Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στον Άγιο Θεοδόσιο Καλαμπάκας τον Μάϊο.
Στο μεταξύ είχαμε ανταλλάξει κάποια μηνύματα στο Mybike. Τίποτα παραπάνω…
Στην ουσία, δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω…
Από τις πρώτες λέξεις στα μηνύματα η επιθυμία μου να γνωρίσω τους δύο αυτούς ανθρώπους ήταν έντονη.
Δεν μπορώ να εξηγήσω πως ή για ποιό λόγο συμβαίνει…
Κάποιοι χαρακτήρες απλά σε κερδίζουν με την πρώτη επαφή, εκπέμπουν τα θετικά στοιχεία που ψάχνεις στην καινούρια γνωριμία, στον καινούριο φίλο, στον νέο συνοδοιπόρο…
Βασίλης και Χάρης
Δύο ταξιδευτές
Δύο ψυχές που κατά τύχη οι δρόμοι τους σμίξαν
Δύο συνοδοιπόροι
4 τροχοί κάτω από το ίδιο όνειρο, την ίδια επιθυμία…το ίδιο φευγιό…
Βασίλη, Χάρη θα δανειστώ, με την άδειά σας, την φράση του Jack Kerouac ώστε να μπορέσω και εγώ να «βουτήξω» μέσα στους δικούς σας βάλτους…
[Jack Kerouac: “Στο δρόμο”]: “Φίλε μου φαντάζεσαι πως θα ήταν, σν βρίσκαμε μια ορχήστρα τζαζ μέσα σ’αυτούς τους βάλτους, με γιγαντόσωμους μαύρους τύπους να κλαψουρίζουν μπλουζ στην κιθάρα και να πίνουν φθηνό αλκοόλ, γνέφοντας μας?”
Πάμε λοιπόν να ξεδιπλώσουμε μαζί άλλη μια βόλτα, ένα οδοιπορικό, να γυρίσουμε την μίζα του μυαλού μας και να χαθούμε στους δρόμους που τόσο αγαπάμε…
Ξημέρωμα Σαββάτου,
πρέπει να είχα κλείσει τα μάτια μου για περίπου μισή ώρα
όταν κοίταξα την ώρα στο κινητό μου.
05:00…
…αγαπημένη ώρα όταν θέλω να ξεκινήσω κάποια από τις βόλτες μου. Πριν ακόμα ο ήλιος αρχίσει να ρίχνει το φως του, πριν ακόμα η ημέρα ξεκινήσει, θέλω να είμαι πάνω στην μοτοσυκλέτα μου…να κάνω τα πρώτα χιλιόμετρα, να απολαμβάνω τις μοναδικές στιγμές που μου προσφέρει το ταξίδι στο πέπλο της νύχτας.
Το πρώτο τσιγάρο της ημέρας άναψε και η βαριά μυρωδιά του Ελληνικού καφέ άρχισε να μου γαργαλάει τα ρουθούνια.
Η σκέψη μου ήδη στην συνάντηση με τον Χάρη και τον Βασίλη στην Πρέβεζα.
Θα συνταξιδεύαμε μαζί μέχρι τα σύνορα. Οι φίλοι μου θα συνέχιζαν τον μακρύ τους δρόμο για το
Το κλειδί στη μίζα γύρισε και με το χάϊδεμα του δεξιού μου αντίχειρα στο μαγικό σημείο η γριούλα μου γουργούρισε για ακόμη μια φορά.
Μοναδική σχέση αυτή του μοτοσυκλετιστή με τη μοτοσυκλέτα του. Έχουν γραφεί πολλά για το συγκεκριμένο θέμα, πολλοί έχουν προσπαθήσει να αναλύσουν τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη σχέση τόσο μοναδική. Η αίσθηση ελευθερίας που σου προσφέρει? Η αδρεναλίνη? Το ίδιο το ταξίδι πάνω στους δύο τροχούς? Ίσως κάτι άλλο, ίσως και όλα αυτά μαζί…
Περιφερειακός Τρικάλων, Πύλη και αρχίζω να μπαίνω στα μαγικά μονοπάτια της Νότιας Πίνδου.
Πέρασμα μέσα από το χωριό Στουρναρέϊκα. Η απόλυτη ησυχία. Ο μόνος θόρυβος η εξάτμιση και ο κινητήρας της Αφρικάνας μου. Μετά από λίγα χιλιόμετρα το τούνελ της Γκρόπας.
«Γεφύρι της Άρτας» το συγκεκριμένο τούνελ, μήκους 1500 μέτρων, του οποίου είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για την κατασκευή του όταν ήμουν ακόμα παιδί και ολοκληρώθηκε πριν 1-2 χρόνια.
Ελλάς το μεγαλείο σου για ακόμη μια φορά.
Το συγκεκριμένο κομμάτι της διαδρομής έχει βαριά ιστορία μιας και πριν ολοκληρωθεί το τούνελ ο παλιός δρόμος ήταν πραγματικά μια οδηγική Οδύσσεα ειδικά τους χειμερινούς μήνες. Για περίπου 3 χιλιόμετρα ο οδηγός ακροβατούσε μεταξύ απόκρυμνων βράχων με συνεχόμενες κατολισθήσεις και μεγάλων χαράδρων.
Ο θάνατος εργατών της ΔΕΗ κατά την κατασκευή του φράγματος της Μεσοχώρας (το οποίο έχει αφεθεί στην μοίρα του) και η αυτοκτονία μιας γυναίκας με το ανήλικο παιδί της έχει σημαδέψει αυτή την διαδρομή….
Ο καφές χύθηκε ζεστός μέσα από το θερμός και μισογέμισε το πλαστικό κυπελάκι. Πολυτέλεια…..
