογαριασμό σας στο Facebook και στα προσωπικά σας μηνύματα διαβάζετε αυτό:
» Παλικάρια, η Κυριακή έφτασε, άντε να ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά. Σας στέλνω τη διαδρομή της ημέρας. Αν έχετε οποιαδήποτε απορία έρχεστε και θα σας λυθεί . Λοιπόν 1ο σκέλος Τρίκαλα – Κρανεά
Από εκείνο το σημείο έχουμε 2 επιλογές. Η πρώτη είναι αυτή με περίπου 30 χιλιόμετρα χωμάτινης διαδρομής, την οποία προτείνω να ακολουθήσουμε αν και εφόσον όλα τα παιδιά που θα ‘ερθουν έχουν τα κατάληλα μηχανάκια. (το κομμάτι προς Τρίκωμο δεν ισχύει)
Η εναλακτική είναι αυτή (περίπου 45 χιλιόμετρα άσφαλτος)
Στο χωριό Σπήλαιο μπορούμε να πιούμε το καφεδάκι μας. 6 χιλιόμετρα πιο μακριά υπάρχει η γέφυρα της Πορτίτσας όμως ο δρόμος είναι χωμάτινος. Προτείνω λοιπόν κάποιοι από εμάς να κατέβουν προς τη γέφυρα και αν ο δρόμος είναι καλός να κατέβουμε και οι υπόλοιποι. Από εκεί φεύγουμε για Περιβόλι και Βωβούσα. Στο Περιβόλι στην πλατεία μπορούμε να φάμε το κατιτίς μας (ότι έχει φέρει ο καθένας μαζί του).Ακολουθούμε αυτή τη διαδρομή.
Συνεχίζοντας και με το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μπορούμε να πάμε από εδώ (αν έχουμε χρόνο μπροστά μας)
Τα χιλιόμετρα πάνω κάτω είναι κοντά στα 400 (βάζω λίγα παραπάνω γιατί όλο και κάποια μαλακία θα κάνουμε χαχαχα) Ο καιρός θα είναι καλός (με λίγο κρύο το πρωί και ίσως λίγη βροχούλα αργότερα) Ραντεβού στις 8 μπροστά στο κολυμβητήριο (Ε.Ο Λαρίσης – Ιωαννίνων) Πάρτε μαζί σας φαγητό Το πρωινό καφεδάκι Hand made by me Σημαντικό……Όλοι λίγο πολύ έχουμε την τρέλα μας με τις φωτογραφίες οπότε όπως καταλαβαίνετε θα υπάρξουν αρκετές στάσεις για την φωτογράφηση των » μοντέλων» Επίσης σημαντικό……μάλλον θα είμαστε 12-15 μηχανάκια οπότε προτείνω να υπάρξει leader και σκούπα ώστε να είμαστε πιο συντονισμένοι. (δεν αναλαμβάνω τίποτα από τα δύο, θέλω να είμαι ελεύθερος για να φωτογραφίζω) Και το πιο σημαντικό όλων…… ΦΕΡΤΕ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ»
Το πρωϊ της Κυριακής λίγο μετά τις 08:00 ήρθε η απάντηση… 14 μοτοσυκλέτες από όλη την Θεσσαλία έτοιμες να ταξιδέψουν και να περιηγηθούν στις ομορφιές του τόπου μας. Η Πίνδος για ακόμη μια φορά άνοιξε την αγκαλιά της (λίγο αγριεμένη αυτή τη φορά) και ήταν έτοιμη να μας υποδεχθεί για να μας ξεναγήσει στα πενέμορφα τοπία της.
Καθιερωμένο πλέον το πρωϊνό μας καφεδάκι χειροποίητο όπως έγραφα και στο μήνυμα. Η αγωνία μου είχε να κάνει με το γεγονός πως ΠΑΝΤΑ ξεχνάω κάτι από τα σύνεργα και αναγκαζόμαστε να φτιάχνουμε τον καφέ μας είτε χωρίς μπρίκι (σε κεραμικές κούπες), είτε να τον πίνουμε χωρίς ποτήρια (σε κομμένα πλαστικά μπουκαλάκια), είτε σκέτο. Το σημαντικό είναι πως πάντα τον απολαμβάνουμε λίγο πριν ξεκινήσουμε το οδοιπορικό μας. Αυτό δεν είναι που μετράει άλλωστε?
Με τον Σπύρο φτάσαμε σχεδόν μαζί στο σημείο συνάντησης (λίγο πριν τις 08:00)
και προσφέρθηκε να βοηθήσει στην παρασκευή του καφέ.
Καφετζήηηηηης?
(φωτογραφία Φώτη)
Έφτασεεεεεεεεε !!!
(φωτογραφία Φώτη)
Σε λίγα λεπτά άρχισαν να φτάνουν και οι φίλοι από την Λάρισα…
αλλά και τα παιδιά από το Βόλο μαζί με τον Βαγγέλη.
Επόμενοι οι Τρικαλινοί
Ο Γιάννης από την Καρδίτσα
Επόμενος ο Σωτήρης απο τον οποίο δεν υπάρχει φωτογραφία.
Αφού λοιπόν ήπιαμε λίγες γουλιές καφέ ήμασταν έτοιμοι για αναχώρηση.
Ο καιρός (παρότι οι προβλέψεις λέγαν το αντίθετο) ήταν κλειστός από παντού και η απειλή της βροχής πλανόταν πάνω από τα κεφάλια μας. Τα πρώτα χιλιόμετρα (μέχρι την Καλαμπάκα) τίποτα το ιδιαίτερο με μοναδική «όαση» την θέα των Μετεώρων που όσο πλησιάζαμε στην πόλη της Καλαμπάκας τόσο πιο επιβλητικά γινόταν. Ακολουθούμε τον περιφερειακό προς Γρεβενά – Ιωάννινα. Στον συγκεκριμένο δρόμο έχω οδηγήσει αμέτρητες φορές και κάθε μια από αυτές είναι το ίδιο συναρπαστική. Δρόμος με ανοιχτές, στην πλειοψηφία τους στροφές, με λίγη κίνηση και πολύ όμορφο φυσικό περιβάλλον (χαρακτηριστικό είναι το πέρασμα από το πλατανόδασος στο Μουργκάνι όπου ο δρόμος περνάει κάτω από τεράστιους πλάτανους.) Λίγο μετά το Μουργκάνι και στην γέφυρα ο δρόμος συνεχίζει ευθεία για Ιωάννινα και δεξιά για Γρεβενά. Ακολουθούμε τον δρόμο για Ιωάννινα και αρχίζει η διαδρομή να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Ανηφορικά κομάτια, ικανοποιητική ασφαλτόστρωση, όμως μεγάλη ΠΡΟΣΟΧΗ διότι κάποιες από τις στροφές είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες. Συνεχίζοντας το ανηφορικό κομμάτι περνάμε μέσα από το χωριό Τρυγώνα (επικίνδυνο σημείο μιας και δεν υπάρχουν πεζοδρόμια και οι κάτοικοι αναγκαστικά περπατάνε στην άκρη του δρόμου). Ανάληψη, Κορυδαλός και πρώτη στάση για ανασυγκρότηση στηω έξοδο προς Κρενέα Γρεβενών (λίγο έξω από το χωριό Κορυδαλός).
