Μίνι οδοιπορικό στα όμορφα της Πίνδου και των Τζουμέρκων. Περίπου 300 χιλιόμετρα με πανέμορφες εικόνες από ποτάμια, λίμνες, βουνά, φίλους και γνωστούς…
Συν-οδοιπόροι
Θάνος (GS 1150)
Φώτης (Transalp)
Η ευχάριστη έκληξη της ημέρας ήταν ο Θάνος με την καινούρια του μπουμπού. Φιλαράκο να την χαρείς και να την ξεζουμίσεις .
Παλιός δρόμος Τρικάλων – Άρτας (θέση Γκρόπα). Εδώ και 1-2 χρόνια έχει δωθεί στην κυκλοφορία η σύραγγα που παρακάμπτει το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά τι στην ευχή…εμείς είμαστε του παραδοσιακού .
Πάμε για ακόμη μια φορά ψηλά, εκεί που ψίθυροι και κραυγές γίνονται ένα…
Η γριά μου…Άψυχο αντικείμενο καθημερινής χρήσης? Δεν νομίζω…
Το Transalp του Φώτη. Πάει παντού…
Καλλιτεχνικές ανησυχίες…
Χωρίς λόγια…
Αχελώος ή Ασπροπόταμος ή Άσπρος. Ο ποταμός της Νότιας Πίνδου με τα πεντακάθαρα νερά του. (κοντά στη Μεσοχώρα, κατεβαίνοντας από τον παλιό δρόμο)
Ο συγκεκριμένος δρόμος έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή αν θέλετε να τον περάσετε. Κατά τη γνώμη μου οποιαδήποτε άλλη μοτοσυκλέτα εκτός από on-off είναι απαγορευτικό να μπει.
Η παλιά στρατιωτική γέφυρα που συνέδεε τις δύο πλευρές. Οι ιστορίες των κατοίκων της περιοχής πάμπολες για οχήματα που προσπάθησαν να περάσουν από το συγκεκριμένο κομμάτι (ειδικά τον χειμώνα) και αντιμετώπισαν σοβαρότατα προβλήματα. Χαρακτηριστική ιστορία ενός επικαθίμενου από την Γαλλία το οποίο μετέφερε ζώα και εγκλωβίστηκε σε αυτόν τον δρόμο. Για ένα ολόκληρο βράδυ οι κάτοικοι 2 χωριών έδωσαν μάχη για να απεγκλωβίσουν το φορτηγό (το κομμάτι του δρόμου στους χάρτες ήταν με κόκκινο χρώμα….)
Είχε έρθει η ώρα του πρωϊνού μας καφέ. Τι άλλο, καραβίσιος… Που αλλού, στα όμορφα… (Φράγμα Μεσοχώρας)
Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν πως η ομορφιά είναι υποκειμενική. Το υποστηρίζω και εγώ. Όχι όμως για όλα…
Έχοντας καθυστερίσει αρκετά πήραμε τον δρόμο προς τα Πράμαντα όπου πραγματοποιούνταν η 1η συνάντηση του Horizons Unlimited στην Ελλάδα. Στον δρόμο χαιρετούρες με αρκετούς φίλους που αναχωρούσαν από το μέρος ανάμεσά τους ο Βασίλης (xurxes) ο Ηλίας Αντωνόπουλος και ένα παλικάρι με ένα Africa κόκκινο-πορτοκαλί που δεν κατάλαβα ποιός ήταν… Φτάνοντας άκουσα κάποιον να φωνάζει το όνομά μου. Στέργιος, ταξιδευτής με βεσπάκι. Πορτογαλία, Ακρωτήρι κάποια από τα ταξίδια του…
Είχα την τιμή να συναντήσω και να συνομιλήσω για λίγο και με τον Βασίλη Ορφανό. Καλούς μοναχικούς δρόμους να έχεις παλίκαρε…
Και τον Λουκά με το τούμπανο 800άρι του…
Υπήρχε ακόμη μια εκρεμμότητα (συνάντηση με φίλους από το MotoEpirus.gr) και ήδη το υποτυπώδες πρόγραμμά μας είχε πάει περίπατο. Πέρασμα από το Ματσούκι λίγο πριν βγούμε στον Μπάρο.
Η συγκεκριμένη περιοχή είναι από τις αγαπημένες μου και όσες φορές και αν πάω πάντα έχει κάτι καινούριο να μου προσφέρει…
Καταράκτης δίπλα στην παλιά στρατιωτική γέφυρα, λίγο πριν το Ματσούκι.
Μπορείτε νομίζω να καταλάβετε γιατί το μέρος είναι από τα αγαπημένα μου…
Φώτης. Όπως είπα και πιο πριν άξιος συνοδοιπόρος…
Θάνος, παλικάρι από τα λίγα. Τιμή που που είναι φίλος μου…
Για ακόμη μια φορά στις αγαπημένες πολυσύχναστες παραλίες μου….
Με τι λόγια ρε παιδιά να περιγράψεις αυτό το θέαμα?
Η παρέα από τα Γιάννενα. Ήταν να βρεθούμε στο Ματσούκι, μετά στον Μπάρο και τελικά βρεθήκαμε στην Κρανιά. Ας είναι, σημασία έχει πως βρεθήκαμε. Παιδιά χάρηκα για την γνωριμία μας. Να είστε όλοι καλά και σύντομα θα ανταμώσουμε
Από αριστερά προς τα δεξιά. Ακατονόμαστος (κατά κόσμον Sid2011) και Γιώργος από MotoEpirus.gr Πάλι ο σερβιτόρος δεν είχε μαζέψει τα πιάτα, πάλι ρεζίλι γίναμε….
Και μετά από 310 χλμ στροφιλικίων (sic) τελείωμα της ημέρας με καφέ στο Sky Net του φίλου μας Γιάννη.
Όπως είπα και πιο πριν ένα μίνι οδοιπορικό που είχε απ’ όλα. Να ‘μαστε όλοι καλά να ταξιδεύουμε !!!!
Μερικά πράγματα στη ζωή είναι πραγματικά ανεξήγητα…
Είμαι πάνω στη σέλα της «γριάς» μου για πάνω από 10 χρόνια και κάθε φορά, αυτό που νιώθω από την στιγμή που θα σκεφτώ μια διαδρομή ή έναν προορισμό μέχρι και την στιγμή που θα γυρίσω το κλειδί στη μίζα, είναι τόσο έντονο και μαγικό σαν να είναι η πρώτη μου φορά…
Το οδοιπορικό που θα διαβάσετε παρακάτω έχει αρκετές ιδιαιτερότητες και συγκρίνοντάς το με προηγούμενα οδοιπορικά μου ελάχιστες ομοιότητες. Θα ήταν κουραστικό να αναλύσω τι ακριβώς εννοώ, ίσως κάποιοι που παρακολουθείτε τα ταξίδια μου να καταλάβετε.
Ενναλακτικά σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο
«14 Νοματαίοι στα Χιονισμένα Ελληνικά Βουνά»
αλλά τελικά το
«Που Πάμε Ωρέ;»
νομίζω πως «δένει» πιο αρμονικά με την ιστορία που ακολουθεί.