Τράβηξα τις πρώτες τζούρες από το τσιγάρο μου με το βλέμμα στην απέναντι πλευρά του βουνού και στο πορτοκαλί του ουρανού. Το ‘χεις ζήσει και το γνωρίζεις καλά το συναίσθημα…
Ο δρόμος έρημος, ελάχιστοι οι θόρυβοι…παράξενοι…το σκοτάδι έχει αρχίσει την μάχη με το φως…άνιση για την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας…
Τα μέταλλα συστέλονται. Κάνουν θόρυβο. Δεν ενοχλεί…
Ο δρόμος χάνεται μέσα στο βουνό και οι εναλλαγές των χρωμάτων εκπληκτικές. Καλοκαίρι και η φύση δίνει το δικό της ρεσιτάλ μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Χρώματα, αποχρώσεις, ήχοι, αρώματα, ο θεός ο ίδιος…
Η ώρα του ραντεβού μου με τον Βασίλη και τον Χάρη είχε πλησιάσει και εγώ βρισκόμουν ακόμη στην Άρτα. Άλλα 90 χιλιόμετρα ακόμα μέχρι την Πρέβεζα και ο χρόνος αδυσώπητος. Τηλεφωνώ στον Βασίλη και με καθυσηχάζει πως θα με περιμένουν σε κεντρικό σημείο της Πρέβεζας. Δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια πόση ώρα μου πήρε για να φτάσω στην Πρέβεζα, δεν θυμάμαι καν αν η διαδρομή είχε κάτι ενδιαφέρον. Με την άφιξή μου στο σημείο του ραντεβού 2 μοτοσυκλέτες φορτωμένες με τα μπαγκάζια τους και στην άκρη οι αναβάτες τους με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους. Ωραίο συναίσθημα να αντικρύζεις χαμογελαστούς ανθρώπους…
Καφές και πρωϊνό για τους ταξιδιώτες και από τις πρώτες κουβέντες κατάλαβα πως δεν έκανα λάθος για τους χαρακτήρες των παιδιών. Βασίλη, Χάρη ελπίζω κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε.
Στον δρόμο λοιπόν για τα Ελληνο – Αλβανικά σύνορα. Με την πυξίδα να δείχνει βόρεια (τι την θέλεις αγόρι μου την τεχνολογία, αφησέ την για τους άλλους. Ακολούθησε το ένστικτό σου. Και αν δεν βγεις στα Ελληνο – Αλβανικά και βγεις στα Ελληνο – Βουλγάρικα σύνορα τι έγινε? Το πολύ πολύ αντί για mirëmbrëma να πεις добър вечер 😉 )
Πανέμορφη διαδρομή δίπλα στην θάλασσα, με λίγη κίνηση και πολλά να θαυμάσεις και να φωτογραφίσεις. Βασίλης
Είσοδος στην Εγνατία λίγο πριν την Παραμυθιά και ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΒΑΡΕΤΑ χιλιόμετρα μέχρι τα Ιωάννινα.
Άφιξη στα Ιωάννινα, περιφερειακή οδός για Κόνιτσα και τα ωραία ξαναρχίζουν. Γρήγορη διαδρομή χωρίς ιδιαίτερη κίνηση ειδικά μετά το Καλπάκι και άφιξη σε ένα ακόμη αγαπημένο μέρος. Λίγο πριν την Κόνιτσα (2-3 χιλιόμετρα) και πριν το Γεφύρι της Κόνιτσας που βρίσκεται δεξιά του δρόμου,
υπάρχει δρόμος που οδηγεί στην αρχή του φαραγγιού του Βίκου. Υπάρχουν πινακίδες που αναγράφουν για rafting κτλ. Αν βρεθείτε στο σημείο μην το χάσετε, πραγματικά αξίζει μια επίσκεψη.
ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΒΙΣΤΑΣ Είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής και βρίσκεται ανάμεσα στο φαράγγι του Βοϊδομάτη και την πεδιάδα της Γλιτονιάβιστας. Το μονότοξο γεφύρι κτίστηκε με χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ (ανήκε στο χαρέμι του Μαλίκ πασά) το 1853, και το όνομά του το πήρε από το ορεινό χωριό της σημερινής Ανω Κλειδωνιάς, πρώην Κλειδωνιάβιστας. Από το γεφύρι ξεκινάει το μονοπάτι προς το γεφύρι της Αρίστης που περνάει από τον ναό των Αγίων Αναργύρων.(Πηγή)
Επόμενος προορισμός η Καστοριά. Το σχέδιό μου να συνοδέψω τα παιδιά μέχρι τα σύνορα είχε αρχίσει να ναυαγεί και η φράση «5 το απόγευμα θα είμαι πίσω» (για τους μυημένους) είχε αρχίσει να τριγυρίζει για ακόμη μια φορά στο μυαλό μου 🙂 Από την Κόνιτσα ΕΟ Ιωαννίνων – Κοζάνης, μια εξίσου όμορφη διαδρομή με τον Βουρκοπόταμο να συντροφεύει τον ταξιδιώτη στο μεγαλύτερο μέρος της.
Χάρης
Μεγάλη στάση και ανασυγκρότηση στην Καστοριά στον παραλίμνιο δρόμο. Μια ακόμα πόλη της Ελλάδας με ιδιαιτερη ομορφιά αλλά δυστυχώς εγκαταλελειμμένη στην μοίρα της όπως σχεδόν όλες οι επαρχιακές πόλεις (ειδικά της δυτικής και κεντρικής Ελλάδας).
(Aν βρεθείτε στην Καστοριά ακολουθήστε τον δρόμο προς Φλώρινα και στα 25 περίπου χιλιόμετρα ακολουθήστε τις πινακίδες για Κρανιώνα. Δεν νομίζω να υπάρχει αλλού στην Ελλάδα αυτό το θέαμα. Δείτε εδώ πληροφορίες και φωτογραφίες από επίσκεψή μου στο χωριό Κρανιώνας).
Από αυτό το σημείο ο Χάρης και ο Βασίλης θα συνέχιζαν για Φλώρινα και σύνορα και εγώ θα έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής. Ευχές για «καλό ταξίδι» και πάλι στον δρόμο…
Μέχρι τις 5 το απόγευμα που έπρεπε να έχω γυρίσει είχα ακόμη 1 ώρα και 20 λεπτά και είπα να το εκμεταλευτώ :). Άγνωστο πως, μάλλον αστοχία GPS (Gια Pου Sτρίβω) βρέθηκα να ακολουθώ τον δρόμο για Μαυροχώρι, Πολυκάρπη. Ο ήλιος στα αριστερά μου άρα πήγαινα βόρεια, ωραία….Στάση για ανασυγκρότηση. Βενζίνη για άλλα 150 χιλιόμετρα, 15 ευρώ στο πορτοφόλι και μισό πακέτο τσιγάρα. Αμέσως σκέφτηκα αυτό
Στροφή δεξιά και στη συνέχεια Σταυροπόταμος, Αγ. Παρασκευή και ΕΟ Αμύνταιου – Καστοριάς. Κάποια χιλιόμετρα μέχρι το Λέχοβο και επιστροφή προς Κλεισούρα και Βαρικό.
Κλεισούρα
Έχοντας χαθεί για τα καλά σταματώ έναν ποδηλάτη και τον ρωτώ πως μπορώ να βγω για Πτολεμαϊδα. Για καλή μου τύχη με στέλνει από την διαδρομή που περνάει δίπλα απο την λίμνη Χειμαδίτιδα. (ευχαριστώ καλέ μου φίλε, αν και δεν συγκράτησα το όνομά σου) Κάποιες κατηφορικές ευθείες και η θέα της λίμνης στα αριστερά μου εκπληκτική.