(φωτογραφία Φώτη)
Ο δρόμος προς Κρανεά συνεχίζει ανηφορικός με μερικά πολύ σφιχτά κομμάτια (στην αρχή του) αλλά και με πολύ όμορφα περάσματα μέσα από πευκόδασος. Φεύγοντας από το σημείο της ανασυγκρότησης λίγο πιο νωρίς κατάφερα να βρω κάποιο σημείο ώστε να φωτογραφίσω την υπόλοιποι παρέα. (Η κίνηση στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι ανύπαρκτη και τους μόνους που ίσως συναντήσετε θα είναι κυνηγοί. Η άσφαλτος σε πολύ μέτρια επίπεδα με αρκετές λακούβες και σε αρκετά σημεία με πέτρες και κλαδιά στις άκρες.)
«Για να πάρω τσιγάρα ή για χιλιάδες χιλιόμετρα…»
«Βουτηγμένοι» πλέον μέσα στο πευκόδασος άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα χιόνια δεξιά και αριστερά του δρόμου. Ο δρόμος καθαρός, η θερμοκρασία σε ικανοποιητικά επίπεδα (δεν υπήρχε θέμα πάγου) και η ομίχλη περιοριζόταν μέσα στο δάσος αφήνοντάς μας αρκετή ορατότητα.
(φωτογραφία Μάνου)
Διασταύρωση προς Καλλιθέα-Πριόνια και επιβεβλημένα στάση για να απολαύσουμε την μαγεία της στιγμής…
Μιχάλης
Η έλξη του δρόμου, αυτό το κάτι που σε προσκαλεί….να ακολουθήσεις και την επόμενη στροφή, να αφήσεις την ψυχή σου να βγει από το , ούτως η άλλως ελεύθερο κορμί σου, και να φύγει μπροστά για να σου κλείσει το μάτι και να σου πει «Ακολούθησέ με»…
Βαγγέλης
Γυρίζεις για ακόμη μια φορά το κλειδί στη μίζα, ο κινητήρας βρυχάται κάτω από τα πόδια σου, κλείνεις την ζελατίνα του κράνους…το χαμόγελο είναι τόσο μεγάλο που νιώθεις πως δεν χωρά πουθενά….
Γιάννης
Αποστόλης
Το Gs του Θάνου (μοτοσυκλέτα…πνεύμα ελευθερίας, κομμάτι της φύσης)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Σωτήρης – Θοδωρής (Βόλος) 600+ χιλιόμετρα, Άγγλοι στο ραντεβού μας. Μάχιμοι στα πολύ δύσκολα κομμάτια της διαδρομής.
(Φωτογραφία Φώτη)
Μετά από περίπου 20 χιλιόμετρα συναντήσαμε το χωριό Κρενέα. Όμορφο και παραδοσιακό αποτελεί ένα κομμάτι από το παζλ που ονομάζεται «Ορεινός Όγκος Γρεβενών). Ολιγόλεπτη στάση για να αποφασίσουμε αν τελικά κάποιοι θα ακολουθήσουμε τον δρόμο προς Μικρολίβαδο ή αν θα πάμε όλοι από τον δρόμο προς Κηπουρειό. Μετά από κάποια τηλεφωνήματα ο Μιχάλης ενημερώθηκε πως ο δασικός δρόμος προς Μικρολίβαδο (διασχίζει την Βάλια Κάλντα) είναι κλειστός από χιονοπτώσεις οπότε η πρόσβαση δεν είναι δυνατή. (Λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγεί δεξιά για Γρεβενά και αριστερά για Μηλια και Μέτσοβο υπάρχει βενζινάδικο)
Βαγγέλης
Μετά την Κρανεά (προς Κηπουρειό) ο δρόμος γίνεται αρκετά φαρδύς και σε συνδιασμό με το φυσικό κάλλος της περιοχής η οδήγηση γίνεται απολαυστική. Λίγο μετά το πέρασμα πάνω από την Εγνατία Οδό επιβεβλημένη στάση στο παλιό πέτρινο γεφύρι. (Βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου και η πρόσβαση γίνεται από έναν χωματόδρομο 1 χιλιόμετρο πιο κάτω. Στο ίδιο σημείο και στην αρχή του δρόμου υπάρχει και 2ο πέτρινο γεφύρι) Από ένα συγκεκριμένο σημείο φαίνονται και οι 3 γέφυρες που βρίσκονται στο σημείο. Η παλιά πέτρινη, η γέφυρα της παλιάς επαρχιακής οδού και η γέφυρα της Εγνατίας Οδού. 3 γέφυρες – 3 εποχές. Αν με ρωτήσετε ποια θεωρώ πιο όμορφη η απάντηση είναι δεδομένη.
Το χαμόγελο του Μιχάλη φανερώνει πολλά…
Ψυχική Ανάταση, τόσο απλά…(Μάνος)
Riding the Dreams (Βαγγέλης)
Φωτογραφικές ανησυχίες (Αποστόλης)
(φωτογραφία Φώτη)
Η γριά μου και εγώ
(φωτογράφια Αποστόλη)
Η απλότητα και ταυτόχρονα το μεγαλείο της φύσης…
(φωτογραφία Αποστόλη)
Όλη η παρέα
Φωτογραφίζοντας τις μικρές μας στιγμές (Φώτης – Θάνος)
Πλησιάζοντας πια κοντά σε αυτό που είχα δει σε φωτογραφίες του Μιχάλη (φαράγγι και γεφύρι Πορτίτσας) και περνώντας πάλι κάτω από την Εγνατία Οδό ακολουθήσαμε τον δρόμο προς Κοσμάτι – Σπήλαιο. (Για τους λάτρεις της φωτογραφίας τα πρώτα χιλιόμετρα δίνουν την ευκαιρία για εκπληκτικά ταξιδιωτικά κάδρα.)