Μια μικρή γεύση
Σκεφτείτε πως ανοίγετε τον λογαριασμό σας στο Facebook και στα προσωπικά σας μηνύματα διαβάζετε αυτό:
» Παλικάρια, η Κυριακή έφτασε, άντε να ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά. Σας στέλνω τη διαδρομή της ημέρας. Αν έχετε οποιαδήποτε απορία έρχεστε και θα σας λυθεί . Λοιπόν 1ο σκέλος Τρίκαλα – Κρανεά
Από εκείνο το σημείο έχουμε 2 επιλογές. Η πρώτη είναι αυτή με περίπου 30 χιλιόμετρα χωμάτινης διαδρομής, την οποία προτείνω να ακολουθήσουμε αν και εφόσον όλα τα παιδιά που θα ‘ερθουν έχουν τα κατάληλα μηχανάκια. (το κομμάτι προς Τρίκωμο δεν ισχύει)
Η εναλακτική είναι αυτή (περίπου 45 χιλιόμετρα άσφαλτος)
Στο χωριό Σπήλαιο μπορούμε να πιούμε το καφεδάκι μας. 6 χιλιόμετρα πιο μακριά υπάρχει η γέφυρα της Πορτίτσας όμως ο δρόμος είναι χωμάτινος. Προτείνω λοιπόν κάποιοι από εμάς να κατέβουν προς τη γέφυρα και αν ο δρόμος είναι καλός να κατέβουμε και οι υπόλοιποι. Από εκεί φεύγουμε για Περιβόλι και Βωβούσα. Στο Περιβόλι στην πλατεία μπορούμε να φάμε το κατιτίς μας (ότι έχει φέρει ο καθένας μαζί του).Ακολουθούμε αυτή τη διαδρομή.
Συνεχίζοντας και με το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μπορούμε να πάμε από εδώ (αν έχουμε χρόνο μπροστά μας)
Τα χιλιόμετρα πάνω κάτω είναι κοντά στα 400 (βάζω λίγα παραπάνω γιατί όλο και κάποια μαλακία θα κάνουμε χαχαχα) Ο καιρός θα είναι καλός (με λίγο κρύο το πρωί και ίσως λίγη βροχούλα αργότερα) Ραντεβού στις 8 μπροστά στο κολυμβητήριο (Ε.Ο Λαρίσης – Ιωαννίνων) Πάρτε μαζί σας φαγητό Το πρωινό καφεδάκι Hand made by me Σημαντικό……Όλοι λίγο πολύ έχουμε την τρέλα μας με τις φωτογραφίες οπότε όπως καταλαβαίνετε θα υπάρξουν αρκετές στάσεις για την φωτογράφηση των » μοντέλων» Επίσης σημαντικό……μάλλον θα είμαστε 12-15 μηχανάκια οπότε προτείνω να υπάρξει leader και σκούπα ώστε να είμαστε πιο συντονισμένοι. (δεν αναλαμβάνω τίποτα από τα δύο, θέλω να είμαι ελεύθερος για να φωτογραφίζω) Και το πιο σημαντικό όλων…… ΦΕΡΤΕ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ»
Το πρωϊ της Κυριακής λίγο μετά τις 08:00 ήρθε η απάντηση… 14 μοτοσυκλέτες από όλη την Θεσσαλία έτοιμες να ταξιδέψουν και να περιηγηθούν στις ομορφιές του τόπου μας. Η Πίνδος για ακόμη μια φορά άνοιξε την αγκαλιά της (λίγο αγριεμένη αυτή τη φορά) και ήταν έτοιμη να μας υποδεχθεί για να μας ξεναγήσει στα πενέμορφα τοπία της.
Καθιερωμένο πλέον το πρωϊνό μας καφεδάκι χειροποίητο όπως έγραφα και στο μήνυμα. Η αγωνία μου είχε να κάνει με το γεγονός πως ΠΑΝΤΑ ξεχνάω κάτι από τα σύνεργα και αναγκαζόμαστε να φτιάχνουμε τον καφέ μας είτε χωρίς μπρίκι (σε κεραμικές κούπες), είτε να τον πίνουμε χωρίς ποτήρια (σε κομμένα πλαστικά μπουκαλάκια), είτε σκέτο. Το σημαντικό είναι πως πάντα τον απολαμβάνουμε λίγο πριν ξεκινήσουμε το οδοιπορικό μας. Αυτό δεν είναι που μετράει άλλωστε?
Με τον Σπύρο φτάσαμε σχεδόν μαζί στο σημείο συνάντησης (λίγο πριν τις 08:00)
και προσφέρθηκε να βοηθήσει στην παρασκευή του καφέ.
Καφετζήηηηηης?
(φωτογραφία Φώτη)
Έφτασεεεεεεεεε !!!
(φωτογραφία Φώτη)
Σε λίγα λεπτά άρχισαν να φτάνουν και οι φίλοι από την Λάρισα…
αλλά και τα παιδιά από το Βόλο μαζί με τον Βαγγέλη.
Επόμενοι οι Τρικαλινοί
Ο Γιάννης από την Καρδίτσα
Επόμενος ο Σωτήρης απο τον οποίο δεν υπάρχει φωτογραφία.
Αφού λοιπόν ήπιαμε λίγες γουλιές καφέ ήμασταν έτοιμοι για αναχώρηση.
Ο καιρός (παρότι οι προβλέψεις λέγαν το αντίθετο) ήταν κλειστός από παντού και η απειλή της βροχής πλανόταν πάνω από τα κεφάλια μας. Τα πρώτα χιλιόμετρα (μέχρι την Καλαμπάκα) τίποτα το ιδιαίτερο με μοναδική «όαση» την θέα των Μετεώρων που όσο πλησιάζαμε στην πόλη της Καλαμπάκας τόσο πιο επιβλητικά γινόταν. Ακολουθούμε τον περιφερειακό προς Γρεβενά – Ιωάννινα. Στον συγκεκριμένο δρόμο έχω οδηγήσει αμέτρητες φορές και κάθε μια από αυτές είναι το ίδιο συναρπαστική. Δρόμος με ανοιχτές, στην πλειοψηφία τους στροφές, με λίγη κίνηση και πολύ όμορφο φυσικό περιβάλλον (χαρακτηριστικό είναι το πέρασμα από το πλατανόδασος στο Μουργκάνι όπου ο δρόμος περνάει κάτω από τεράστιους πλάτανους.) Λίγο μετά το Μουργκάνι και στην γέφυρα ο δρόμος συνεχίζει ευθεία για Ιωάννινα και δεξιά για Γρεβενά. Ακολουθούμε τον δρόμο για Ιωάννινα και αρχίζει η διαδρομή να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Ανηφορικά κομάτια, ικανοποιητική ασφαλτόστρωση, όμως μεγάλη ΠΡΟΣΟΧΗ διότι κάποιες από τις στροφές είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες. Συνεχίζοντας το ανηφορικό κομμάτι περνάμε μέσα από το χωριό Τρυγώνα (επικίνδυνο σημείο μιας και δεν υπάρχουν πεζοδρόμια και οι κάτοικοι αναγκαστικά περπατάνε στην άκρη του δρόμου). Ανάληψη, Κορυδαλός και πρώτη στάση για ανασυγκρότηση στηω έξοδο προς Κρενέα Γρεβενών (λίγο έξω από το χωριό Κορυδαλός).
(φωτογραφία Φώτη)
Ο δρόμος προς Κρανεά συνεχίζει ανηφορικός με μερικά πολύ σφιχτά κομμάτια (στην αρχή του) αλλά και με πολύ όμορφα περάσματα μέσα από πευκόδασος. Φεύγοντας από το σημείο της ανασυγκρότησης λίγο πιο νωρίς κατάφερα να βρω κάποιο σημείο ώστε να φωτογραφίσω την υπόλοιποι παρέα. (Η κίνηση στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι ανύπαρκτη και τους μόνους που ίσως συναντήσετε θα είναι κυνηγοί. Η άσφαλτος σε πολύ μέτρια επίπεδα με αρκετές λακούβες και σε αρκετά σημεία με πέτρες και κλαδιά στις άκρες.)
«Για να πάρω τσιγάρα ή για χιλιάδες χιλιόμετρα…»
«Βουτηγμένοι» πλέον μέσα στο πευκόδασος άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα χιόνια δεξιά και αριστερά του δρόμου. Ο δρόμος καθαρός, η θερμοκρασία σε ικανοποιητικά επίπεδα (δεν υπήρχε θέμα πάγου) και η ομίχλη περιοριζόταν μέσα στο δάσος αφήνοντάς μας αρκετή ορατότητα.