Με τον ήλιο να έχει αρχίσει να χαμηλώνει ήδη μπροστά μου είσοδος στην Εγνατία Οδό. Αγαπημένη μουσική στο MP3 μου και μικρή στάση στα εργοστάσια της ΔΕΗ κοντά στην Κοζάνη.
Για ακόμη μια φορά συνεπής στο ραντεβού μου, το 5 έγινε 8 και εγώ ακόμα 140 χιλιόμετρα μακριά από τον προορισμό μου. Έχοντας πολύ άγχος ( 🙂 ) για τον χρόνο που κυλούσε, ακόμη μια στάση λίγο έξω από τα Γρεβενά…
…και ακόμη μια λίγο μετά τα Γρεβενά…
…και μια τελευταία δυο στροφές πιο κάτω :).
Μετά από 740 χιλιόμετρα, γύρισα στη βάση μου χωρίς τσιγάρα, χωρίς χρήματα, αλλά, με βενζίνη για τα πρώτα 100 χιλιόμετρα της επόμενης βόλτας μου και με ένα πλατύ χαμόγελο.
(Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι Ηπειρώτικο Μοιρολόϊ από τον Πετρολούκα Χαλκιά.
Είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα που μου προκαλεί όταν το ακούω, που θα μου επιτρέψετε να το χρησιμοποιήσω και σε αυτό το οδοιπορικό παρόλο που οι δρόμοι που πατήσαμε ήταν στα βουνά των Αγράφων.)
Το πρώτο τσιγάρο της βραδιάς άναψε και το βλέμμα μου καρφωμένο στην οθόνη του υπολογιστή. Λευκό φόντο και ένας μαύρος κέρσορας να με προσκαλεί να ξεκινήσω να βάζω σε μια σειρά τις σκέψεις, τις εικόνες και τα συναισθήματα μου. Δεν είναι εύκολο και το γνωρίζω πολύ καλά…
Η αρχή στην συγγραφή των οδοιπορικών μου πάντα είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.
Πως μπορώ να δώσω στον άνθρωπο, που έχει απέναντί του το κείμενο, να καταλάβει σε κάποιες αράδες όλα αυτά που για κάποιες ώρες έχω νιώσει? Πως μπορώ μέσα από ψυχρές λέξεις να μεταφέρω τον καταιγισμό των συναισθημάτων που η ψυχή μου έχει νιώσει, μέσα σε λίγες μόνο ώρες μιας μικρής βόλτας?
Δεν ξέρω τελικά τι καταφέρνω…η αλήθεια είναι πως προσπαθώ μέσα από συναισθήματα να παρουσιάσω εικόνες, χρώματα και ήχους μιας άλλης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας ξεχασμένης από τους πολλούς… εγκαταλελειμμένης, μιας Ελλάδας όμως που στους περισσότερους από εμάς ξυπνά αναμνήσεις τόσο δυνατές όσο και οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων…
Οι πρώτες γουλιές του κρασιού έχουν κυλήσει στον λαιμό μου και έχουν αρχίσει να γλυκαίνουν τις αισθήσεις. Στα ακουστικά μου το «Ηπειρώτικο Μοιρολόϊ», στην οθόνη οι φωτογραφίες του οδοιπορικού…
Η ψυχή μου ακόμη τριγυρνά στα σκληροτράχηλα βουνά, στους κακοτράχαλους δρόμους, στα έρημα χωριά,στους αγνούς ανθρώπους…εκεί ψηλά…στα βουνά των Αγράφων. Το μυαλό και η καρδιά ακολουθούν πρόθυμα αλλά η λογική έχει αντίθετη άποψη… «προσγειώσου, η βόλτα τελείωσε, υπάρχουν υποχρεώσεις, λογαριασμοί, εφορίες, τράπεζες, δουλειές…»
Για μια φορά ακόμα όμως θα παραμερίσω τις κραυγές της λογικής και σβήνοντας την μίζα της μηχανής του μυαλού μου, θα αφήσω τον εαυτό μου να ξανα-ταξιδέψει ήρεμα στα μονοπάτια των αναμνήσεων…
Το οδοιπορικό πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου.
Η παρέα αποτελούνταν από τους Σωτήρη (Varadero – Bridgestone), Θάνο (Gs 1150 – Karoo), Φίλιππο (GS 1200 – Anekee 3), και από εμένα (Africa – Anekee 2).
Συνολικά διανύσαμε 215χλμ τα 115 από αυτά σε χωμάτινους δρόμους των Αγράφων (Τύμπανος, Πετροχώρι,Πετρίλο, Νιάλα).
Η εκκίνηση έγινε στις 08:00 το πρωϊ της Κυριακής και η επιστροφή στις 21:00 της ίδιας ημέρας.
Στα Τρίκαλα συναντήθηκα με τον Σωτήρη και το Θάνο (ήρθε από Λάρισα), ενώ κάπου στον Τύμπανο θα συναντούσαμε τον Φίλιππο που ερχόταν από την Άρτα.
Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής καθώς και η πρώτη στάση για να εφοδιαστούμε τον πρωινό μας καφέ έγινε στην κομώπολη του Μουζακίου.
«Αφού φοράω Karoo»
μια ατάκα του Θάνου που ακούσαμε πάνω από 200 φορές στο οδοιπορικό μας 🙂
Άντε, καλοφόρετα με πολλά-πολλά χωμάτινα χιλιόμετρα
Καλή παρέα, διάθεση, καφές, τσιγάρα…α και Karoo 🙂 και τα πρώτα ανηφορικά κομμάτια εμφανίστηκαν μπροστά μας. Σηκώνοντας το βλέμμα λίγο πάνω από τον δρόμο μπορούσα να δω όλη την μεγαλοπρέπεια των κορυφογραμμών των Αγράφων. Βουνά εντυπωσιακά των οποίων η ατμόσφαιρα έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις πιο καθαρές του πλανήτη!!! Στα 2.184 μέτρα η ψηλότερη κορυφή (Καράβα) με πολλές άλλες (Ντελιδίμι, Βουτσικάκι, Φτέρη κ.α) να ακολουθούν κατά πόδας πάνω από τα 2000 μέτρα. Εναλλαγή τοπίου όπου ανεβαίνοντας υπάρχει μεγάλη ποικιλία χλωρίδας με κυρίαρχο το έλατο ενώ από κάποιο υψόμετρο και πάνω αρχίζει το τοπίο να γίνεται άγριο με την πέτρα και την χαμηλή βλάστηση να δεσπόζει στα περισσότερα σημεία.