Ο Θάνος ήταν ο μόνος που σταμάτησε στο γεφύρι του Ζάκα (στην αριστερή πλευρά του δρόμου) και μας προσφέρει αυτή την πολύ όμορφη φωτογραφία.
(Φωτογραφία Θάνου)
Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι η επαρχιακή οδός Μαυραναίων – Περιβολίου – Βωβούσας και μετά από λίγα χιλιόμετρα στρίβουμε αριστερά προς το χωριό Σπήλαιο. Λίγα μέτρα πριν την είσοδο του χωριού και τα θέαμα κόβει την ανάσα. (δεν πρόλαβα να τραβήξω φωτογραφίες αλλά το άφησα μιας και η επιστροφή μας θα ήταν από το ίδιο σημείο). Μπαίνοντας στην πλατεία του χωριού η αλήθεια είναι πως ανησυχήσαμε τους φιλήσυχους κατοίκους. Δεν είναι καθημερινό βλέπετε το θέαμα στα μέσα του χειμώνα 14 μοτοσυκλέτες να γεμίζουν την πλατεία του χωριού. Στάση για τσιγάρο πληροφορίες από τον Παπά του χωριού για το χωμάτινο κομμάτι των 6 χιλιομέτρων που θα μας οδηγούσε στο φαράγγι της Πορτίτσας. Αφού πήραμε τις διαβεβαιώσεις πως ο δρόμος είναι σχετικά καλός με κάποια μόνο δύσκολα σημεία (προς το τέλος της διαδρομής) οι 11 από τους 14 αποφασίσαμε να κατέβουμε και να επισκευτούμε το μέρος. Ο Σπύρος και ο Θοδωρής μείναν στον καφενέ της πλατείας μιας και η εμπειρία του Σπύρου στα χωμάτινα κομμάτια είναι μικρή ενώ η εμπειρία του Θοδωρή γενικά στα ταξίδια είναι (ή μάλλον ήταν) μηδαμηνή (πρώτο του ταξίδι). Ο Σωτήρης έμεινε πίσω για διαφορετικούς λόγους (το LT θα ήταν αδύνατο να κατέβει μέχρι το φαράγγι)
Σωτήρης – Αποστόλης – Φώτης – Σωτήρης – Βαγγέλης
Και κάπου εδώ αρχίζει να ξετυλίγεται μπροστά μας το μεγαλείο της Ελλάδας μας. Αυτό για το οποίο νιώθω υπερήφανος που γεννήθηκα σε τούτον εδώ τον ευλογημένο τόπο….
(Το χωμάτινο κομμάτι των 6 χιλιομέτρων δεν είναι δύσκολο εκτός από τα τελευταία 1-2 χιλιόμετρα και μπορείτε να το διασχίσετε χωρίς να έχετε χωμάτινα ελαστικά. Απαραίτητη προυπόθεση να οδηγείτε on-off ή enduro)
Τα λόγια είναι περιττά…..
(φωτογραφία Αποστόλη)
Η λάσπη στο τελείωμα της διαδρομής μας δυσκόλεψε αρκετά…
Θέση κατασκήνωσης 😉
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες η στάθμη των νερών του Βενέτικου ποταμού κατεβαίνουν τόσο ώστε υπάρχει η δυνατότητα να περπατήσετε κατά μήκος του φαραγγιού…
(Φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Προσπαθώντας να χωρέσουμε στο μυαλό μας την ομορφιά του τοπίου επιστρέψαμε στην πλατεία του χωριού ώστε να πιούμε τον καφέ μας. Χρέη σερβιτόρου ο Θάνος ο οποίος είχε άψογη συνεργασία με τον καφετζή 🙂
Στη φωτογραφία από αριστερά, Γιάννης, Χρήστος, Μάνος, Μιχάλης, Αποστόλης, Σωτήρης, Βαγγέλης
(φωτογραφία Φώτη)
Θοδωρής – Σπύρος – Σωτήρης – Χρήστος – Παύλος
(φωτογραφία Φώτη)
Με το ρολόϊ να δείχνει 13:00 αποφασίζουμε πως είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε την διαδρομή μας.Ο επόμενός μας στόχος ήταν το χωριό Περιβόλι. Επιστροφή και λίγο έξω από το χωριό Σπήλαιο το θέαμα που σας ανέφερα πιο πριν. Θεόρατοι βράχοι που κρέμονται στην κυριολεξία πάνω από τον δρόμο…
Σωτήρης
Θοδωρής
(φωτογραφία Αποστόλη)
Φεύγοντας από το χωριό Σπήλαιο οι πρώτες σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στις ζελατίνες του κράνους μου. Δεν σκέφτηκα για αδιάβροχα (όπως και οι περισσότεροι) μιας και δεν πίστεψα πως θα είναι τόσης έντασης ώστε να μουσκέψουν οι κορντούρες μας. Τα αδιάβροχα μέσα στις βαλίτσες μου (ATLAS, να κάνουμε και λίγη διαφήμιση το προϊόν μας 😉 ) και συνέχιζα να οδηγώ μέσα στην βροχή. Ωραίο συναίσθημα, αλλά όταν το ζεις το καλοκαίρι. Τον χειμώνα με τη θερμοκρασία κοντά στο 0 τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα…
Χρήστος (προς Περιβόλι)
Χάσιμο….
Η διαδρομή μέχρι το Περιβόλι ασφάλτινη και εύκολη αλλά όσο ανεβαίναμε το χιόνι στην άκρη του δρόμου γινόταν περισσότερο. Φτάνοντας στο χωριό ανακαλύπτουμε με λύπη μας πως εκτός από μια λωρίδα του δρόμου όλα τα υπόλοιπα είναι σκεπασμένα με χιόνι. Μικρή στάση και συζήτηση για το αν θα έπρεπε να συνεχίσουμε μέχρι την Βωβούσα από τον συγκεκριμένο δρόμο μιας και δεν γνωρίζαμε αν θα ήταν καθαρός. Τελικά επικράτησε η λογική και συνεχίσαμε :). (κάπου εδώ η κάρτα της φωτογραφικής μου γέμισε…..:( )
Ευτυχώς όμως η παρέα διέθετε αρκετές καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες και έτσι καλύψαν επάξια την περιπέτειά μας μέχρι την Βωβούσα.