(φωτογραφία Μάνου)
Διασταύρωση προς Καλλιθέα-Πριόνια και επιβεβλημένα στάση για να απολαύσουμε την μαγεία της στιγμής…
Μιχάλης
Η έλξη του δρόμου, αυτό το κάτι που σε προσκαλεί….να ακολουθήσεις και την επόμενη στροφή, να αφήσεις την ψυχή σου να βγει από το , ούτως η άλλως ελεύθερο κορμί σου, και να φύγει μπροστά για να σου κλείσει το μάτι και να σου πει «Ακολούθησέ με»…
Βαγγέλης
Γυρίζεις για ακόμη μια φορά το κλειδί στη μίζα, ο κινητήρας βρυχάται κάτω από τα πόδια σου, κλείνεις την ζελατίνα του κράνους…το χαμόγελο είναι τόσο μεγάλο που νιώθεις πως δεν χωρά πουθενά….
Γιάννης
Αποστόλης
Το Gs του Θάνου (μοτοσυκλέτα…πνεύμα ελευθερίας, κομμάτι της φύσης)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Σωτήρης – Θοδωρής (Βόλος) 600+ χιλιόμετρα, Άγγλοι στο ραντεβού μας. Μάχιμοι στα πολύ δύσκολα κομμάτια της διαδρομής.
(Φωτογραφία Φώτη)
Μετά από περίπου 20 χιλιόμετρα συναντήσαμε το χωριό Κρενέα. Όμορφο και παραδοσιακό αποτελεί ένα κομμάτι από το παζλ που ονομάζεται «Ορεινός Όγκος Γρεβενών). Ολιγόλεπτη στάση για να αποφασίσουμε αν τελικά κάποιοι θα ακολουθήσουμε τον δρόμο προς Μικρολίβαδο ή αν θα πάμε όλοι από τον δρόμο προς Κηπουρειό. Μετά από κάποια τηλεφωνήματα ο Μιχάλης ενημερώθηκε πως ο δασικός δρόμος προς Μικρολίβαδο (διασχίζει την Βάλια Κάλντα) είναι κλειστός από χιονοπτώσεις οπότε η πρόσβαση δεν είναι δυνατή. (Λίγο πριν την διασταύρωση που οδηγεί δεξιά για Γρεβενά και αριστερά για Μηλια και Μέτσοβο υπάρχει βενζινάδικο)
Βαγγέλης
Μετά την Κρανεά (προς Κηπουρειό) ο δρόμος γίνεται αρκετά φαρδύς και σε συνδιασμό με το φυσικό κάλλος της περιοχής η οδήγηση γίνεται απολαυστική. Λίγο μετά το πέρασμα πάνω από την Εγνατία Οδό επιβεβλημένη στάση στο παλιό πέτρινο γεφύρι. (Βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου και η πρόσβαση γίνεται από έναν χωματόδρομο 1 χιλιόμετρο πιο κάτω. Στο ίδιο σημείο και στην αρχή του δρόμου υπάρχει και 2ο πέτρινο γεφύρι) Από ένα συγκεκριμένο σημείο φαίνονται και οι 3 γέφυρες που βρίσκονται στο σημείο. Η παλιά πέτρινη, η γέφυρα της παλιάς επαρχιακής οδού και η γέφυρα της Εγνατίας Οδού. 3 γέφυρες – 3 εποχές. Αν με ρωτήσετε ποια θεωρώ πιο όμορφη η απάντηση είναι δεδομένη.
Το χαμόγελο του Μιχάλη φανερώνει πολλά…
Ψυχική Ανάταση, τόσο απλά…(Μάνος)
Riding the Dreams (Βαγγέλης)
Φωτογραφικές ανησυχίες (Αποστόλης)
(φωτογραφία Φώτη)
Η γριά μου και εγώ
(φωτογράφια Αποστόλη)
Η απλότητα και ταυτόχρονα το μεγαλείο της φύσης…
(φωτογραφία Αποστόλη)
Όλη η παρέα
Φωτογραφίζοντας τις μικρές μας στιγμές (Φώτης – Θάνος)
Πλησιάζοντας πια κοντά σε αυτό που είχα δει σε φωτογραφίες του Μιχάλη (φαράγγι και γεφύρι Πορτίτσας) και περνώντας πάλι κάτω από την Εγνατία Οδό ακολουθήσαμε τον δρόμο προς Κοσμάτι – Σπήλαιο. (Για τους λάτρεις της φωτογραφίας τα πρώτα χιλιόμετρα δίνουν την ευκαιρία για εκπληκτικά ταξιδιωτικά κάδρα.)
Ο Θάνος ήταν ο μόνος που σταμάτησε στο γεφύρι του Ζάκα (στην αριστερή πλευρά του δρόμου) και μας προσφέρει αυτή την πολύ όμορφη φωτογραφία.
(Φωτογραφία Θάνου)
Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι η επαρχιακή οδός Μαυραναίων – Περιβολίου – Βωβούσας και μετά από λίγα χιλιόμετρα στρίβουμε αριστερά προς το χωριό Σπήλαιο. Λίγα μέτρα πριν την είσοδο του χωριού και τα θέαμα κόβει την ανάσα. (δεν πρόλαβα να τραβήξω φωτογραφίες αλλά το άφησα μιας και η επιστροφή μας θα ήταν από το ίδιο σημείο). Μπαίνοντας στην πλατεία του χωριού η αλήθεια είναι πως ανησυχήσαμε τους φιλήσυχους κατοίκους. Δεν είναι καθημερινό βλέπετε το θέαμα στα μέσα του χειμώνα 14 μοτοσυκλέτες να γεμίζουν την πλατεία του χωριού. Στάση για τσιγάρο πληροφορίες από τον Παπά του χωριού για το χωμάτινο κομμάτι των 6 χιλιομέτρων που θα μας οδηγούσε στο φαράγγι της Πορτίτσας. Αφού πήραμε τις διαβεβαιώσεις πως ο δρόμος είναι σχετικά καλός με κάποια μόνο δύσκολα σημεία (προς το τέλος της διαδρομής) οι 11 από τους 14 αποφασίσαμε να κατέβουμε και να επισκευτούμε το μέρος. Ο Σπύρος και ο Θοδωρής μείναν στον καφενέ της πλατείας μιας και η εμπειρία του Σπύρου στα χωμάτινα κομμάτια είναι μικρή ενώ η εμπειρία του Θοδωρή γενικά στα ταξίδια είναι (ή μάλλον ήταν) μηδαμηνή (πρώτο του ταξίδι). Ο Σωτήρης έμεινε πίσω για διαφορετικούς λόγους (το LT θα ήταν αδύνατο να κατέβει μέχρι το φαράγγι)
Σωτήρης – Αποστόλης – Φώτης – Σωτήρης – Βαγγέλης
Και κάπου εδώ αρχίζει να ξετυλίγεται μπροστά μας το μεγαλείο της Ελλάδας μας. Αυτό για το οποίο νιώθω υπερήφανος που γεννήθηκα σε τούτον εδώ τον ευλογημένο τόπο….
(Το χωμάτινο κομμάτι των 6 χιλιομέτρων δεν είναι δύσκολο εκτός από τα τελευταία 1-2 χιλιόμετρα και μπορείτε να το διασχίσετε χωρίς να έχετε χωμάτινα ελαστικά. Απαραίτητη προυπόθεση να οδηγείτε on-off ή enduro)
Τα λόγια είναι περιττά…..
