Είναι από αυτές τις στιγμές που οι λέξεις δεν βγαίνουν
κοιτάζω τις φωτογραφίες και απλώς «χάνομαι».
Ότι γράφω μου μοιάζει φτωχό και χωρίς να υπάρχει σύνδεση με αυτά που έχω στο μυαλό μου.
Έτσι λοιπόν και ακριβώς επειδή οι λέξεις «μοτοσυκλέτα» και «ταξίδι» είναι οι κύριοι εκφραστές της λέξης «ελευθερία» θα βγάλω το μυαλό μου από την μέγγενη και θα το αφήσω να ονειρεύεται χωρίς να είναι υποχρεωμένο να συνδέσει τις προτάσεις ενός οδοιπορικού που κατ’ ανάγκη «πρέπει» (τη μισώ αυτή τη λέξη) να γραφτεί….
Για την ιστορία η παρέα αποτελούνταν από τους
Βαγγέλη, Αποστόλη, Σωτήρη, Θάνο και από την αφεντιά μου και πραγματοποιήθηκε στην Εύβοια.
Όπως λέει και ο τίτλος βρεθήκαμε για ακόμη μια φορά σε κάποια γωνιά της Ελλάδας (αυτή τη φορά πολύ κοντά στη βάση μας) να αναζητάμε ένα ακόμα εγκαταλελειμμένο χωριό που ο χρόνος δεν κατάφερε ακόμα το τελειωτικό του χτύπημα.
Η ιδέα ξεκίνησε από τον Σωτήρη ο οποίος (δεν έχω καταλάβει ακόμη πως) ψάχνοντας στο google earth παρατήρησε κάποια χαλάσματα κοντά στο χωριό Αγρελιά (βορειο-ανατολικά του νομού Τρικάλων). Παρατηρόντας πιο προσεκτικά τον χάρτη διαπιστώσαμε πως όχι απλά δεν επρόκειτο για κάποια χαλάσματα αλλά φαινόταν καθαρά η ύπαρξη ένος χωριού πολύ κοντά μάλιστα στον επαρχιακό που οδηγεί στο χωριό Αγρελιά.
Απογευματινή βόλτα και καφές στο βόρειο κομμάτι του νομού Τρικάλων (το οποιό για να πω την αμαρτία μου δεν το είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση λόγω της Πίνδου, των Αγράφων, των Τζουμέρκων που μέχρι τώρα μονοπωλούσαν τον ταξιδιωτικό και φωτογραφικό μου ενδιαφέρον).
Γρήγορη βόλτα και καφές λοιπόν με την παρέα να αποτελείται από
Αποστόλη, Σωτήρη, Θάνο, Σπύρο, Νίκο και Βαγγέλη
Τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν δεν ξεπέρασαν τα 80 με τα 20 από αυτά χωμάτινα μέσα στην νότιο-δυτική πλευρά των Βερδικούσσων. Το κόστος της βόλτας κάτω από 10 ευρώ. Νέα μηχανή στην παρέα, με τον ίδιο θεοπάλαβο αναβάτη (KTM-Θάνος), νέο μέλος στην παρέα (Νίκος-Transalp), και το κλείσιμο της ημέρας έγινε με εντυπωσιακό τρόπο καθώς ο καλός φίλος Σπύρος πραγματοποίησε επιτέλους το όνειρό του και έγινε κάτοχος Αφρικάνας. Σπυράκο καλορίζικη και καλοτάξιδη !!!!!
Για όσους επιθυμούν να επισκευθούν το συγκεκριμένο χωριό, στον περιφερειακό Λαρίσης-Ιωαννίνων (στα Τρίκαλα), απέναντι απο την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου ακολουθείτε πινακίδες προς Παλαιόπυργο. Στα 30 χιλιόμετρα περίπου στο αριστερό σας χέρι θα δείτε ένα μεγάλο ξωκλήσι και πινακίδα που γράφει «Κουμαριά». Ακολουθείτε τον βατό χωματόδρομο για περίπου 5-6 χιλιόμετρα και βρίσκεστε στο χωριό.
Ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά το οδοιπορικό χωρίς πολλά λόγια από εμένα αλλά με πολλές φωτογραφίες και πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή.