Βγαίνοντας από το Περιβόλι ο δρόμος καθαρός (μία λωρίδα) αλλά στις άκρες το χιόνι έφτανε το 1 μέτρο. Όσο ανεβαίναμε φαινόταν πως μπροστά μας σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Μετά από 1-2 χιλιόμετρα οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν. Το χίονι πλέον ήταν και μέσα στον δρόμο και η μόνη μας ελπίδα ήταν οι ροδιές κάποιων αυτοκινήτων που είχαν περάσει τις προηγούμενες ημέρες-ώρες. Στο πρώτο κλειστό κομμάτι, στάση για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Οι επιλογές 2. Ή γυρνούσαμε πίσω και επιλέγαμε μια διαφορετική (πιο χαμηλή υψομετρικά) διαδρομή ή συνεχίζαμε μέχρι την Βωβούσα (περίπου 17 χιλιόμετρα). Φυσικά για ακόμη μια φορά η φωνή της λογικής ήταν τόσο δυνατή και η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Συνεχίζουμε προς Βωβούσα 🙂
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Θάνου)
(Φωτογραφία Αποστόλη)
1500μ υψόμετρο σύμφωνα με έγκυρες μετρήσεις του Σωτήρη 🙂
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Μάνος, Μιχάλης και Παύλος συχνά πηγαίναν πιο μπροστά για να μας πουν αν και πόσο ακόμα θέλουμε για να φτάσουμε στο διάσελο (κορυφή) ώστε να αρχίσουμε να κατεβαίνουμε και να ελλατωθεί το χιόνι. Η μόνιμη απάντησή τους. «Στην επόμενη στροφή καθαρίζει» (μέχρι να ξαναγεμίσει χαχαχα)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Ε ρε γλέντια !!!!!
(φωτογραφία Αποστόλη)
Η αλληλεγγύη σε όλο της το μεγαλείο !!!!
(φωτογραφία Αποστόλη)
Σπύρος, άξιος συνοδοιπόρος
(φωτογραφία Φώτη)
Πάλι λείπουν, πάλι σπρώχουν 🙂
(φωτογραφία Φώτη)
(Φωτογραφία Φώτη)
(φωτογραφία Φώτη)
(φωτογραία Φώτη)
(φωτογραφία Φώτη)
!!!!!!! καθαρός δρόμος
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Θάνου)
Φτάνοντας στην Βωβούσα οι σκέψεις για τοστάκια και φρουτάκια πήγαν περίπατο. Η ταβέρνα του χωριού ήταν ανοιχτή !!!!! Αφού τακτοποιήσαμε (τρομάρα μας) τις καλές μας κάτω από το υπόστεγο για να μην βραχούν (!), και αφήνοντας το μονότροχο στην απ’ έξω μπήκαμε μέσα και απλά….
…απλωθήκαμε !!!
(φωτογραφία Φώτη)
Κομμένο ρεύμα? Κανένα πρόβλημα. Γεννήτρια, μπαλαντέζα, λάμπα, καρέκλα πάνω στο τραπέζι και το πρόβλημα λύθηκε 🙂
Σουρεάλ στιγμές…
Κάτι ψήνεται 🙂
Φασόλια γίγαντες, λαχανοντολμάδες και αρνίσια παϊδάκια !!!!
Το γεφύρι της Βωβούσας είναι ένα μεγάλο μονότοξο πέτρινο γεφύρι στο Ανατολικό Ζαγόρι που συνδέει, μέχρι σήμερα, το χωριό Βωβούσα που εκτείνεται και στις δύο όχθες του ποταμού Αώου. Κτίστηκε το 1748 και είναι από τα πιο όμορφα γεφύρια της Ηπείρου.
(φωτογραφία Φώτη)
«Που Πάτε Ωρέ?»
Με την ώρα να πλησιάζει 17:00 και μην έχοντας καμία διάθεση να οδηγήσουμε στα χιονισμένα βουνά βράδυ και με την θερμοκρασία κάτω του μηδενός ξεκινήσαμε σιγά σιγά να μαζεύουμε τα υπάρχοντά μας (υπήρχαν διάσπαρτα σε όλο τα μαγαζί). Ο μαγαζάτορας μην θέλοντας να μας αφήσει μόνους να ανέβουμε τα υπόλοιπα 15 χιλιόμετρα (μέχρι το σημείο που ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει) επέμενε να μας συνοδεύσει με το αγροτικό του σε περίπτωση που κάποια μοτοσυκλέτα κόλλαγε στο χιόνι. Τον ευχαριστούμε πολύ !!!
Έχοντας προμηθευτεί την δεύτερη κάρτα μνήμης του Φώτη η φωτογραφική μου πήρε ξανά φωτιά. Το συννεφιασμένο σούρουπο και η φύση μου προσέφεραν κάποια μοναδικά κάδρα και παρόλη την κούραση αποθανάτισα κάποιες στιγμές κατά την κάθοδό μας από την Βωβούσα προς την Εγνατία Οδό (μέσω Γρεβενίτη).
Αυτές οι μικρές στιγμές, πόσο πολύτιμες είναι….
Λίγο πριν την είσοδό μας στην Εγνατία Οδό τελευταία ανασυγκρότηση της παρέας, βενζίνη και ανασκόπηση της ημέρας.
Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα βγήκαν με σχετική δυσκολία μιας και η κούραση όλων ήταν μεγάλη. Σε ορισμένα σημεία η ομίχλη ήταν τέτοια που δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από 2 μέτρα.. Κατά τις 22:00 και μετά από 14 ώρες στον δρόμο έφτασα στη βάση μου. Με τον Φώτη και τα παιδιά από τον Βόλο (Σωτήρη – Θοδωρή) αποφασίσαμε να πιούμε έναν καφέ στα γρήγορα ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τον Βόλο (άλλα 130 χιλιόμετρα). Ξαφνικά χτυπά το κινητό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Γιάννης από την Καρδίτσα. «Έλα Βαγγέλη, με χτυπήσανε» … Πάγωσα «Μέσα στην Καρδίτσα, 200 μέτρα από το σπίτι μου, αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι έστριψε αριστερά χωρίς να με δει και μου διέλυσε το αριστερό γόνατο. Η μηχανή διαλύθηκε. Με μεταφέρουν στο νοσοκομείο» … Βουβαμάρα ξανά
Έκλεισα το τηλέφωνο και όλη αυτή η υπέροχη διάθεση που είχα εξαφανίστηκε με μιας. Ο συνοδοιπόρος μου στο νοσοκομείο…
Μετέφερα τα δυσάρεστα στην παρέα και πλέον το μόνο που θέλαμε όλοι ήταν να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Χαιρετήσαμε τα παιδιά και τους ευχηθήκαμε καλό δρόμο. Μετά από μερικά λεπτά έβγαζα το κράνος μου και έκλεινα πίσω μου την πόρτα. Τα συναισθήματα ανάμεικτα… Μοναχόλυκε καλή ανάρρωση….