(φωτογραφία Αποστόλη)
Η λάσπη στο τελείωμα της διαδρομής μας δυσκόλεψε αρκετά…
Θέση κατασκήνωσης 😉
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες η στάθμη των νερών του Βενέτικου ποταμού κατεβαίνουν τόσο ώστε υπάρχει η δυνατότητα να περπατήσετε κατά μήκος του φαραγγιού…
(Φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Προσπαθώντας να χωρέσουμε στο μυαλό μας την ομορφιά του τοπίου επιστρέψαμε στην πλατεία του χωριού ώστε να πιούμε τον καφέ μας. Χρέη σερβιτόρου ο Θάνος ο οποίος είχε άψογη συνεργασία με τον καφετζή 🙂
Στη φωτογραφία από αριστερά, Γιάννης, Χρήστος, Μάνος, Μιχάλης, Αποστόλης, Σωτήρης, Βαγγέλης
(φωτογραφία Φώτη)
Θοδωρής – Σπύρος – Σωτήρης – Χρήστος – Παύλος
(φωτογραφία Φώτη)
Με το ρολόϊ να δείχνει 13:00 αποφασίζουμε πως είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε την διαδρομή μας.Ο επόμενός μας στόχος ήταν το χωριό Περιβόλι. Επιστροφή και λίγο έξω από το χωριό Σπήλαιο το θέαμα που σας ανέφερα πιο πριν. Θεόρατοι βράχοι που κρέμονται στην κυριολεξία πάνω από τον δρόμο…
Σωτήρης
Θοδωρής
(φωτογραφία Αποστόλη)
Φεύγοντας από το χωριό Σπήλαιο οι πρώτες σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στις ζελατίνες του κράνους μου. Δεν σκέφτηκα για αδιάβροχα (όπως και οι περισσότεροι) μιας και δεν πίστεψα πως θα είναι τόσης έντασης ώστε να μουσκέψουν οι κορντούρες μας. Τα αδιάβροχα μέσα στις βαλίτσες μου (ATLAS, να κάνουμε και λίγη διαφήμιση το προϊόν μας 😉 ) και συνέχιζα να οδηγώ μέσα στην βροχή. Ωραίο συναίσθημα, αλλά όταν το ζεις το καλοκαίρι. Τον χειμώνα με τη θερμοκρασία κοντά στο 0 τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα…
Χρήστος (προς Περιβόλι)
Χάσιμο….
Η διαδρομή μέχρι το Περιβόλι ασφάλτινη και εύκολη αλλά όσο ανεβαίναμε το χιόνι στην άκρη του δρόμου γινόταν περισσότερο. Φτάνοντας στο χωριό ανακαλύπτουμε με λύπη μας πως εκτός από μια λωρίδα του δρόμου όλα τα υπόλοιπα είναι σκεπασμένα με χιόνι. Μικρή στάση και συζήτηση για το αν θα έπρεπε να συνεχίσουμε μέχρι την Βωβούσα από τον συγκεκριμένο δρόμο μιας και δεν γνωρίζαμε αν θα ήταν καθαρός. Τελικά επικράτησε η λογική και συνεχίσαμε :). (κάπου εδώ η κάρτα της φωτογραφικής μου γέμισε…..:( )
Ευτυχώς όμως η παρέα διέθετε αρκετές καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες και έτσι καλύψαν επάξια την περιπέτειά μας μέχρι την Βωβούσα.
Βγαίνοντας από το Περιβόλι ο δρόμος καθαρός (μία λωρίδα) αλλά στις άκρες το χιόνι έφτανε το 1 μέτρο. Όσο ανεβαίναμε φαινόταν πως μπροστά μας σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Μετά από 1-2 χιλιόμετρα οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν. Το χίονι πλέον ήταν και μέσα στον δρόμο και η μόνη μας ελπίδα ήταν οι ροδιές κάποιων αυτοκινήτων που είχαν περάσει τις προηγούμενες ημέρες-ώρες. Στο πρώτο κλειστό κομμάτι, στάση για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Οι επιλογές 2. Ή γυρνούσαμε πίσω και επιλέγαμε μια διαφορετική (πιο χαμηλή υψομετρικά) διαδρομή ή συνεχίζαμε μέχρι την Βωβούσα (περίπου 17 χιλιόμετρα). Φυσικά για ακόμη μια φορά η φωνή της λογικής ήταν τόσο δυνατή και η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Συνεχίζουμε προς Βωβούσα 🙂
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Θάνου)
(Φωτογραφία Αποστόλη)
1500μ υψόμετρο σύμφωνα με έγκυρες μετρήσεις του Σωτήρη 🙂
(φωτογραφία Αποστόλη)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Μάνος, Μιχάλης και Παύλος συχνά πηγαίναν πιο μπροστά για να μας πουν αν και πόσο ακόμα θέλουμε για να φτάσουμε στο διάσελο (κορυφή) ώστε να αρχίσουμε να κατεβαίνουμε και να ελλατωθεί το χιόνι. Η μόνιμη απάντησή τους. «Στην επόμενη στροφή καθαρίζει» (μέχρι να ξαναγεμίσει χαχαχα)
(φωτογραφία Αποστόλη)
Ε ρε γλέντια !!!!!
(φωτογραφία Αποστόλη)
Η αλληλεγγύη σε όλο της το μεγαλείο !!!!
(φωτογραφία Αποστόλη)
Σπύρος, άξιος συνοδοιπόρος
(φωτογραφία Φώτη)
Πάλι λείπουν, πάλι σπρώχουν 🙂
(φωτογραφία Φώτη)
(Φωτογραφία Φώτη)
(φωτογραφία Φώτη)
(φωτογραία Φώτη)
(φωτογραφία Φώτη)
!!!!!!! καθαρός δρόμος
(φωτογραφία Θάνου)
(φωτογραφία Θάνου)
Φτάνοντας στην Βωβούσα οι σκέψεις για τοστάκια και φρουτάκια πήγαν περίπατο. Η ταβέρνα του χωριού ήταν ανοιχτή !!!!! Αφού τακτοποιήσαμε (τρομάρα μας) τις καλές μας κάτω από το υπόστεγο για να μην βραχούν (!), και αφήνοντας το μονότροχο στην απ’ έξω μπήκαμε μέσα και απλά….
…απλωθήκαμε !!!
(φωτογραφία Φώτη)
Κομμένο ρεύμα? Κανένα πρόβλημα. Γεννήτρια, μπαλαντέζα, λάμπα, καρέκλα πάνω στο τραπέζι και το πρόβλημα λύθηκε 🙂
Σουρεάλ στιγμές…
Κάτι ψήνεται 🙂
Φασόλια γίγαντες, λαχανοντολμάδες και αρνίσια παϊδάκια !!!!
Το γεφύρι της Βωβούσας είναι ένα μεγάλο μονότοξο πέτρινο γεφύρι στο Ανατολικό Ζαγόρι που συνδέει, μέχρι σήμερα, το χωριό Βωβούσα που εκτείνεται και στις δύο όχθες του ποταμού Αώου. Κτίστηκε το 1748 και είναι από τα πιο όμορφα γεφύρια της Ηπείρου.
(φωτογραφία Φώτη)
«Που Πάτε Ωρέ?»
Με την ώρα να πλησιάζει 17:00 και μην έχοντας καμία διάθεση να οδηγήσουμε στα χιονισμένα βουνά βράδυ και με την θερμοκρασία κάτω του μηδενός ξεκινήσαμε σιγά σιγά να μαζεύουμε τα υπάρχοντά μας (υπήρχαν διάσπαρτα σε όλο τα μαγαζί). Ο μαγαζάτορας μην θέλοντας να μας αφήσει μόνους να ανέβουμε τα υπόλοιπα 15 χιλιόμετρα (μέχρι το σημείο που ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει) επέμενε να μας συνοδεύσει με το αγροτικό του σε περίπτωση που κάποια μοτοσυκλέτα κόλλαγε στο χιόνι. Τον ευχαριστούμε πολύ !!!