Η αναχώρηση έγινε στις 16:30 από το γνωστό πλέον μέρος συνάντησης (Bulli’s Cafe). Ξεκινόντας και αφού περάσαμε από την Κρηνίτσα και τον Παλαιόπυργο αρχίσαμε να ανεβαίνουμε για να συναντήσουμε μετά από λίγα χιλιόμετρα την Ι.Μ Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κορμπόβου
( Η Ι. Μ. Κοιμήσεως Θ/κου, ή άλλως γνωστή ως μονή Κορμπόβου είναι κτισμένη στο χείλος μικρού κρημνώδους βράχου, ενώ αρχικά είχε χτισθεί σε απότομο γκρεμό και αναφέρεται σε χρυσόβουλλο του 1336 ως μετόχι της ακμάζουσας τότε μονής Ζαβλαντίων. Το παλιό καθολικό αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, είναι μονόχωρος τρίκογχος ναός, εσωτερικά κατάγραφος με τοιχογραφίες του 1650, ενώ το σημερινό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι ναός αθωνίτικου τύπου, σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλλο, που ανηγέρθηκε στα 1809, με ελάχιστο εναπομείναντα τοιχογραφικό διάκοσμο και ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1838.)
Ούτε λόγος για στάση στο μοναστήρι μιας και ο προορισμός μας ήταν άλλος και αφού περάσαμε και το χωριό Λαγκαδιά συνεχίσαμε το ανηφορικό κομμάτι. Επόμενο χωριό το Λιόπρασο και πλέον το τοπίο αρχίζει και αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αποστόλης με την Africana του (?). (Παρασκευά επιτέλους η καλή σου ανέπνευσε και πάλι. Έχουμε θέματα ανοιχτά εμείς οι τρεις 😉 )
Ο δρόμος μετά το Λιόπρασο. Στροφές σε μέτρια άσφαλτο και φυσικό τοπίο πολύ διαφορετικό από αυτό της Πίνδου, εξίσου όμορφο.
Πολύ κοντά στο Λιόπρασο υπάρχει ο ποταμός Ντολερίτης. Στην δεξιά πλευρά του δρόμου ο Δήμος Παλαιοκάστρου έχει κατασκευάσει έναν όμορφο χώρο αναψυχής δίπλα στην μονότοξη γέφυρα του ποταμού. Δυστυχώς τα γράμματα της ξύλινης πινακίδας έχουν σβηστεί και δεν γνωρίζω άλλες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή.
Να περάσω, να μην περάσω…
Θα περάσω !!
Ο μάχιμος Σπύρος κάνοντας την τελευταία του βόλυα με το V-Strom
Η ευτυχία των κατόχων HONDA δεν κρύβεται ούτε σε στιγμές χαλάρωσης…KαΤ εΜέ πάντα 🙂 (Σωτήρης XR)
Το καλογιαλισμένο Transalp του Νίκου (ελπίζω να ακολουθήσεις και σε άλλες μας εξορμήσεις φίλε)
Μετά την σύντομη στάση μας στο ποτάμι και μετά από λίγα χιλιόμετρα στο αριστερό μας χέρι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και λίγα μέτρα πιο κάτω ο χωματόδρομος που οδηγεί στο χωριό Κουμαριά. Φτάνοντας στο χωριό απλά έμεινα έκπληκτος από το θέαμα που αντίκρυσα. Ένα ολόκληρο χωριό χτισμένο στις πλαγιές του λόφου. Τα σπίτια σε αρκετή καλή κατάσταση χωρίς σε κανένα από αυτά να υπάρχει σκεπή μιας και οι ξύλινες κατασκευές δεν άντεξαν στον χρόνο.
Tο χωριό Κουμαριά (Τσιμάρια) έχει μικρή ιστορία, λιγότερη από έναν αιώνα. Το χωριό χτίστηκε κατά το 1881 από τους κατοίκους της παλιάς Σμόλιας (Παλαιοχώρι) εκεί που βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, οι οποίοι για λόγους που παραμένουν ανεξακρίβωτοι αρχίσανε να εγκαταλείπουνε το χωριό. Ανεβήκανε βορειότερα και έτσι χτίσανε την Κουμαριά. Κατά τον εμφύλιο πολεμο κάηκε το χωριό και οι κάτοικοι του πήγανε στα Τρικαλα και επέστρεψαν το 1950. Κατά την δεκαετία του 1960 αρχίζει η μετανάστευση και οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν οριστικά το 1979.
Τα σπίτια είναι πλέον μισογκρεμισμένα. Μόνο κτηνοτρόφους και κυνηγούς συναντάει κανείς. Αλλά αρκετοί χωριανοί, που έχουνε γεννηθεί στη Κουμαριά έρχονται συχνά και διανυχτερέουνε στον ξενώνα του χωριού.