* Κάνοντας μια ανασκόπηση του οδοιπορικού και εξαιρώντας το άσχημο περιστατικό που συνέβη στον Γιάννη, θα ήθελα να πω πως ήταν μια από τις ωραιότερες βόλτες που έχω κάνει. Μια περιπέτεια που την έζησα με φίλους, με παιδιά που ήρθαν με την καλύτερη των διαθέσεων για να περάσουν καλά και να διασκεδάσουν την κάθε τους στιγμή πάνω στην μοτοσυκλέτα. Δεν υπήρξαν γκρίνιες και διαφωνίες παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίσαμε. Όλοι μαζί μια παρέα στα δύσκολα και στον χαβαλέ.
Ατάκα που «παίζει» πολύ στις τελευταίες μας εξορμήσεις.
5 το απόγευμα? Το επόμενο πρωί? Της Δευτέρας?
Σπάμε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
23:00 στην προηγούμενη, 01:00 σε αυτή…
Άντε και επιστροφή με την ανατολή του ηλίου στην επόμενη 🙂
Μέρες πριν και φεύγει το ομαδικό μήνυμα στο fb.
«Κάποιοι θα περάσουν την Κυριακή της Αποκριάς κάπως έτσι»
«Κάποιοι άλλοι κάπως έτσι»
«Εμείς?»
Και κάπως έτσι άρχισαν όλα….
Προσκεκλημένοι στην «γιορτή» μας 25 άτομα.
Από όλη την Ελλάδα, Αθήνα, Χαλκίδα, Θεσσαλονίκη, Χαλικιδική, Ξάνθη, Λάρισα, Βόλος, Καρδίτσα, Τρίκαλα.
Ήθελα ΌΛΟΙ να μπορούσαν να έρθουν. Δυστυχώς όμως για διάφορους λόγους κάποιοι δεν τα κατάφεραν (αν και μέχρι την τελευταία στιγμή το πάλεψαν).
Δεν πειράζει παιδιά. Την επόμενη φορά (αυτή που θα ανάψουμε το τελευταίο τσιγάρο της βόλτας βλέποντας τον ήλιο να ανατέλει 😉 ).
Σάββατο απόγευμα και ήδη τα παιδιά που ερχόταν από μακριά βρισκόταν στον δρόμο για Τρίκαλα.
Γιάννης από Ξάνθη V-strom
Γιάννης και Άννα από Θεσσαλονίκη V-strom
Γιάννης από Αθήνα V-strom
Το βράδυ του Σαββάτου καφεδάκι στο στέκι μας παρέα με φίλους.
(φωτογραφία Γιάννη)
Από αριστερά (Βαγγέλης, Σωτήρη περαστικά, στην επόμενη θα είσαι μαζί μας, Φώτης, Άννα – Γιάννης
Από δεξιά (Σπύρο σύντομα με νέο μοτέρ και σύντομα πάλι μαζί μας στις βόλτες μας, Βαγγέλης, Γιάννης, Γιάννης)
Το Κυριακάτικο ραντεβού στο γνωστό πλέον σημείο.
Η ώρα πλησίαζε, όλα έτοιμα, βγαίνω από το σπίτι μου, κλειδί στην μίζα…ωπ η γριούλα μου αρνείται να ανταποκριθεί…πριν 2 ημέρες είχε τελειώσει η νοσηλεία της. Όλα οκ μου λέει ο μάστορης. Αμ, δε…το γνωστό πρόβλημα με την απώλεια ρεύματος παρέμενε…
Τηλέφωνο στον Αποστόλη. Σε 10 λεπτά το Caponord βρισκόταν εκεί και ο Αποστόλης ανέλαβε υπηρεσία. Σπρώξιμο μια..τίποτα, δεύτερη τίποτα…φίδια παντού..άλλη μια του λέω…τρίτη και ο κινητήρας από το μωρό μου άρχισε να ξεροβήχει και στη συνέχεια το γνωστό γουργουρητό. Πρόβλημα με το καλημέρα σας, δε βαριέσαι, πάμε και βλέπουμε…
8 και κάτι και η παρέα συγκεντρωμένη και έτοιμη για αναχώρηση. Χαμόγελα και πειράγματα έδιναν το στίγμα για αυτά που θα ακολουθούσαν.
(φωτογραφία Φώτη)
Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής και η πρώτη στάση θα γινόταν στους καταρράκτες της Παλαιοκαριάς, λίγα χιλιόμετρα (32) από τα Τρίκαλα.
Λίγες φωτογραφίες από την περιοχή και κάποιες πληροφορίες.
Είναι από τα αγαπημένα μου μέρη. Πολύ κοντά μου και πανέμορφα. Ιδανικό μέρος και για να στήσετε τη σκηνή σας (αν και την άνοιξη ο θόρυβος από τα νερά του καταρράκτη είναι εκκοφαντικός). Πολύ κοντά υπάρχουν αρκετά χωριά με μεγαλύτερο αυτό της Πύλης όπου και μπορείτε να προμηθευτείτε ότι χρειάζεστε. Αν συνεχίσετε τον δρόμο προς Παλαιοκαριά συναντάτε τα σκαλάκια που σας κατεβάζουν πάνω στην τοξοτή γέφυρα. Μια επίσκεψη στο καφενεδάκι του μπαρμπα Στέφανου θεωρείται επιβεβλημένη (βρίσκεται στην Άνω Παλαιοκαριά)
Ο Γιάννης κουβάλαγε κάτι κουτιά στο top-case. Δεμένα επιμελώς. Κάτι μας ετοιμάζει αυτός….
Ο Βασίλης και ένα από τα ομορφότερα KTM 990 που έχω δει. Καλός φίλος, ήρθε από την Αθήνα για την βόλτα. Ευχαριστώ για την τιμή Βασίλη.