Επιβεβλημμένη η στάση στα πρώτα «πέταλα» του δρόμου λίγο πριν το πέρασμα του Τύμπανου (1700μ), για «λίγες» φωτογραφίες.
Επί το έργω 🙂
(φωτογραφία Σωτήρη)
Το συγκεκριμένο κομμάτι της διαδρομής εκτός από την ομορφιά που προσφέρει στον ταξιδιώτη, έχει και κάποια χαρακτηριστικά τα οποία, για τους ντόπιους, είναι κάτι σαν κατάρα. Ο Τύμπανος είναι άρικτα συνδεδεμένος με ένα τραγικό περιστατικό το οποίο έλαβε χώρα στις 21 Ιανουαρίου 1967 όταν στις χιονισμένες του πλαγιές βρήκαν τραγικό θάνατο 4 ανθρώποι στην προσπάθειά τους να περάσουν το βουνό την νύχτα. Μια σβάρνα (χιονοστιβάδα) έκοψε το νήμα της ζωής τους και βύθισε στο πένθος το χωριό της Αργιθέας (περισσότερες πληροφορίες για το τραγικό περιστατικό μπορείτε να βρείτε εδώ). Ο χειμώνας στην συγκεκριμένη περιοχή έρχεται πολύ νωρίς το Φθινόπωρο και φεύγει αργά την Άνοιξη. Τα προβλήματα ειδικά στην μετακίνηση είναι πολύ μεγάλα αν και οι τοπικοί παράγοντες γνωρίζοντας τι πρόκειται να αντιμετωπίσουν κάθε χρόνο παίρνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε τουλάχιστον να διατηρούν τους βασικούς οδικούς άξονες ανοιχτούς. Η ζωή και η καθημερινότητα των ανθρώπων, στα ορεινά χωριά των Αγράφων αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, κάθε άλλο παρά εύκολη είναι και τουλάχιστον από την πλευρά μου έχουν τον σεβασμό μου… Το πέρασμα του Τύμπανου το έχω διασχίσει αρκετές φορές και αξίζει να δείτε εδώ και εδώ τι σημαίνει χειμώνας σε αυτή την περιοχή της οροσειράς των Αγράφων.
Περιμένοντας τον Φίλιππο από την Άρτα και φωτογραφίζοντας…
Ο χρόνος κάθε άλλο παρά μας πίεζε μιας και ξέραμε ότι τα χιλιόμετρα που είχαμε να διανύσουμε ήταν λίγα και ότι το αργότερο στις 17:00 θα είχαμε γυρίσει στις βάσεις μας. 😛 Με την άφιξη του Φίλιππου είχε έρθει η ώρα οι τέσσερίς μας πλέον να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε προς την κορυφή του περάσματος. Κάπου εκεί θα αφήναμε το ασφάλτινο κομμάτι για να «χαθούμε» στα λιγότερα γνωστά μονοπάτια των Αγράφων.
Χάρτης διαδρομής (στο σημείο C μπήκαμε στον χωματόδρομο στα αριστερά του δρόμου)
Λίγα χιλιόμετρα οδήγησης σε εύκολο χωματόδρομο και στάση για τον πρωϊνό μας καφέ.
Το θέαμα γύρω μας μαγευτικό… Οι προκλητικές καμπύλες των βουνών, η δροσερή πρωϊνή αύρα,οι όμορφοι ήχοι δημιουργούσαν μια απίστευτη αίσθηση ηρεμίας και πληρότητας…
«Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά…»
Το σώμα σε ταξίδεψε με ασφάλεια… έφτασες στο σημείο… περιμένεις λίγες στιγμές… και ξαφνικά εκεί που αρχίζεις να παίρνεις τις απαραίτητες ανάσες, από μέσα σου ξεχύνονται όλα αυτά που αγαπάς όλα αυτά που φοβάσαι… άγγελοι και δαίμονες… σκέψεις και αισθήσεις… ψυχή και μυαλό φεύγουν όλα από μέσα σου αφήνοντας απλά τα μάτια να καταγράφουν τον τρελό χορό που στήνεται τριγύρω. Χωρίς ρυθμό, χωρίς τέμπο, νότες διάσπαρτες στον χόρο… Ανάταση ψυχής? Αγαλίαση? Τρέλα? Ίσως όλα, ίσως τίποτα…
«Αρχη ήμισυ του παντός»…και η αρχή είχε γίνει με εντυπωσιακό τρόπο. Τα επόμενα χιλιόμετρα είχαν κάτι μαγικό. Η επιλογή του Θάνου να οδηγήσουμε σε αυτή την διαδρομή ήταν ό,τι καλύτερο. Ο δρόμος όσο προχωρούσαμε γινόταν και πιο δύσκολος. Οδηγούσαμε κατά μήκος του βουνού λίγα μέτρα κάτω από την κορυφή του. Μπλε, καφέ, πράσινο, κίτρινο, κόκκινο όλα τα χρώματα μπροστά, πάνω, δεξιά, αριστερά…τα μάτια παλεύουν να καταγράψουν, το μυαλό πιέζει να αποθηκεύσει… Κάμερες, φωτογραφικές όλα σε λειτουργία….
Ο δρόμος μας οδήγησε στο Πετροχώρι. Ορεινός οικισμός των Αγράφων, με ελάχιστους κατοίκους που ασχολούνται αποκλειστικά με την κτηνοτροφία. Λίγο πριν το χωριό και σκαρφαλωμμένος στις πλαγιές του βουνού ένας μικρός πέτρινος οικισμός. Στην αρχή πίστεψα πως πρόκειται για τα απομεινάρια του παλιού χωριού αλλά στην πορεία ανακάλυψα πως πρόκειται για τις κατοικίες των βοσκών της περιοχής. Λίγα σπίτια (περίπου 7-8) το ένα κοντά στο άλλο. Χωρίς ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα χτισμένα από πέτρες, χωρίς να υπάρχει αρμός ή λάσπη ανάμεσά τους, με πολύ χαμηλά ταβάνια, μικρά παράθυρα και μικρές πόρτες.
Είναι στιγμές που νιώθω πως ο χρόνος γύρω μου έχει σταματήσει, κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω πίσω… Ανάβω τσιγάρο και προσπαθώ να ακούσω τους ψίθυρους… μικρές ιστορίες που πλανώνται στον αέρα που ανάλογα με τη διάθεσή του, τις φέρνει κοντά ή τις παίρνει μακριά…
Ανοίγω τα μάτια μου, επιστροφή στο «τώρα»… Αγγίζω να αισθανθώ, όλα είναι εκεί… Όπως ήταν πριν, όπως θα είναι μετά… Ταξιδιώτες και περαστικοί μια στιγμή στον χρόνο… Ζωή «μικρή» Ζωή «μεγάλη» Στο χέρι μου είναι…
Κατηφορικά τα επόμενα κομμάτια της διαδρομής με τον δρόμο να δυσκολεύει.