Η εκκλησία Κοίμηση της Θεοτόκου σώζεται σε καλή κατάσταση. Κάθε δεκαπεντάυγουστο έχει πανηγυρι. Τότε γεμίζει το χωριό ζωή, έστω για λίγες ώρες….Εχουνε χτιστεί ένας ξενώνας και μαγειρία, νερό υπάρχει ευτυχώς άφθονο.
Στον ξενώνα υπάρχουνε κρεβάτια, τραπέζια και ένα τζάκι για τις κρύες μέρες του χειμώνα
Ακριβώς απέναντι από το χωριό υπάρχει ένα μεγάλο μισογκρεμισμένο κτίριο. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω είναι ο παλιός ναός της Αγ. Παρασκευής.
Σωτήρης και Θάνος ανάμεσα στα χαλάσματα
Ένα από τα μεγάλα κτίσματα του χωριού. Μάλλον το γραφείο της κοινότητας ή κάτι αντίστοιχο.
Ο δρόμος περνάει από την κορυφή του χωριού και προσφέρει μια απολαυστική θέα.
Θέα από το κάτω μέρος του χωριού
Το δημοτικό σχολείο
Όλα τα κτίσματα έχουν αυτή την όψη
Απόλυτη ησυχία και καλή πα΄ρεα. Όπως είπε ένα από τα παιδιά σε τέτοια μέρη σχεδιάζεις τα επόμενα ταξίδια σου. Συμφωνω….
Στνεχίζοντας στον χωματόδρομο επόμενος προορισμός μας ήταν η Αγρελιά.
Χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί οι δασικοί δρόμοι πολλοί και οι διακλαδώσεις αυτών επίσης πολλές.
Σε κάποια σημεία χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί….
«Στρώσε το Stromα σου για δυο»
Απίστευτη θέα λίγο πριν το χωριό Αγρελιά
Έχοντας οδηγήσει περίπου 50 χιλιόμετρα και το ρολόϊ να δείχνει λίγο μετά τις 20:00 πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. 4 γεμάτες ώρες, μια απογευματινή βόλτα που δεν θα την άλλαζα με τίποτα από αυτά που η πλειοψηφία θεωρεί in,wow,gamata,cool…
Καλά ταξίδια σε όλους Γκαραγκούνης Βαγγέλης
Σπύρο καλορίζικο και καλοτάξιδο το νέο σου μωρό. Άντε να εκπληρώνονται σιγά-σιγά τα όνειρα.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είδους κάλεσμα είναι αυτό
που σε προσκαλεί να πάρεις για ακόμη μια φορά τους δρόμους?
Να βγεις «γεμάτος» από σκέψεις της καθημερινότητας,
να αντικρύσεις την 2τροχή σου καλλονή (δεν έχουν σημασία τα κυβικά, η εταιρεία, το μοντέλο, τα «καλλούδια» που της έχεις φορέσει), να της ρίξεις μια κλεφτή ματιά, να σχηματιστεί ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη σου, να της ψιθυρίσεις….θέλω ακόμη μια βόλτα μαζί σου….
Σε πολλούς μπορεί να μοιάζει αλλόκοτο, στα όρια ίσως της ψυχικής διαταραχής.
Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια επαφή, σχεδόν ερωτική, με ένα άψυχο αντικείμενο?
Είναι όμως όντως άψυχο?
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι σε έσπρωξε να ξυπνήσεις στις 5 ξημερώματα και με κινήσεις ιεροτελεστείας να φορέσεις τον εξοπλισμό σου, τα ισοθερμικά σου, τις κορντούρες σου, τις μπότες σου, τα γάντια σου…
Να γυρίσεις το κλειδί στην μίζα, να την ακούσεις να γουργουρίζει κάτω από τα πόδια σου, να κουμπώσεις την πρώτη, να κλείσεις την ζελατίνα του κράνους….
Αχ αυτό το κλείσιμο της ζελατίνας….
Μια κίνηση…ένα κατέβασμα του χεριού…
Πόσα χωράνε έξω από αυτή…πως αδειάζει αμέσως ο σκληρός δίσκος και είναι έτοιμος για καινούριες εικόνες….
Πόσο κοστίζει τελικά ρε μάγκες η ψυχοθεραπεία μας?