Όλα για την τέχνη 😛
(Φωτογραφία John The Son)
Με την θερμοκρασία να βρίσκεται κάπου κοντά στο 0 έπρεπε να ξεκινήσουμε να ανεβαίνουμε πιο ψηλά, λίγο να χαιδέψει ο ήλιος τα πρόσωπά μας….
Λίγα χιλιόμετρα πίσω και μετά την Πύλη ακολουθούμε τον δρόμο προς Μουζάκι (δεξιά πριν το Παλαιομονάστηρο). Στο Μουζάκι ακολουθούμε τον παραποτάμιο δρόμο ο οποίος συναντά τον Καρδίτσας – Άρτας και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε.
Η Φύση έχει αρχίσει να ξυπνά από την χειμερία νάρκη της και εμείς είμαστε εκεί για να υποδεχθούμε όλα αυτά τα υπέροχα που κουβαλάει η Άνοιξη μαζί της. Όμως είναι ακόμα η αρχή και ξεκινώντας το οδοιπορικό στη σκέψη όλων βρισκόταν ο σεβασμός που θα πρέπει να δείξουμε απέναντι σε όλα αυτά που θα φιλοξενούσαν την αχόρταγη επιθυμία των ματιών μας…Το βουνό δεν αστειεύεται και μετά τα πρώτα χιλιόμετρα το διαπιστώσαμε και μόνοι μας…
Άγραφα….
Πέρασμα Τύμπανος. Σε κάποια σημεία κρατούσε ακόμα πάγο αλλά με προσοχή καταφέραμε και περάσαμε χωρίς ιδιαίτερα προβήματα.
Απολαυστικές στροφές
Ακόμη πιο απολαυστικές οι στάσεις
Η αλήθεια είναι πως είχε πολύ κρύο 🙂
Αλέξης, πρώτη του μεγάλη βόλτα. Άξιος συνοδοιπόρος. Αλέξη ελπίζουμε να μας ακολουθήσεις και στις επόμενες.
Βαγγέλης. Καινούρια λάστιχα και γρανάζια. Μαζί με τον Βασίλη δίναν ρυθμό…Κάποιες φορές τους χάναμε 🙂
Γιάννης. Χάρηκα πολύ για την γνωριμία. Ελπίζω ολόψυχα να τα ξαναπούμε παλίκαρε.
Φώτης, Θάνος ετοιμάζοντας τα «κανόνια» τους
(φωτογραφία Γιάννη)
Δεν βγήκαμε χώμα (ακόμα) ρε Αποστόλη, γιατί αγρίεψες? 😛
Η θέα από τα 1900 περίπου μέτρα απλά μοναδική…
Βασίλη στην επόμενη 24ωρη ειδοποίησέ μας 😉
Η καλλονή του Βασίλη
(φωτογραφία Γιάννης Μαυρόπουλος)
Συνεχίζοντας την διαδρομή μας έπρεπε να κατέβουμε χαμηλά στο φράγμα της Συκιάς και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε προς το Βουλγαρέλι όπου είχαμε δώσει ραντεβού με φίλους από την Άρτα για να συνεχίσουμε την διαδρομή μαζί. Πις οφ Κεϊκ λέμε και ξεκινάμε…
Για όποιον έχει κάνει το συγκεκριμένο κομμάτι δεν χρειάζεται να πω κάτι. Για όλους τους υπόλοιπους, απλά, βάλτε το σε κάποια μελλοντικά σας σχέδια και δεν θα το μετανοιώσετε. Από την αγριάδα του τοπίου, τα πέτρινα γεφύρια, τις χαράδρες, τα χωριουδάκια με τους φιλόξενους κατοίκους, μέχρι τα μισοτελειωμένα τούνελ στα βουνά των Αγράφων λίγο μετά το χωριό της Αργιθέας.
Κάποιες φωτογραφίες που σίγουρα δεν μπορούν να αποτυπώσουν αυτά που το μάτι και η ψυχή βλέπει…
Στην σιδερένια γέφυρα του Πετρωτού. Κάντε μια στάση και ρίχτε μια ματιά γύρω σας….
(Φωτογραφία Γιάννη)
Πέτρινο γεφύρι Πετρωτού
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω τα τρομακτικά τούνελ των Αγράφων. Αυτή την περίοδο τα νερά από το βουνό είναι τόσα πολλά που τα τούνελ (6) στάζουν από παντού. Να είστε προετοιμασμένοι για αρκετό νερό (εμείς δεν ήμασταν 😛 ).
(φωτογραφία Φώτης Τριάντος)
Επίσης ο δρόμος μέσα στα τούνελ μάλλον ποτάμι θυμίζει οπότε και εκεί προσοχή.
(φωτογραφία Φώτης Τριάντος)
Το επόμενο κομμάτι της διαδρομής μας πήγε μέχρι λίγο μετά τα Μηλιανά. Εκεί έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα κάναμε τον κύκλο από Επάνω Σέση ή θα στρίβαμε δεξιά προς Ελάτη για να βγούμε στο Τετράκωμο και μετά από την Ε.Ο Τρικάλων – Άρτας να βγούμε στο Βουλγαρέλι όπου και είχαμε ραντεβού με τα παιδιά από την Άρτα.
Μετά από ερώτηση σε κάποιους ντόπιους στα Μηλιανά η απόφαση πάρθηκε χωρίς να υπάρχουν αντιρρήσεις (Αλέξανδρε και Αποστόλη για εσάς το λέω 😛 ). Θα πηγαίναμε προς Ελάτη «πατώντας» λίγο χωματόδρομο ώστε να αποφύγουμε τον μεγάλο κύκλο.
Λίγο μετά την Ελάτη, τυφλό σημείο και μαύρος πάγος…..
Ανώδυνες πτώσεις για 2 μοτοσυκλέτες και έναν αναβάτη που μάλλον κάτι έψαχνε να βρει :).
Έλεγχος στις μοτοσυκλέτες για τυχόν σοβαρά προβλήματα χωρίς τα αποτελέσματα να είναι ανησυχητικά εκτός από τα κλασικά. Υπερχείλιση, κάποια σπασμένα φλας, σπασμένες μανέτες και καθρέφτες. Λεπτομέρειες….