Έχοντας προμηθευτεί την δεύτερη κάρτα μνήμης του Φώτη η φωτογραφική μου πήρε ξανά φωτιά. Το συννεφιασμένο σούρουπο και η φύση μου προσέφεραν κάποια μοναδικά κάδρα και παρόλη την κούραση αποθανάτισα κάποιες στιγμές κατά την κάθοδό μας από την Βωβούσα προς την Εγνατία Οδό (μέσω Γρεβενίτη).
Αυτές οι μικρές στιγμές, πόσο πολύτιμες είναι….
Λίγο πριν την είσοδό μας στην Εγνατία Οδό τελευταία ανασυγκρότηση της παρέας, βενζίνη και ανασκόπηση της ημέρας.
Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα βγήκαν με σχετική δυσκολία μιας και η κούραση όλων ήταν μεγάλη. Σε ορισμένα σημεία η ομίχλη ήταν τέτοια που δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από 2 μέτρα.. Κατά τις 22:00 και μετά από 14 ώρες στον δρόμο έφτασα στη βάση μου. Με τον Φώτη και τα παιδιά από τον Βόλο (Σωτήρη – Θοδωρή) αποφασίσαμε να πιούμε έναν καφέ στα γρήγορα ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τον Βόλο (άλλα 130 χιλιόμετρα). Ξαφνικά χτυπά το κινητό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Γιάννης από την Καρδίτσα. «Έλα Βαγγέλη, με χτυπήσανε» … Πάγωσα «Μέσα στην Καρδίτσα, 200 μέτρα από το σπίτι μου, αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι έστριψε αριστερά χωρίς να με δει και μου διέλυσε το αριστερό γόνατο. Η μηχανή διαλύθηκε. Με μεταφέρουν στο νοσοκομείο» … Βουβαμάρα ξανά
Έκλεισα το τηλέφωνο και όλη αυτή η υπέροχη διάθεση που είχα εξαφανίστηκε με μιας. Ο συνοδοιπόρος μου στο νοσοκομείο…
Μετέφερα τα δυσάρεστα στην παρέα και πλέον το μόνο που θέλαμε όλοι ήταν να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Χαιρετήσαμε τα παιδιά και τους ευχηθήκαμε καλό δρόμο. Μετά από μερικά λεπτά έβγαζα το κράνος μου και έκλεινα πίσω μου την πόρτα. Τα συναισθήματα ανάμεικτα… Μοναχόλυκε καλή ανάρρωση….
* Κάνοντας μια ανασκόπηση του οδοιπορικού και εξαιρώντας το άσχημο περιστατικό που συνέβη στον Γιάννη, θα ήθελα να πω πως ήταν μια από τις ωραιότερες βόλτες που έχω κάνει. Μια περιπέτεια που την έζησα με φίλους, με παιδιά που ήρθαν με την καλύτερη των διαθέσεων για να περάσουν καλά και να διασκεδάσουν την κάθε τους στιγμή πάνω στην μοτοσυκλέτα. Δεν υπήρξαν γκρίνιες και διαφωνίες παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίσαμε. Όλοι μαζί μια παρέα στα δύσκολα και στον χαβαλέ.
Και να ‘μαι πάλι μπροστά στην λευκή οθόνη του υπολογιστή μου να προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου…
Λοιπόοον, όποιοι έχετε διαβάσει προηγούμενα οδοιπορικά μου ίσως θα έχετε διαπιστώσει πως στον γραπτό λόγο μου βγαίνει μια μελαγχολία, μια μαυρίλα μια διάθεση πολύ under.
Ξεχάστε ότι έχετε διαβάσει μέχρι τώρα από τον Βαγγέλη. Αυτή τη φορά η διάθεση είναι στα ύψη (φταίει και το κόκκινο κρασάκι που μου γαργαλάει τις αισθήσεις? Ίσως 😉 ).
Η ώρα είναι 11.10 Παρασκευή βράδυ, έχω μισό πακέτο τσιγάρα, έναν μισοτελειωμένο αναπτήρα, μισό μπουκάλι Nico Lazaridi 2011 και ο Bregovic μου χαιδεύει τα αυτιά.
Πάμε
από την ανάποδη αυτή τη φορά
από το τέλος
5 το απόγευμα επιστροφή (κάτι αντίστοιχο με το «Λεφτά Υπάρχουν»)
Το μεγαλύτερο ψέμα που έχω πει στον εαυτό μου και στους συνοδοιπόρους μου 😛
Ώρα, λίγο πριν τη δωδεκάτη βραδυνή και βρίσκομαι ακόμα στον δρόμο. 60 χιλιόμετρα από την βάση μου, στην Λάρισα. Βρεγμένος αλλά αποφασισμένος να συνεχίσω και να μην στήσω σκηνή έξω από την 1η Στρατιά 😛
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η πρόσκληση ήρθε από τον Θανάση Παπαρνάκη (www.moto-tours.gr) λίγο καιρό πριν, μέσω φατσοβιβλίου.
«Θα έρθεις στο οδοιπορικό που οργανώνω στην Ροδόπη 6 και 7 Απρίλη?»
«Χρειάζεστε φωτογράφο?»
«Εννοείται»
«Μέσα»
Και κάπως έτσι βρέθηκα να ετοιμάζω την Παρασκευή το πρωί τα μπαγκάζια μου για να ξεκινήσω για Θεσσαλονίκη όπου θα συναντούσα φιλαράκια για καφέ (sic) και διανυκτέρευση.
Έβαλα στις βαλίτσες μου ότι βρήκα μπροστά μου.
Κατά λάθος πήρα ένα πολύμπριζο, ένα κρεγιόν και μια συσκευή παρασκευής ψωμιού 😛
12 και κάτι ήμουν έτοιμος.
Λίγο πριν ξεκινήσω στάση στο κέντρο της πόλης για να συναντήσω τον τραυματία (όχι για πολύ όμως 😉 Σωτήρη ο οποίος μου είχε τάξει να μου βρει τάπα για το δοχείο του νερού μιας και ξαφνικά (!) ανακάλυψα (!) πως κάπου το είχα χάσει (!).
Παρένθεσις
ΡΕ έχετε βαλθεί να μου αλλάξετε συνήθειες????????
Μια με τα τακάκια μια με τις τάπες, σε λίγο θα κουβαλήσετε και…πως τα λένε αυτά ρε γαμώτο που ρυθμίζουν τις βαλβίδες? Τέλος πάντων, αυτά τα σιδερένια.
(Σώπα καλό μου δεν τους ξαναφήνω να σου βάλουν χέρι)
Κλείνει η παρένθεσις
Μαζί με τον Σωτήρη εντελώς τυχαία εμφανίζεται και άλλος φίλος από την Λάρισα, γειά σου ρε Μιχάλη. Ώπα λέω καλοί είναι αυτοί οι οιωνοί. Μπλα μπλα, το δικό μου μυαλό βρισκόταν λίγο πιο κάτω, χαιρετούρες, σταυροφιλήματα, ξεματιάσματα και ξεκινάω.
Στάση λίγο πιο κάτω….
Κλειδί στη μίζα, κατέβασμα ζελατίνας, η απόλυτη (η απόλυτη όμως) ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου και ξεκίνημα για να συναντήσω τον νέο μου φίλο Νίκο που ερχόταν από Αθήνα με το βαρκαδέρο του. Σημείο συνάντησης στην Ε.Ο Τρικάλων – Λάρισας (κόμβος προς Ελλασόνα).
Κλασικά είχα καθυστερίσει στο ραντεβού μας αλλά ο Νίκος δεν μου είπε τίποτα όχι επειδή είναι ευγενικός, όοοοοοοχι…είχε άλλα στο μυαλό του χαχαχαχα (να τα πω τώρα ή να τα αφήσω για αργότερα Νικολάκη????)