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Θάνου)
Λίγο μετά το Πετροχώρι ο χωμάτινος στενός δρόμος συναντά τον δρόμο που οδηγεί στην Ι.Μ Παναγίας Σπηλιάς και την λίμνη Στεφανιάδας
(λίμνη Στεφανιάδας) (φωτογραφίες από ένα παλαιότερο οδοιπορικό μου εδώ). Στο συγκεκριμένο κομμάτι (δρόμος προς Παναγία Σπηλιά) γίνονται εργασίες ασφαλτόστρωσης. (σημείο διασταύρωσης)
Αριστερά και ακολουθούμε τον δρόμο για Πετρίλο. Λίγο μετά την διασταύρωση υπάρχει μικρό χωμάτινο κομμάτι (αρκετά δύσκολο) το οποίο οδηγεί στις όχθες του ρέματος της Πλατανιάς
Το «ρέμα» μέσα Σεπτέμβρη…
…και το «ρέμα» τέλος Απριλίου.
Επόμενος προορισμός μας ήταν τα Μαντζιουράϊκα όπου και μας περίμενε ο Στέφανος (φίλος του Θάνου), για να μας γνωρίσει από κοντά. Μόνιμος κάτοικος Λάρισας, πιο μόνιμος κάτοικος Πετρίλου…
Πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρας που έχει πολλά να «πει». Στέφανε χάρηκα ιδιαίτερα για την γνωριμία και ελπίζω τον χειμώνα να σε επισκεφτούμε στα λημέρια σου (μια βόλτα με το άλογο θα ήταν ιδανική στα χιονισμένα Άγραφα 😉 ).
Ακριβώς απέναντι από την ταβέρνα που πίναμε τον καφέ μας υπάρχει ένα μικρό χωριό, το Δροσάτο του οποίου η ιστορία έχει ενδιαφέρον.
Αρκετές δεκαετίες πίσω και πριν ακόμα το δείγμα του πολιτισμού και της εξέλιξης που ονομάζεται «Ηλεκτροφωτισμός», φτάσει ακόμα και σε μαγαλουπόλεις σε αυτό το μικρό χωριό υπήρχε ρεύμα για τις ανάγκες των νοικοκυριών !. Έξυπνοι και δραστήριοι οι κάτοικοί του εκμεταλεύτηκαν την δύναμη της φύσης και πιο συγκεκριμένα ενός καταρράκτη ο οποίος βρίσκεται κάποιες δεκάδες μέτρα δεξιά του χωριού…
Ανεβάζοντας μια γεννήτρια με όποια μέσα διέθεταν (χέρια, κορμούς δέντρων, σχοινιά, ζώα) κατάφεραν να την τοποθετήσουν στο επιθυμητό σημείο και θέτοντάς την σε λειτουργία το χωριό απέκτησε ρεύμα !!!
Για τα χωριά της τριγύρω περιοχής ο Στέφανος μας έδωσε κάποιες πληροφορίες (αν τις έχω συγκρατήσει σωστά). Το 1960 πραγματοποιήθηκε η πρώτη μαζική εσωτερική μετανάστευση με την δεύτερη να ακολουθεί το 1980. Οι νέες περιοχές διαμονής των κατοίκων ήταν το Σχηματάρι, η Θεσσαλονίκη και η Λάρισα. Όπως ανέφερα και στην αρχή ο χειμώνας στα Άγραφα δείχνει το πιο άγριο πρόσωπό του. Το χιόνι φτάνει 1,5 ακόμα και 2 μέτρα. Έρχεται νωρίς και φεύγει αργά. Οι επιλογές για εργασία ελάχιστες. Οι προετοιμασίες που πρέπει να κάνει κάθε νοικοκυριό πολλές. Για κάποιον που αποφασίσει να αλλάξει τρόπο ζωής και από αστός να γίνει κάτοικος ενός τέτοιου χωριού στον ορεινό όγκο της Ελλάδας καλό θα ήταν να το ξανασκεφτεί δεύτερη και τρίτη φορά. Δυστυχώς οι νεότερες γενιές δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας τέτοιας ζωής. Όχι ότι είναι αδύνατο, απλώς χρειάζεται μεγάλη υπομονή και επιμονή και πραγματική αγάπη για να μπορέσει κάποιος να προσαρμοστεί σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Χαρακτηριστικά για τις ανάγκες του σπιτιού του ο Στέφανος χρειάζεται περίπου 15-20 τόνους ξύλα τα οποία και κόβει μόνος του από τα γύρω βουνά. Τα κατεβάζει με άλογα στο σπίτι του όπου και τα αποθηκεύει. Σεβασμός λοιπόν από εμένα σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι κρατάνε ακόμα ψηλά την σημαία…
2-3 φορές επιχειρήσαμε να πληρώσουμε τους καφέδες και τις μπύρες αλλά ένα βλέμμα του Στέφανου ήταν αρκετό να μας πείσει ποιός θα πλήρωνε. Εις το επανιδείν φίλε…
Ξανά στον δρόμο για τον επόμενο προορισμό μας που ήταν το χωριό Βραγγιανά. Λίγα χιλιόμετρα ασφάλτου και ξανά στα χωμάτινα κομμάτια. (Αν επιχειρήσετε την ίδια διαδρομή στο σημείο Β του χάρτη παρακάτω θα δείτε πινακίδα προς Πετρίλο. Μετά από κάποια χιλιόμετρα θα συναντήσετε το χωριό Χάρις όπου θα πρέπει να προσέξετε μέσα στο χωριό για κλειστή δεξιά στροφή και πινακίδα που αναφέρει προς Βραγγιανά και κάποια άλλα χωριά.Σημείο C). Χάρτης Διαδρομής
Από το χωριό Χάρις και μετά οι αισθήσεις μας πάλι στο on….
«Χαμένοι» στην ομορφιά του τοπίου φτάνουμε στα Βραγγιανά… όπου και γίνεται και η ανασυγκρότηση. Ο κύριος στόχος του οδοιπορικού ήταν να περάσουμε τη Νιάλα την οποία και θα συναντούσαμε μετά τα Άγγραφα. Οι όποιες πληροφορίες θυμόμουν για το συγκεκριμένο πέρασμα ήταν από οδοιπορικά που είχα πραγματοποιήσει με τον Γιάννη. 2 φορές είχαμε επιχειρήσει να περάσουμε από την Νιάλα αλλά και τις δύο το βουνό μας το αρνήθηκε (εδώ & εδώ) Οι πληροφορίες λοιπόν λίγες και το τηλεφώνημα στον Γιάννη επιβεβλημμένο. Γνωρίζω πως γνωρίζει τα Άγραφα καλύτερα και από την παλάμη του. Μετά από ολιγόλεπτη επικοινωνία είχαμε ότι χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας…(Γιάννη ευχαριστώ)
Άποψη της θέας από την πλατεία του χωριού.