Μια κίνηση…ένα κατέβασμα του χεριού…
Κάνεις τα πρώτα χιλιόμετρα, νιώθεις την πρωϊνή αύρα. Χαιδεύει ψυχή, μυαλό και σώμα…
Αρχίζεις να ανεβαίνεις…οι πρώτες στροφές…πλέον όλα έχουν μείνει πίσω…σχεδόν όλα…
Κάποια τα έχεις πάρει μαζί σου, για συντροφιά, για να μοιραστείς την βόλτα σου, για να σε κάνουν να χαμογελάσεις…
Ο δρόμος έρημος, ελάχιστοι οι θόρυβοι…παράξενοι…το σκοτάδι έχει αρχίσει την μάχη με το φως…άνιση για την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας…
Τα μέταλλα συστέλονται. Κάνουν θόρυβο. Δεν ενοχλεί… (Ε.Ο Γρεβενών – Τρικάλων)
Κατεβαίνεις και απολαμβάνεις αυτό που η στιγμή σου προσφέρει. Την απόλυτη ΓΑΛΗΝΗ
(Κόρη – Τρίκαλα)
Τα απαραίτητα σύνεργα πάντα μαζί. Πρωϊνός καφές στη μέση του πουθενά. Ανάβεις τσιγάρο, η μυρωδιά του αρχίζει να ανεβαίνει στα ρουθούνια και πλέον η επιθυμία να ρουφήξεις την πρώτη γουλιά μεγάλη… Μην βιάζεσαι όμως… Άσε τα δευτερόλεπτα να γίνουν λεπτά και τα λεπτά ώρες…
Πλέον το τοπίο αρχίζει να παίρνει χρώμα, σε κάθε πετάρισμα του ματιού μπορείς να δεις τα πάντα γύρω σου να μεταμορφώνονται σιγά σιγά. Η φύση για ακόμη μια φορά έχει πάρει το μαγικό της ραβδί και σε προσκαλεί να την προσέξεις, να σηκώσεις το βλέμμα σου, να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις… …την μαγεία που κάθε μέρα σε προσπερνάει.
(Δρόμος προς Βραγγιανά – Άγραφα)
Ο δρόμος σα φίδι γλιστράει ανάμεσα στις πλαγιές των βουνών… Στρίβεις και το βλέμμα σου καρφωμένο στην επόμενη έξοδο της στροφής. Δεν θέλεις να τελειώσει Είσαι εθισμένος Κάθε στροφή και μια γερή δόση ανάτασης ψυχής. Όχι, δεν είναι σε ενέσιμη μορφή, δεν είναι χάπι είναι απλώς η κίνηση του δεξιού σου καρπού….
(Ε,Ο Τρικάλων – Αγρελιάς)
Συνεχίζεις τον δρόμο σου και ξέρεις πως δεν είσαι μόνος… Ποτέ δεν ήσουν μόνος Μοναχικές ή με παρέα οι διαδρομές σου έχουν πάντα συνταξιδιώτες ,Κολλητούς,φίλους, γνωστούς, άγνωστους… Πάντα και παντού θα υπάρχουν οι άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο πάθος με εσένα…
(Ε.Ο Τρικάλων – Ασπροποτάμου)
…άνθρωποι που θα καθίσεις μαζί τους για να μοιραστείς την αγάπη σου για την μοτοσυκλέτα και τα ταξίδια…
…ή που απλώς θα ευχηθείς καλό ταξίδι.
Ακόμα και όταν προσπαθήσεις να αποδράσεις Ακόμα και όταν θες να ανέβεις μόνος σου ψηλά, να κοιτάξεις στα μάτια τον εαυτό σου Ακόμα και τότε έχεις παρέα… Ποτέ δεν είσαι μόνος…
Μην φοβάσαι το άγνωστο Μην ψάχνεις για το γνωστό Να χάνεσαι σε κάθε ευκαιρία Να νιώθεις εξερευνητής Να νιώθεις καπετάνιος Να ψάχνεις για τους φάρους σου…
…κάποιοι αργούν να φανούν στον ορίζοντα Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά Ίσως το φως τους να έχει ξεθωριάσει Ίσως η αλμύρα της θάλασσας να έχει κάνει το τζάμι τους θωλό Ίσως να μην πρέπει να εμφανιστούν τώρα μπροστά σου Μην εγκαταλείπεις όμως…
(Ε.Ο Καρδίτσας – Άρτας)
Και όταν πλέον η νύχτα αρχίσει να απλώνει το πέπλο της μην σε φοβίσει το σκοτάδι Έχει άλλη γοητεία… Μαγεία…
(Σλοβενία)
Ρίξε μια τελευταία ματιά Σκέψου Αξίζει? Ναι…ΑΞΙΖΕΙ
BikersLightHouse 