Τέλος πάντων είμαι large απόψε και δεν θα πω τίποτα.
Ξεκινάμε λοιπόν προς Ελλασόνα και τελικό προορισμό την Θεσσαλονίκη. Στάση για 1-2 φωτογραφίες λίγο πριν την Σιάτιστα στην λίμνη Πολυφύτου
και ενδιάμεση στάση στην Κοζάνη για να πιούμε ένα περιποιημένο καφεδάκι στον φίλο Βασίλη στο Vis A Vis (όσοι περάσετε από την Κοζάνη κάντε μια στάση και γνωρίστε τον Βασίλη). Φωτογραφία ρε Βασίλη δεν βγάλαμε…
Αναχώρηση από Κοζάνη στις 17:00 (?) και πέρασμα κάτω από την Εγνατία οδό
Μακριά και αγαπημένοι 🙂
στο ύψος του Πολύμυλου, στην παλιά Ε.Ο Κοζάνης Αλεξάνδρειας. Δρόμος χωρίς καθόλου κίνηση με πολλά στροφιλίκια, κάποιες μικρές κατολισθήσεις και μερικές λακούβες (ε, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας 😛 ).
Στο μυαλό μου υπήρχε το πλάνο λίγο πριν φτάσουμε στην Θεσσαλονίκη να ψάξω κοντά στα Διαβατά το νεκροταφείο των παλιών τρένων ώστε να αφιερώσω λίγο φωτογραφικό χρόνο στο συγκεκριμένο θέμα. Ο χρόνος όμως αμείλικτος και πίεζε…
Άφιξη στην Βέροια και τηλεφώνημα στον Γιάννη και Γιάννη για το αν θα έρθουν από Θεσσαλονίκη ώστε να μας καλωσορίσουν. Με βαριά καρδιά (:P) μου είπαν πως τελικά θα έρθουν και πως θα συναντηθούμε κάπου στην Χαλκηδόνα. Ψιλοαδιάφορη η διαδρομή μέχρι Χαλκηδόνα και με τον ήλιο πλέον να έχει σβήσει ψάχναμε να βρούμε το σημείο όπου αναπαύονται τα σκουριασμένα τρένα. Μετά από αναζήτηση βρήκαμε το μέρος αλλά πλέον αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν αδύνατον να γίνει. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά…
Άφιξη στη Θεσσαλονίκη, αναζήτηση για ξενοδοχείο για τον Νίκο μιας και εμένα θα με φιλοξενούσαν ο Γιάννης και ο Γιώργος στο σπίτι τους. Ευχαριστώ πολύ ρε παιδιά αλλά αν ήξερα ότι ροχαλίζετε ΤΟΣΟ πολύ θα προτιμούσα να μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που στο μπαλκόνι βλέπαμε τα κορίτσα :P. Πέρα από την πλάκα μάγκες ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία. Επιβεβαιώσατε την παροιμία που λέει πως «Χίλιοι καλοί χωράνε». Να ‘στε καλά και επιφυλάσομαι για το μέλλον ;).
Αφού τακτοποιήθηκε ο Νίκος σειρά είχε η βραδυνή μας έξοδος. Κάπου στην Ολύμπου, σε ένα καφέ. Columbia? Colombia? Δεν θυμάμαι ακριβώς το όνομα. Πολύχρωμο με ωραίο κόσμο και ωραία μουσική. Τηλεφωνήματα σε πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα πως όλα βαίνουν καλώς και η παρέα άρχισε να μεγαλώνει…
Από αριστερά προς τα δεξιά. Ηλίας, Γιάννης, Γιώργος, Γιάννης, εγώ, Νίκος.
Για να βγει αυτή η φωτογραφία μας πήρε αρκετός χρόνος. Η συμπαθητική κατά τα άλλα σερβιτόρα δεν έλεγε να καταλάβει πως για να βγάλει την φωτογραφία έπρεπε να κοιτάξει μέσα από το σκόπευτρο της φωτογραφικής. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, στα τυφλά, τελικά μετά από 4-5 προσπάθειες η φωτό βγήκε. Άλλη μια γύρα κοπελιά, σε αυτό τουλάχιστον ήσουν καλή. Αγώνας για το ποιός θα πληρώσει τελικά το σκορ έγραψε 1-0 υπέρ των γηπεδούχων :). Οι νύχτες στην Θεσσαλονίκη ως γνωστόν δεν τελειώνουν εύκολα και έτσι μετά από λίγη ώρα βρισκόμασταν στον δρόμο για το στέκι των παιδιών. Δεν θυμάμαι το όνομα (τον τελευταίο καιρό δεν θυμάμαι ΤΙΠΟΤΑ, δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά είμαι αλλού…). Αυτό που θυμάμαι είναι πως πρόκειται για ένα πολύ συμπαθητικό, μικρό μαγαζάκι, με λίγα τραπέζια και παρείστικη ατμόσφαιρα.
Ιδιοκτήτης ο Σπήλιος. Α-Τ-Ο-Μ-Ο
Τσίπουρο από το κελάρι, πιάτα gourmet (κόκκορας κρασάτος κτλ κτλ). Α ρε Σπήλιο ΑΡΧΟΝΤΑ. Θα ξανάρθω στο μαγαζί σου σύντομα, οι φίλοι των φίλων μου και δικοί μου φίλοι. Η βραδιά κυλούσε όμορφα και πλέον σε μια παρέα βγήκε κιθάρα και μπουζούκι. Τι λες τώρα……Από τα ομορφότερα βράδια που έχω περάσει με αληθινούς φίλους. Χωρίς δήθεν και μαλακίες. Απλές καταστάσεις…αληθινές…
Γιώργος. Εσύ παλικάρι μου είσαι μεγάλο τρελοκομείο αλλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμα 😛 Θα σε χρειαστούμε σύντομα για το project που σου μίλησα για τις βαλίτσες. Φρόντισε να βρεις τα μοντέλα που είπαμε και κανόνισε να κάνεις επαγγελματική δουλειά. Ξέρεις εσύ, δεν λέω τίποτα άλλο…;)
Γιάννης. Αδερφός Τρελή ατάκα την ώρα που ερχόταν το δεύτερο λίτρο «νερού της φωτιάς». Εγώ – Παιδιά εγώ δεν πίνω παρά μόνο λίγο όταν υπάρχει καλή παρέα. Γιάννης – Ούτε εμείς πίνουμε αλλά έχουμε κάθε βράδυ καλή παρέα. Οκ, δεν την παλεύετε μια….
Νίκος Μην το σκέφτεσαι πολύ παλικάρι μου. Live and let Die 😉
Μουσταφά και ? (άτιμο αλτσχαιμερ….) Δεν προλάβαμε να πούμε πολλά Μουσταφά αλλά το χαμόγελο σου τα λέει όλα. Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε 😉
Γιάννης Νταξ, δεν έχω λόγια για τον έτερο Γιάννη της παρέας. Έχουμε ταξιδέψει μαζί, έχουμε γελάσει, έχει αποκοιμηθεί στα πιο απίθανα μέρη 😛 αλλά με μια φράση «Μαζί σου φίλε θα γύρναγα τον κόσμο».
Η ώρα κάπου κοντά 03:00 και ο Σπήλιος έτοιμος να φύγει από το μαγαζί και να μας αφήσει τα κλειδιά. Το κάνει συνέχεια όταν οι συγκεκριμένοι τύποι πάνε στο μαγαζί του. :). Check please, αύριο έχει εγερτήριο και δεν θα ήθελα να είμαστε η αιτία που θα αργήσει η ομάδα να ξεκινήσει για το ταξίδι.