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Θάνου)
Ακολουθόντας τον ίδιο δρόμο συνεχίζουμε για το χωριό Άγραφα (μέσα στο χωριό Βραγγιανά υπάρχει μικρή πινακίδα που γράφει προς Άγραφα και ο δρόμος οδηγεί δεξιά). Δυστυχώς στο google maps η διαδρομή δεν είναι χαρτογραφημμένη. Το συγκεκριμένο κομμάτι της διαδρομής (από τα Βραγγιανά μέχρι το χωριό Άγραφα είναι από τις ομορφότερες της Ελλάδας. Δύσκολο κομμάτι (ειδικά για αρχάριους) αλλά με χαμηλές ταχύτητες και μεγάλη προσοχή είναι πραγματική απόλαυση… (Φωτογραφίες από το συγκεκριμένο κομμάτι δεν υπάρχουν παρά μόνο βίντεο.)
Ο δρόμος σε οδηγεί ψηλά και μετά χαμηλώνει και φτάνει μέχρι τον Αγραφιώτη ποταμό.
Πέτρινο γεφύρι στην διαδρομή προς το χωριό Άγραφα (φωτογραφία Θάνου)
Δίπλα στον Αγραφιώτη ποταμό (φωτογραφία Θάνου)
Γάργαρα νερά που αναβλύζουν μέσα από την καρδιά του βουνού…
Μετά από λίγα χιλιόμετρα άφιξη στα Άγραφα. Χωριό με «βαριά» ιστορία από τους πολέμους με τους Τουρκαλβανούς. Το χωριό κάηκε από τους Ιταλούς το 1942 και ξαναχτίστηκε. Στον λόφο της Αγ. Βαρβάρας δεσπόζει ο ανδριάντας του Αντώνη Κατσαντώνη (περισσότερες πληροφορίες εδώ).
Άποψη του χωριού των Αγράφων
Το Toyota μου χάλασε ένα πολύ ωραίο κάδρο 🙂
Στον δρόμο ξανά πολύ κοντά αυτή τη φορά στον στόχο μας
Βγαίνοντας από το χωριό Άγραφα και ανεβαίνοντας ψηλά η θέα της γύρω περιοχής είναι κάπως έτσι….
Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές κτηνοτροφικές μονάδες (με τους αντίστοιχους φύλακες βλ. Ελληνικό Ποιμενικό) αλλά και άγρια ζωή την οποία σταθήκαμε τυχεροί και συναντήσαμε.
Στο συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής ξεκινάει ο δρόμος για το πέρασμα της Νιάλας. Υπάρχει και μια πινακίδα η οποία είναι σχεδόν πεσμένη στο έδαφος. Η θέα και από εδώ δεν θα μπορούσε να μην σου κόβει την ανάσα…
Στη φωτογραφία διακρίνεται ο δρόμος που οδηγεί στη Νιάλα (πάνω) και ο δρόμος που οδηγεί προς την Λίμνη Πλαστήρα (κάτω)
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω δυο λόγια για τη Νιάλα. Για τους περισσότερους από εμάς η Νιάλα αποτελεί ένα δύσκολο οδηγικό πέρασμα. Το γεγονός ότι την διασχίζει ένας κακοτράχαλος δρόμος ο οποίος οδηγεί παράλληλα με την υψηλότερη κορυφη των Αγράφων, η υφή του εδάφους αλλά και τα πολλά κοπάδια των αιγοπροβάτων κάνει την διάσχιση της Νιάλας να αποτελεί μια περιπετειώδες διαδρομή. Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως στο συγκεκριμένο σημείο έχει καταγραφεί στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία ένα συγκλονιστικό περιστατικό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου όταν αυτός βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Το περιστατικό συνέβη τον Απρίλη του 1947 και καταγράφηκε ως «τραγωδία της Νιάλας» ή «συμφιλίωση της Νιάλας». Μονάδες ανταρτών και κυβερνητικού στρατού αδελφώθηκαν για μία μόνο νύχτα στη Νιάλα των Αγράφων μπροστά στη μανία της φύσης. Πληροφορίες αλλά και ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ μπορείτε να βρείτε στο ιντερνετ κάνοντας αναζήτηση με τη λέξη «Νιάλα».
(φωτογραφία από net)
Ξεκινώντας την ανάβαση του δύσκολου δρόμου κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι οι οδηγικές ιστορίες που είχα ακούσει ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Γκρεμός, λακούβες, πέτρες συνέθεταν το σκηνικό. Πριν προλάβουμε να διασχίσουμε τα πρώτα χιλιόμετρα από την απέναντι πλευρά ένα 4χ4 του οποίου ο οδηγός μόλις μας πλησίασε μας έκανε νόημα να σταματήσουμε. Ήταν ο τσοπάνης ενός από τα μεγαλύτερα κομμάτια αιγοπροβάτων που έχω δει στη ζωή μου. Για να καταλάβετε το μέγεθος τα σκυλιά που συνόδευαν το κοπάδι πρέπει να ήταν πάνω από 20 !!! Μας είπε να σβήσουμε τους κινητήρες και να κατέβουμε από τις μοτοσυκλέτες μέχρι να έρθουν τα ζώα και να μας προσπεράσουν. Δεν χρειαζόταν και δεύτερη κουβέντα. Αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες στην άκρη του δρόμου και ανεβήκαμε σε ένα μικρό λόφο λίγο πιο πέρα.
Πρέπει να μείναμε σε εκείνο το σημείο πάνω από μισή ώρα μέχρι να αρχίσουν να εμφανίζονται τα πρώτα συμπαθή τετράποδα.
Σαν να μην υπήρχαμε στον χώρο τα ζώα περνούσαν ανάμεσα από τις μοτοσυκλέτες. Δύο σκυλιά, εντυπωσιασμένα και αυτά με τα Karoo του Θάνου, έκαναν την ανάγκη τους εκεί κοντά έτσι για το «καλοφόρετα» 😛
Όσο περιμέναμε ήταν ευκαιρία να απολαύσουμε την θέα και φυσικά τι άλλο. Φωτογράφιση.
Είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε και αφού είχαν απομακρυνθεί όλα τα ζώα από κοντά μας, ευχαριστήσαμε τον άνθρωπο για την υπομονή του να κατεβάσει τα ζώα χωρίς καν να μας γαυγίσουν τα σκυλιά του. Όσο ανεβαίναμε ο δρόμος γινόταν και πιο δύσκολος. Η οδήγηση απαιτητική και το ρεζερβουάρ μου στα τελειώματα….
Στάση σχεδόν στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής (2000μ) και ανάσες…
(σημείο φωτογράφισης) (λόγω του ότι δεν είναι χαρτογραφημμένος ο δρόμος αν δεν σας εμφανίζει το σημείο στην επιλογή «map» πατήστε «earth»
Ο δρόμος συνεχίζει σχεδόν παράλληλα με την κορυφή στα 2000 μέτρα…
«Μείνε στη σκιά μόνο για να ξαποστάσεις…»
κατεβαίνει λίγο χαμηλά…
και ανεβαίνει πάλι κοντά στις κορυφές.
Θάνος
Όπως έγραψα και πιο πριν το πέρασμα της Νιάλας αποτελεί από μόνο του ένα περιπετειώδες οδοιπορικό με αρκετές δυσκολίες…
…και δεν είναι κατάλληλο για ανθρώπους με υψοφοβία.
Για εκείνους όμως που λατρεύουν την εκτός δρόμου οδήγηση και θέλουν έστω για λίγο να νιώσουν την αδρεναλίνη τους να ανεβαίνει, το πέρασμα της Νιάλας είναι ο δρόμος που προσφέρει τα παραπάνω απλόχερα.
Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα και στα πόδια μας απλωνόταν η λίμνη Πλαστήρα
Συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο (σε κάποιο σημείο υπάρχει μια διχάλα. ο δεξιός δρόμος οδηγεί σε αδιέξοδο, ο αριστερός είναι ο σωστός) και μετά από λίγα χιλιόμετρα, συναντήσαμε την κλασική διαδρομή που οδηγεί από την λίμνη Πλαστήρα (μετά την Νεραϊδα), στα Βραγγιανά (στο ύψος του Αγ. Νικολάου).
Μια τελευταία στάση με τον ήλιο ήδη να έχει χαμηλώσει και το φεγγάρι να έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του στον γαλανό ουρανό των Αγράφων.
Τελικά, ΝΑΙ ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου…. Κάθε φορά που γυρνάω το κλειδί στη μίζα σχηματίζεται το γνωστό χαμόγελο πίσω από την ζελατίνα του κράνους. Ξέρω πως όπου και αν θα ταξιδέψω, κοντά ή μακριά θα είναι μια μοναδική εμπειρία. Ακόμα και σε μέρη που έχω επισκεφτεί αρκετές φορές ανακαλύπτω κάτι διαφορετικό. Πόσες ζωές άραγε πρέπει να ζήσω για να «χορτάσω» αυτόν τον υπέροχο τόπο…..
Κάποιες χρήσιμες πληροφορίες που ίσως βοηθήσουν – Η διαδρομή έχει αρκετά δύσκολα σημεία. – Μοναδική εποχή που μπορείτε να διασχίσετε με ασφάλεια την Νιάλα είναι το καλοκαίρι. – Φρόνιμο είναι να μην είστε μόνος. – Να έχετε γεμάτο τεπόζιτο. – Οι ταχύτητες πρέπει να είναι χαμηλές. – Σε πολλά σημεία δεν υπάρχει σήμα σε κινητά και gps.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Φίλιππο, τον Σωτήρη, τον Θάνο για την όμορφη παρέα.
Κράνος Moufex 414γρμ με σύστημα πρόγνωσης καιρού check
Ενδοεπικοινωνία Mouga check
Αδιάβροχα ΕΒΜΑ (Έξω Βρέχει Μέσα Αντέχει, Ελληνικής κατασκευής) check
Μπότες Vermaht (ναι τόσο πολύ έχω γεράσει) check
Μπαλακλάβες 2 (σε περίπτωση που σχιστεί η μία) check
Τσαντάκι μέσης που δένει σε γόνα και μασχάλη check
Ισοθερμική στολή με φερμουάρ ασφαλείας στο επίμαχο σημείο check
ανοίγω την πόρτα του υπόγειου γκαράζ και δίπλα στον ματρακά (ZIF-TENEA), στο χορτοκοπτικό, στο αλυσοπρίονο, και στα δρύινα 100άρια βαρέλια που ωριμάζει η φετινή σοδειά του Romanee-Conti (όσο εγώ μαλακίζομαι παίζοντας με τις τάπες)
ξεπροβάλει κλείνοντάς μου μάτι η «γριά» μου.
σχολαστικός έλεγχος και εκεί
– Έλεγχος % της λίπανσης της αλυσίδας 43,5% check
– Έλεγχος φλας check
-Έλεγχος φώτων πορείας και μεγάλη σκάλα check
-Έλεγχος αέρα ελαστικών 32,001 check
-Ακτίνες check
-Λειτουργία μπαταρίας 14,5v check
-Ανορθωτής στη θέση του check
– Τρόμπα βενζίνης συνδεμένη check
-Χρώμα πλαστικών καλό check
– Βενζίνη check (άδειο)
-Λάδια καστανόξανθα check
Πλησιάζω και με το γνωστό δέος και τα ιδρωμένα μου δάχτυλα τοποθετώ με τελετουργικό τρόπο το κλειδί στη μίζα. Το ταμπλό θυμίζει με μιας σκηνή Jakie-O (Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος)
και τα μπιμπλιμπλίκια αρχίζουν να κάνουν διάφορους θορύβους. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ησυχία….
Έτοιμος…?
Μίζα,…ένας ήχος σαν επιθανάτιος ρόγχος.
Μίζα ξανά, τίποτα…
‘Οχι μωρό μου δεν θα μου μείνεις στα χέρια..
140.000 χιλιόμετρα, καινούριο μηχανάκι…(α ρε Γεωργάκη με τις ατάκες σου)
Τρίκαλα – Περιστέρα – Κρύα Βρύση – Γλυκομηλιά – Καλαμπάκα και επιστροφή ήταν το σχέδιο.
Φυσικά πάντα με σεβασμό στο βουνό, έτσι? Α, όλα κι όλα το βουνό θέλει σεβασμό. Το ‘χουν πει μεγάλοι ταξιδιώτες με χιλιάδες χιλιόμετρα στις ρόδες τους.