Ευκαιρία για μεγάλη στάση (καφέ δεν είχαμε πιεί ακόμη) και ευκαιρία για να αλλάξουμε τα πίσω τακάκια στην γριούλα μου. Ο Βασίλης τα κουβάλαγε από την Αθήνα και οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Στη μέση του πουθενά ένα μίνι service. Ε ρε τρέλα……
Βαγγέλης και Βασίλης επί τω έργω
Ακόμα απορώ γιατί ήθελα να μου αλλάξουν τα τακάκια. Είχε πολύ «ψωμί» ακόμα 😛
Μετά από 1 και κάτι ώρες (ίσως και παραπάνω) συνεχίζουμε τον δρόμο μας και από χωματόδρομό πλέον βγαίνουμε στο Αθαμανιό.
Εύκολος χωματόδρομος χωρίς εκπλήξεις και μετά από λίγη ώρα βγαίνουμε στην Τρικάλων – Άρτας. Πέρασμα από το Αθαμανιό και μεγάλη στάση πια για καφέ στο Βουλγαρέλι. Οι φίλοι από την Άρτα έχουν ήδη προχωρήσει πιο μπροστά και μας τηλεφωνούν από την Πράμαντα. Επόμενο ραντεβού μας εκεί.
Καφές και ξεκούραση. Το ρολόϊ έδειχνε 3 το μεσημέρι αλλά κανείς δεν γκρίνιαζε. Ήταν τόσο το «μπούκωμα» από όλα αυτά που είχαμε δει που απορούσαμε αν αυτά που έρχονται στα επόμενα χιλιόμετρα θα χωρέσουν κάπου.
Τα περίεργα κουτιά στο top-case του Γιάννη άνοιξαν και αποκαλύφθηκε αυτό που περιείχαν. Γεμιστά τσουρέκια Τερκενλή !!!!!!! Τι λες τώρα….
Σε συνδιασμό με την λαχανόπιτα και την μπατζίνα της μητέρας μου ο καφές έγινε τσιμπούσι. Ωραία πράγματα !!!!
Είχε αρχίσει να πιέζει ο χρόνος. Το «στις 5 θα έχουμε επιστρέψει» για ακόμη μια βόλτα έγινε το επίσημο σλόγκαν :P. Επόμενα χιλιόμετρα προς Καταρράκτη. Όμορφη διαδρομή στα ριζά των Τζουμέρκων.
(Στο Β χρειάζεται προσοχή γιατί δεν υπάρχει επαρκής πληροφόρηση από πινακίδες. Ακολουθείτε την διαδρομή προς Ράμια)
Μετά από 35 περίπου χιλιόμετρα φτάνουμε στο χωριό Καταρράκτης. Η ονομασία του δεν είναι τυχαία. Λίγο πιο πάνω από το χωριό (περίπου 4 χιλιόμετρα) υπάρχουν 2 τεράστιοι δίδυμοι καταρράκτες που πέφτουν από ύψος 35 μέτρων !! Εντυπωσιακό θέαμα και γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό από τον μίνι παγετώνα που έχει δημιουργηθεί στην βάση του ενός καταρράκτη. Στο τελείωμα του δρόμου υπάρχει κατάστημα για να πιείτε τον καφέ σας και να φάτε κάτι. Ο Βαγγέλς δεν άντεξε και μια μοσχαρόσουπα την τίμησε όσο εμείς βγάζαμε φωτογραφίες τους καταρράκτες :).
Περίπου 5 λεπτά περπάτημα και φτάνουμε ακριβώς κάτω από τους καταρράκτες. Λίγες φωτογραφίες από την περιοχή…
Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις πως έχεις φτάσει στην απόλυτη ευτυχία…
που νομίζεις πως τίποτα δεν είναι πάνω από αυτό…
και ξαφνικά γίνεται κάτι…αυτό το κάτι…το τόσο μικρό κάτι που είναι τόσο δυνατό
που νομίζεις πως δεν έχεις ζήσει τίποτα πιο πριν…
Υπάρχει άραγε τίποτα πιο σημαντικό από το να μένουν κάποιες συγκεκριμένες στιγμές χαραγμένες για πάντα στην ψυχή σου?
Θάνος.Αν και με αναξιόπιστο στα χέρια του ξέρει να αποφεύγει τις κακοτοπιές 😛
Εντυπωσιασμένοι από το τοπίο αφήνουμε πίσω μας το χωριό με υπόσχεση πως θα το ξαναεπισκευθούμε και ξεκινάμε για να συναντήσουμε πλέον τον Δημήτρη και τους υπόλοιπους φίλους από την Άρτα, στην Πράμαντα. Στην Πράμαντα στάση για βενζίνη μιας και μέχρι εκείνη την στιγμή είχαμε διανύσει περίπου 180-200 χιλιόμετρα.
Επικοινωνία με τους φίλους από την Άρτα που μας περιμέναν στο ξενοδοχείο «Ορίζοντες».
Συνάντηση και γνωριμία. Δημήτρη (και τα υπόλοιπα παιδιά που δυστυχώς δεν θυμάμαι τα ονόματά τους) χάρηκα πολύ που σας γνώρισα και από κοντά και εύχομαι κάποια στιγμή να κάνουμε το οδοιπορικό που είπαμε. Πάντα όρθιοι με όμορφα ταξίδια σας εύχομαι !
Έχοντας πια αρχίσει να σουσουπώνει ακολουθήσαμε τα παιδιά στην διαδρομή που μας πρότειναν ώστε να βγούμε στην Εγνατία (κοντά στα Γιάννενα). Συνταξιδέψαμε μαζί για κάποια χιλιόμετρα. Πέρασμα από την γέφυρα της Πλάκας όπου και κατεβήκαμε για κάποιες φωτογραφίες.