Α, ξέχασα να αναφέρω το κυριότερο. Εκεί που πίναμε τις μπύρες μας στο Colombia μου λέει ο Γιάννης «Ρε, λες να έρθω και εγώ μαζί σας στο διήμερο?» «Και το σκέφτεσαι παλικάρι μου?» ‘Ενας ακόμη στην παρέα μας 😉
Αγώνας ξανά για το ποιός θα πληρώσει και με την λήξη ο πίνακας έδειχνε Γηπεδούχοι-Φιλοξενούμενοι 2-0. Καλάαααα, δεν θα έρθετε προς τα κάτω?
Αφού αφήσαμε τον Νίκο στο ξενοδοχείο λέω: «Ρε ‘σεις, νιώθω μια ατονία. Παίζει κανένα μαγαζί με παγωτό μηχανής?» Κάτι είπανε μέσα από τα κράνη τους, σαν «Γαλλικά» μου ακούστηκαν :). Στάση σε ανοιχτό περίπτερο κάπου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και βρεθήκαμε να τρώμε παγωτάκι στις 4 τα ξημερώματα. Αυτή τη φορά μείωσα κατά κάποιο τρόπο το σκορ αφού έπεισα τον περιπτερά πως είμαι Σαλονικιός. Και «σε λέω» και «μένω Ναυαρίνου» και «αυτοί σου μοιάζουν για Θεσσαλονικείς?»
2 ώρες μέχρι το υποτιθέμενο ξύπνημά μας. Ώρα για ξεκούραση…
Πρέπει να κοιμήθηκα περίπου μια ώρα πριν τα 7 ξυπνητήρια που είχα στο κινητό μου αρχίσουν να χτυπάνε. Σηκώθηκα ανάλαφρος (:P), ο Γιάννης είχε ετοιμάσει ήδη έναν καραβίσιο και μετά από 3-4 απανωτά τσιγάρα είχε έρθει η ώρα για να αναχωρήσουμε ώστε να συναντήσουμε την υπόλοιπη παρέα σε κάποιο σημείο της Θεσσαλονίκης όπου είχε οριστεί το ραντεβού.
Παραδόξως φτάσαμε από τους πρώτους. Πριν από εμάς είχε έρθει ο καλός φίλος Δημήτρης με την μπουμπού του. Σιγά-σιγά φτάσαν και οι υπόλοιποι και πλέον 08:30 ήμασταν έτοιμοι για αναχώρηση.
Το σχόλιο του Γιάννη όταν ανέβασε την φωτογραφία στο φατσοβιβλίο…. «Ωραίο συναίσθημα να αποχαιρετάς φίλους για έναν προορισμό στον οποίο ξέρεις ότι θα περάσουν τέλεια, το χαμόγελο που είναι ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους δεν περιγράφεται. Καλό δρόμο να έχετε.»
Ο σημερινός μας προορισμός….
Ποιός αλήθεια νοιάζεται για τον προορισμό όταν μπροστά του υπάρχουν ανοιχτοί δρόμοι και καλή παρέα…..?
Βασίλης και Ροζαλία
Γιάννης
Εγώ
Δημήτρης
Θανάσης και λίγο πιο πίσω ο Αντώνης (Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι του Γιάννη)
Κάποια κομμάτια δρόμου προς τον Προμαχώνα είναι πραγματικά απολαυστικά…
Άφιξη στα σύνορα και γρήγορο πέρασμα δείχνοντας απλά τις ταυτότητές μας. Αμέσως μετά τα σύνορα και με οδηγό μας τον Θανάση στρίβουμε αριστερά και παίρνουμε τον δρόμο για Kulata, Dolno Spanchevo και Gorno Spanchevo. Ο δρόμος στα πρώτα χιλιόμετρα σε μαύρα χάλια με πολλές λακούβες και πολύ σκόνη λόγω έργων (ειδικά στα πρώτα 2-3 χιλιόμετρα). Μετά το Gorno Spanchevo όμως όλα αλλάζουν…Καινούρια ασφαλτόστρωση, πολύ καλή σήμανση και στροφές απόλαυση !!!! Εδώ θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση και να πω τα εξής. Έχω περάσει την Βουλγαρία κάμποσες φορές. Σχεδόν όλες transit, δηλαδή χωρίς να προσπαθώ να δω τι έχει να μου προσφέρει. Απλά πέρναγα λόγω ανάγκης ώστε να συνεχίσω το εκάστοτε οδοιπορικό μου. Αυτή τη φορά ο προορισμός ήταν η Βουλγαρία, και ξέρετε κάτι? Νιώθω άσχημα που μέχρι τώρα δεν της είχα δώσει την απαιτούμενη προσοχή. Ειδικά το νότιο κομμάτι της που οδηγήσαμε σχεδόν 800 χιλιόμετρα έχει να δώσει στον ταξιδιώτη ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ομορφιά. Αν κάποια στιγμή αποφασίσετε να ταξιδέψετε στη γείτονα χώρα κάντε το χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ ενδοιασμό !!! (Θανάση σε ευχαριστώ για ακόμη μια φορά που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία).
Μικρά χωριά σκαρφαλωμένα στα βουνά
Gotse Delchev
Μέσα στην Gotse Delchev κάποιο χρέπι δεν έπερνε μπροστά !!!!!! Χαααααα το στρώμα του Γιάννη ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χρειάστηκε κατσαβίδι !!!!!!!!! (όχι τίποτα σπουδαίο μην φανταστείτε…καμμένη ασφάλεια…)
Η στάση σε σημεία όπως θα δείτε παρακάτω στις φωτογραφίες επιβεβλημένη… Για να θαυμάσεις, για να απολαύσεις, για να ηρεμήσεις, για να νιώσεις γεμάτος…ευτυχισμένος….να νιώσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Είναι από τις στιγμές που έχεις «γεμίσει», από τις στιγμές που κλείνεις τα μάτια και λες «Θεέ μου, άκρη δεν έχει αυτό που ζω….»
Ροζαλία
Γιάννης
Θανάσης
Ροζαλία και Βασίλης
Νίκος
Αντώνης
Βασίλης
«Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται τυχαία στη ζωή σου.» Δημήτρη είσαι ένας από αυτούς…
Φοράς το κράνος, κουμπώνεις την πρώτη, νιώθεις τυχερός… Μια στιγμή, μια εικόνα, ένα χρώμα… Εγκλωβισμένα αρώματα στην ζελατίνα του κράνους. Αλήθεια πόση ευτυχία μπορεί να χωρέσει εκεί….?
Όλα μπερδεμένα…γαλήνια…ζεις, αναπνέεις…νιώθεις ευλογημένος…νιώθεις ευτυχισμένος…
Έχοντας πλέον ξετυλίξει το περυτίλιγμα είχε έρθει η ώρα να δω το δώρο μου…
(ζητώ συγνώμη για τις μπερδεμένες μου σκέψεις που ίσως βγαίνουν και σε αυτά που γράφω. Ξαναζώ όμως στιγμές και μου είναι αδύνατο να τις βάλω σε μια σειρά). Κάποιες φωτογραφίες χωρίς σχόλια ίσως να πουν καλύτερα αυτά που θα ήθελα εγώ να πω…
Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από τα σημεία D & E στον σύνδεσμο της διαδρομής που θα βρείτε στο τέλος της ημέρας. Δεν θα ήθελα να πω πολλά, δεν θέλω να χαλάσω με άχρωμα λόγια αυτά που το μάτι έχει αποτυπώσει…
Απλώς να πω πως το συγκεκριμένο κομάτι είναι κοντά στην περιοχή Trigrad και ονομάζεται Devil’s Throat Cave.