Μια αλεργία στην άσφαλτο την έχουμε και όσο περνάνε τα χρόνια εξελίσεται σε αρρώστια (Βασίλη Ψαρέ σοφή κουβέντα και η επόμενη κάρτα θα είναι κόκκινη, ξέρεις εσύ), έτσι λοιπόν με οδηγό τον Σωτήρη και το Smoked Gun του βγήκαμε στους καμπίσιους χωματόδρομους…
Θάνος
Βαγγέλης
Σωτήρης
Πρώτη στάση κοντά στο χωριό Περιστέρα (πολύ κοντά στο χωριό υπάρχει πολύ όμορφος χώρος αναψυχής, τρεχούμενο νερό, πράσινο, δέντρα κτλ, σημείο D) και ευκαιρία για τον Βαγγέλη να δοκιμάσει τις endouro-ικανότητές του…
στο άλμα…
και στην λάσπη.
Για τον τυρανόσαυρο ευκαιρία για κάποιες ανάσες…
και για το Naked Gun του Σωτήρη ώρα να διαμαρτυρηθεί
Πολύ κοντά το χωριό Σαρακίνα και στάση στην παλιά γέφυρα πάνω από τον Πηνειό ποταμό (σημείο Ε)
Θάνο τα Karoo τελικά δεν πολυσυμπαθούν τις πέτρες ε? 😛
Τσιγάρο, εσωτερική αναζήτηση, ανάλυση κοινωνικόοικονομικόπολιτισμικών θεωριών, 1-2-3 ζντο και με την φράση στα χείλη μας «Σεβασμός στο βουνό» αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς Κρύα Βρύση (Ορεινό χωριό σε υψόμετρο 650 μ. και απόσταση 7 χλμ. από την Καλαμπάκα. Η παλαιά του ονομασία «Βανακούλια» σημαίνει το απάτητο κάστρο.)
Πέρασμα μέσα από το χωριό και μετά από λίγα χιλιόμετρα βατού χωματόδρομου μπροστά μας ένας μικρός παράδεισος. Το ξωκλήσι του Αϊ Γιάννη χτισμένο στις βραχώδεις πλαγιές του Κόζιακα. Θέα που κόβει την ανάσα και ευκαιρία για κάποιες φωτογραφίες με απίστευτα κάδρα…
Οι επιβλητικοί βράχοι των Μετεώρων και στην σκιά τους η πόλη της Καλαμπάκας (δεξιά), το Καστράκι (αριστερά), και η Διάβα (μπροστά)
Αν αυτός ήταν ο τελικός προορισμός της διαδρομής (μόλις 40 χιλιόμετρα από το κέντρο των Τρικάλων) θα γύριζα πίσω γεμάτος από απίστευτες εικόνες που καμιά φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να αποτυπώσει. Όπως λένε ο Σωτήρης και ο Θάνος υπάρχουν τόσα μέρη δίπλα μας που δεν χρειάζεται να ταξιδεψουμε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά για να γεμίσουμε το μυαλό και την ψυχή μας με εικόνες. Συμφωνώ κύριοι 😉
Επιστροφή και ξανά στον κύριο δρόμο (χωμάτινος)
που οδηγεί στο χωριό Γλυκομηλιά.
Στην διαδρομή υπάρχουν κάποιες διασταυρώσεις (όπως αυτή κοντά στο πάρκο αναψυχής Σιδερη) όπου χρειάζεται να γνωρίζετε τον δρόμο για να μην χαθείτε (σημείο G).
Το πάρκο (λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό Κρύα Βρύση) αποτελεί ιδανικό μέρος για ολιγόωρη απόδραση μιας και διαθέτει τρεχούμενο νερό, ξύλινα τραπέζια, ΤΕΡΑΣΤΙΑ ψησταριά η οποία είναι εφοδιασμένη με σούβλες και σχάρες !, και φυσικά μέρος για να στηθούν σκηνές. Στα υπόψην λοιπόν για κάτι πιο οργανωμένο.
Υπάρχει και το φυλάκιο των υλοτόμων ακριβώς δίπλα το οποίο παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης και καλό θα ήταν ο Δήμος Καλαμπάκας να προβεί σε μια υποτυπώδη συντήρηση.
Οι πλοηγοί μας αποφασίζουν για τα επόμενα χιλιόμετρα της διαδρομής μας.
Συνεχίζοντας την ανάβαση στο βουνό τα προβλήματα άρχισαν να φαίνονται από τις πρώτες στροφές. Πολλά «τυφλά» σημεία του δρόμου μέσα στο δάσος τα οποία δεν μπορούσε να «δει» ο ήλιος κρατούσαν παγωμένο το χιόνι που είχε πέσει αρκετές ημέρες πριν.
Τα μηχανάκια φορούσαν Haidenau, Karoo, Anekee και το xr κάποιο τακουνάτο (δεν θυμάμαι ποιά εταιρεία).
Συμπέρασμα?
(εκτός από «Σεβασμός στο βουνο»), κανένα συμβατικό λάστιχο είτε ασφάλτινο είτε χωμάτινο είτε εντουράδικο δεν την παλεύει στον πάγο. Ούτε καν οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας. Η αλήθεια είναι πως πήγαμε λίγο κόντρα στους νόμους της φύσης
καταβάλοντας φιλότιμες προσπάθειες για να περνάμε αυτά τα κομμάτια (περίπου 6-8 πέταλα με πάγο), άλλες φορές με επιτυχία
Ο ήλιος είχε αρχίσει να χαμηλώνει επικίνδυνα και δεν θέλαμε να μας βρει η νύχτα στο βουνό υπό αυτές τις συνθήκες. Έτσι ο Σωτήρης ανέλαβε να ανέβει με το XR λίγο πιο πάνω για να μας ενημερώσει για την κατάσταση του δρόμου. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο. Το πάγωμένο χιόνι περισσότερο και η απόφαση ήταν ομόφωνη. Επιστροφή.
Εύκολο? Δεν το λες…
Η γριά μου έπρεπε να γυρίσει επιτόπου μιας και στον δρόμο δεν μπορούσαμε να σταθούμε ούτε εμείς οι ίδιοι. πλαϊνό σταντ και επιτόπια αναστροφή.
Αισθητήρας off και άμεση επέμβαση από τον μαστρο-Βάγγο (αλήθεια ρε συ Βαγγέλη έχει υπάρξει βόλτα που να μην μου έχεις επισκευάσει το μηχανάκι?)
Κατεβαίνοντας χαμηλά (κοντά στο χωριό) νιώσαμε όλοι την επιθυμία να πιούμε κάτι ζεστό( :P) και να ξεκουραστούμε.
Στην Καλαμπάκα και λίγα μέτρα από Σ.Σ της πόλης το «Ζυθορυχείο». Τσιπουράκι, καταπληκτικοί μεζέδες και ζωντανή ρεμπέτικη μουσική.
.JPG)
BikersLightHouse 