Γέφυρα Πλάκας Με όλες τις συνθήκες κατά. Σούρουπο, χωρίς τρίποδα, έλλειψη χρόνου…την επόμενη φορά…
Είναι ένα αριστούργημα λαϊκής αρχιτεκτονικής και είναι ένα έργο Τζουμερκιωτών μαστόρων. Χτίστηκε το 1866. Θεωρείτε ως η ωραιότερη γέφυρα των Βαλκανίων και η τρίτη της Ευρώπης. Βρίσκεται στον ποταμό Άραχθο στο δρόμο, τόσο από ΑΡΤΑ, όσο και από ΓΙΑΝΝΕΝΑ, για Άγναντα και Πράμαντα, όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει αυτό το πανέμορφο γεφύρι που κατά την ιστορία αποτέλεσε σύνορα του Ελληνικού κράτους (1881-1912) και στις όχθες του λειτούργησε τελωνειακός σταθμός. «Η Γέφυρα της Πλάκας έχει συνολικό μήκος 61μ. και υψος 19.70μ. Η μεγάλη καμάρα λεπτή και αέρινη έχει άνοιγμα 39μ. Τη σχεδίασε και έχτισε ο μαστρο-Μπέκας στις αρχές του Ιουλίου του 1866. Εντατικά εργάστηκε το πολυπληθές συνεργείο και το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έλαβαν τέλος οι εργασίες. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (1939-1944) και την κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του φασιστικο-ναζιστικού άξονα, η γέφυρα της Πλάκας διευκόλυνε σε μεγάλο βαθμό τους κατοίκους της άγονης και ορεινής περιοχής των Τζουμέρκων στις κινήσεις τους προς τα πεδινά και πλουσιότερα χωριά των κάμπων. Προς τα ‘κει οι δυστυχούντες κάτοικοι ταξίδευαν με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες (χειμώνα – καλοκαίρι) για να βρουν δουλειά και να προμηθευτούν τροφή (καλαμπόκι κατά κύριο λόγο) για να επιβιώσουν. Διευκόλυνση μεγάλη προσέφερε η γέφυρα και στις Αντιστασιακές Οργανώσεις και στα ένοπλα τμήματα του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ κατά την διάρκεια των αγώνων για την Εθνική αποκατάσταση της χώρας μας. Εκεί κοντά στη Γέφυρα βρίσκεται και το σπίτι, όπου στις αρχές του 1944 έγινε η συνάντηση των αντιπροσώπων των αντιστασιακών Οργανώσεων (ΕΔΕΣ ΕΛΑΣ – ΕΚΚΑ) και του Άγγλου σύνδεσμου. Στη σύσκεψη συζητήθηκαν διάφορα θέματα και επιδιώχθηκε η Ενότητα και η Συνεργασία των ανταρτών. Στη συνέχεια υπογράφηκε η περιβόητη «Συμφωνία της Πλάκας», που δυστυχώς πολύ σύντομα παραβιάστηκε. Σήμερα το αρχιτεκτονικό μεγαλούργημα, η θαυμαστή και στέρεα Γέφυρα της Πλάκας είναι, κατά κάποιο τρόπο, Αρχαιολογικό μνημείο, γιατί σπάνια πια τη διαβαίνουν άνθρωποι και φορτηγά ζώα.
Πηγή κειμένου: pramanta.gr
Μια τελευταία (?) στάση για βενζίνη και κάτι ζεστό για να πιούμε στο βενζινάδικο λίγο πριν μπούμε στην Εγνατία Οδό και πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Σε εκείνο το σημείο χώρισαν οι δρόμοι μας με τον Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη και την Άννα που θα πήγαιναν προς τα Γιάννενα.
Αποχαιρετισμός και ευχές για γρήγορη αντάμωση και έξοδος προς Μέτσοβο.
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω και θέλοντας να μπω «σκούπα» παρατηρώ πως ενώ έχουν περάσει μπροστά όλοι οι υπόλοιποι έχουν μείνει πίσω ο Φώτης με τον Αλέξη. Σταματώ στην βοηθητική λωρίδα και περιμένω. Σε λίγα λεπτά βλέπω τα φώτα από μια μοτοσυκλέτα που πιάνει στην άκρη του δρόμου. Γυρίζω αντίθετα, σβήνω τα φώτα πορείς και με αναμμένο το αριστερό φλας πλησιάζω.
Ήταν ο Φώτης που περίμενε με την σειρά του τον Αλέξη. Του τηλεφωνούμε και μας λέει πως έχει μείνει πιο πίσω από λάστιχο….
Βγαίνουμε από μια έξοδοστο απέναντι ρεύμα και κοντά στην έξοδο του βενζινάδικου που είχαμε μπει στην Εγνατία ήταν ο Αλέξης. Πλησιάζουμε και αυτό που είδα δεν το είχα ξαναδει. Στο πίσω λάστιχο της μοτοσυκλέτας μια τεράστια τρύπα. (εκ των υστέρων μας είπε ο Βαγγέλης πως υπήρχαν κομμάτια μπετόβεργας καρφωμένα στο τσιμέντο κοντά στο βενζινάδικο).
Η προσπάθεια με fast δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Βγήκαμε από την Εγνατία και κατευθυνθήκαμε προς την Μπαλντούμα. Στάση σε βενζινάδικο εκεί και δοκιμή με κορδόνι. Πάλι τίποτα. Η τρύπα ήταν τόσο μεγάλη που το κορδόνι αν και έμπαινε διπλό, έβγαινε τετραπλό χωρίς να σφινώνει στο λάστιχο.
Με την θερμοκρασία να έχει πέσει πάλι πολύ χαμηλά και την ώρα να δείχενι κοντά 23:30…
(φωτογραφία Φώτη Τριάντου)
Έσχατη λύση η οδική βοήθεια που έφτασε μετά από 45 λεπτά…
Η κούραση πλέον πολύ μεγάλη και το θετικό ήταν πως τα επόμενα χιλιόμετρα μέχρι το Μαλακάσι ήταν εύκολα. Από το Μαλακάσι και πάνω η διαδρομή ακολουθεί την Ε.Ο Ιωαννίνων – Τρικάλων. 70 χιλιόμετρα με μια καμμένη λάμπα, με φιμέ ζελατίνα και πονοκέφαλο….Φτάνοντας στο Μουργκάνι μικρή στάση και λέω του Φώτη » Απόψε έδωσα μεγάλη μάχη με τον εαυτό μου πάνω στην μοτοσυκλέτα…»
Άφιξη στο σπίτι λίγο πριν την 1. Κατάκοπος, ευτυχισμένος, γεμάτος….
Μηνύματα στα υπόλοιπα παιδιά. Όλα καλά, όλοι καλά.
Άλλη μια διαδρομή έφτασε στο τέλος της αλλά η ψυχή ταξιδεύει ακόμα….
Ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στους
Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Άννα, Βασίλη, Αλέξανδρο, Αλέξη, Βαγγέλη, Βασίλη, Φώτη, Αποστόλη, Θάνο αλλά και στον Δημήτρη και τους φίλους του από την Άρτα. Να είμαστε ΠΑΝΤΑ όρθιοι παιδιά και να ταξιδεύουμε…
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
BikersLightHouse 