Συνεχίζοντας και έχοντας πλησιάσει πλέον στον τελικό προορισμό για την διανυκτέρευσή μας στην πόλη Smolyan το τοπίο περέμενε το ίδιο εντυπωσιακό. Όχι με απότομες χαράδρες και δρόμους που περνάνε κάτω από βράχους αλλά με διαδρομές μέσα από μικρά πανέμορφα χωριά και μέσα από τα όμορφα δάση της Ροδόπης.
Κάποιοι για ακόμη μια φορά είπαν να εκμεταλευτούν την ευκαιρία της στάσης για έναν γρήγορο υπνάκο 🙂
Ανασυγκρότηση και καφές στην Shiroka Laka
Φτάσαμε στην πόλη Smolyan αργά το απόγευμα. Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο Luxor που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και τα υπόλοιπα αφορούν ικανοποίηση των σωματικών και στομαχικών μας αναγκών. Οι προβλέψεις για τον καιρό της Κυριακής, την ημέρα επιστροφής, δεν ήταν ευοίωνες αλλά αυτό καθόλου δεν μας απασχολούσε…
Ξύπνημα νωρίς για να προλάβουμε το πρωινό του ξενοδοχείου. Έξω η βροχή είχε ξεκινήσει να πέφτει από αργά το βράδυ. Οι μπότες είχαν ξεχαστεί στην βεράντα του ξενοδοχείου και είχαν γίνει μούσκεμα….
Η λύση απλή και επιβεβλημένη…
Στο φατσοβιβλίο όταν ανέβασα την συγκεκριμένη φωτογραφία κάποιος σχολίασε «So Sad». Να δεις sad που είναι να ταξιδεύεις από τις 8 το πρωί μέχρι τις 12.30 τα μεσάνυχτα με βρεγμένες μπότες….Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα 🙂
Άπαντες πάνω στις καλές μας και έτοιμοι για αναχώρηση
Η ημέρα βροχερή και μελαγχολική. Η διάθεση για χιλιόμετρα αστείρευτη….
Ψιλόβροχο, ομίχλη…όλα πίσω από την ζελατίνα μοιάζαν τόσο οικεία…οι στιγμές των χιλιομέτρων μέχρι τον συνοριακό σταθμό στις Θέρμες είχαν κάτι μαγικό. Τυλιγμένα όλα στην ομίχλη…. Παιχνίδια του μυαλού….
Λίγο πριν μπούμε στα πάτρια εδάφη
Και ενώ τα περισσότερα οδοιπορικά μου με την είσοδό μου στην Ελλάδα ρίχναν τίτλους τέλους, αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο δρόμος μας οδηγούσε βόρεια της Ξάνθης στην Ελληνική πλευρά της Ροδόπης. Στα Πομακοχώρια…
Πριν κάνω αυτό το οδοιπορικό γνώριζα ελάχιστα για αυτή την περιοχή (ντρέπομαι που το λέω αλλά δυστυχώς έτσι είναι). Φτάνοντας εκεί κυριαρχούσε μέσα μου η καχυποψία και ένα περίεργο αίσθημα φόβου. Το άγνωστο, η αμάθεια, ή ακόμα χειρότερα η ημιμάθεια…. Δεν θα ήθελα να γράψω τίποτα περισσότερο για την συγκεκριμένη περιοχή και τους ανθρώπους της. Θέλω μόνο να πω πως ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ και ΘΛΙΒΟΜΑΙ που τόσα χρόνια συντηρούσα με τον τρόπο μου ένα τόσο σάπιο σύστημα…Ποτέ δεν είναι αργά για να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας….
Στον δρόμο της επιστροφής λίγο πριν η παρέα μας χωρίσει
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω τελευταία στάση όλης της παρέας μιας και οι μακρινοί (Βασίλης & Ροζαλία, Νίκος, Αντώνης, Βασίλης, Γιάννης) επέλεξαν να βγούνε στην Εγνατία ώστε να φτάσουν πιο ξεκούραστα στις βάσεις τους (κάποια παιδιά από Αθήνα) ενώ ο Δημήτρης, ο Θανάσης και εγώ επιλέξαμε να κινηθούμε στην Ε.Ο Ξάνθης-Δράμας και να απολαύσουμε μέσα από μια μαγική διαδρομή τα στενά του Νέστου ποταμού.
Πάντα ήθελα να γνωρίσω τα μέρη αυτά, σχετικά μακριά για τις μονοήμερες που συνήθως κάνουμε. Ήταν η ευκαιρία λοιπόν και μόλις ο Θανάσης ρώτησε εμένα και τον Δημήτρη αν θέλουμε να πάμε από μια διαδρομή που ξέρει δεν υπήρχε κανένας λόγος να πούμε όχι 🙂 Η διαδρομή απλά ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ. Στενός δρόμος, καινούρια άσφαλτος, θέα που κόβει την ανάσα. Άλπεις? Όχι δα, πολύ πιο όμορφο. Μικρή σε χιλιόμετρα διαδρομή αλλά πραγματικά ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ.
Θανάσης
Δημήτρης
Πριν 1,5 χρόνο το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν χωμάτινο. Πλέον όλη η διαδρομή είναι ασφάλτινη…
Από την κορυφή (σχεδόν στα 1000μέτρα) η θέα στα στενά του Νέστου ποταμού είναι αυτή
Συνεχίζοντας την διαδρομή κατηφορίζουμε προς την Χρυσούπολη και μια στάση στο εγκαταλελειμμένο χωριό Ίμερα (πληροφορίες από το οδοιπορικό του πολύ καλού φίλου Μανώλη Κυριακόπουλου). Πολύ δυνατός ο αέρας στο χωριό και δυστυχώς λίγος ο χρόνος για να περιηγηθούμε στα εγκαταλελειμμένα σπίτια του χωριού. Λίγες φωτογραφίες…
Στάση για καφέ, ξεκούραση και επίσκεψη στον Σ/Σ στο χωριό Τοξότες
Από εδώ και κάτω πλέον τα πράγματα έγιναν αρκετά δύσκολα. Η βροχή ήταν μόνιμος σύντροφος για αρκετά μεγάλα διαστήματα της διαδρομής. Στην Ασπροβάλτα σταματήσαμε για ένα τελευταίο γέμισμα στα ρεζερβουάρ. Ο Δημήτρης προσφέρθηκε να μας κεράσει ένα σάντουιτς και ένα αναψυκτικό. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω έμεινα εγώ με τον Θανάση μιας και ο Δημήτρης πήρε τον δρόμο για Σάρτη. Έξω από την Θεσσαλονίκη αποχαιρέτησα τον Θανάση και με το ρολόϊ να δείχνει περίπου 21:00 μπήκα στην Ε.Ο Θεσσαλονίκης – Αθηνών για το μοναχικό ταξίδι της επιστροφής. Μια ακόμη στάση λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη για να τονώσω λίγο την αυτοπεποιθησή μου με έναν ζεστό καφέ…
και μια τελευταία στην Λάρισα
60 μόλις χιλιόμετρα από την βάση μου… Κοιτάζω την «καλή μου»… Ανάβω τσιγάρο… Πάει κι αυτό, τελείωσε… Άντε και στα επόμενα…
Θανάση, Γιάννη, Γιάννη, Νίκο, Βασίλη, Βασίλη, Ροζαλία, Αντώνη, Γιώργο, Ηλία, Δημήτρη, Μουσταφά, Σπήλιο ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς για το όμορφο 3ήμερο που μου προσφέρατε. Εύχομαι να είμαστε όλοι δυνατοί και να ξανανταμώσουν οι γόμες μας σύντομα.
«Στην ομίχλη που με έχει σκεπάσει, στην βροχή που με έχει μουσκέψει, στο άσπρο, το μαύρο, το μωβ, το μπλε…»
Ευχαριστώ για την ανάγνωση, Πάντα όρθιοι Γκαραγκούνης Βαγγέλης
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
BikersLightHouse 
