Σκοπός: Φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση Θεσσαλικού κάμπου με το πρώτο φως της ημέρας
Ώρα αναχώρησης: 06:00
Συν-Οδοιπόρος: Αλεξίου Κώστας
Θεσσαλικός κάμπος
Ιδιαίτερα δύσκολη η πρόσβαση τους χειμερινούς μήνες
Άποψη του Κόζιακα
Δυστυχώς το χιόνι δεν μας επέτρεψε να φτάσουμε ως το χωριό
Ανοιξιάτικο ξύπνημα για κάποιους……
Κώστας, φίλος και συν-οδοιπόρος σε πολλά ταξίδια
Κοντά στις πηγές του Κεφαλοπόταμου
Χωρίς σχόλια……
Πληροφορίες Διαδρομής : – Απόσταση από Τρίκαλα περίπου 28 χιλιόμετρα (δρόμος προς Πύλη, κατεύθυνση Γοργογύρι) – Καλύτερη εποχή για να επισκευθείτε την Κόρη είναι το καλοκαίρι και η άνοιξη(από Απρίλιο και μετά). -Υψόμετρο 870 μέτρα – Ο δρόμος μετά το Γοργογύρι θέλει ιδιαίτερη προσοχή λόγω κατολισθήσεων. – Κάντε στάση στον Κεφαλοπόταμο και απολαύστε την ηρεμία που προσφέρει το τοπίο. – Τον χειμώνα το χωριό δεν κατοικείται και η πρόσβαση είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Πληροφορίες Προορισμού: Στο μπαλκόνι του Κόζιακα, σε υψόμετρο 860 μ., βρίσκεται ο οικισμός της Κόρης. Πρόκειται για μια έκταση 14.000 στρεμμάτων, η οποία στα 1882 αγοράστηκε από έναν Τούρκο και έναν Εβραίο, για να εποικιστεί στη συνέχεια, στα 1900 από Σαμαρινιώτες που την έκαναν δεύτερη πατρίδα τους. Σήμερα την επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι 500 άνθρωποι. Το χειμώνα ωστόσο ο οικισμός ερημώνει εντελώς.
Αξιόλογη θέα προσφέρουν οι κορυφές Τρύπιο Λιθάρι, το Πάτωμα πάνω από την Κόρη, η Τζέϊκη Βρύση στα 1.800 μ. προς την μεριά της Πιάλειας, η Μικρή και η Μεγάλη Βρύση μέσα στο χωριό και η Νίκη Βρύση, 300 μ. προς την Κόρη. Από την τελευταία γινόταν παλιά η ύδρευση του Ξυλοπάροικου.
Δίπλα στο χωριό κυλά ο Κεφαλοπόταμος και 800 μ. ανεβαίνοντας προς την Κόρη βρίσκεται η ομώνυμη πηγή του ποταμού. Κοντά στο Τρύπιο Λιθάρι, 7 χλμ. πάνω από την Κόρη, βρίσκεται ο βιότοπος των Γουρνών – όπου και η ομώνυμη πηγή – με φυσικές κοπάνες για τα ζαρκάδια και τα αγριογούρουνα. Αξιοπερίεργο είναι το φυσικό φαινόμενο της ροής κρύου αέρα, που παρατηρείται στη θέση «Πάτωμα» και στις Αρκουδότρυπες, ένα χιλιόμετρο από το Ξυλοπάροικο. Η θέση Ψήλια (850 μ.) είναι πολύ γνωστή στους Ευρωπαίους ανεμοπτεριστές και ορειβάτες.
Το story ξεκινάει στις 07:30 το πρωϊ της Δευτέρας με την συνάντηση να έχει οριστεί στα φανάρια στον περιφερειακό Καρδίτσας-Αθηνών. Την παρέα θα αποτελούσαν ο Γιάννης (Africa Twin), ο Δημήτρης (Transalp), ο Λεωνίδας (TDR 250) και ο γράφων (Africa Twin).
Η σκέψη ήταν μια διαδρομή στα χώματα των Αγράφων με πέρασμα από το χωριό Άγραφα, στη συνέχεια την Αργιθέα και επιστροφή από Μουζάκι.
Πρώτη σύντομη στάση ήταν στο Καλλίθηρο για ανεφοδιασμό των μοτοσυκλετών αλλά και ενός 10λιτρου δοχείου που είχε φέρει ο Δημήτρης για να ποτίσουμε τα πόνυ του Λεωνίδα μιας και το τεπόζιτο του TDR ήταν περίπου 10 λίτρα.
Φεύγοντας από το Καλλίθηρο περάσαμε από κάποια χωριά του Δήμου Ιττάμου και χωρίς να στρίψουμε δεξιά στις πινακίδες για το φράγμα της λίμνης Πλαστήρα συνεχίσαμε ευθεία για να βγούμε από τα όρια του Νομού Καρδίτσας και να περάσουμε στον Νομό Ευρυτανίας όπου μετά από κάποια χιλιόμετρα θα βρίσκαμε το χωριό Άγραφα.
Ο δρόμος ασφάλτινος και σε ικανοποιητική κατάσταση μέχρι τον οικισμό Σαϊκα όπου και αρχίζει το χώμα και η ανάβαση για να φτάσουμε σε λίγα χιλιόμετρα εδώ όπου κάναμε την πρώτη μας στάση για μερικές βαθειές ανάσες.
Όσο ανεβαίναμε το τοπίο θύμιζε κάτι από Άλπεις.
Η επιβλητικότητα του βουνού είναι τέτοια που
μπροστά του
νιώθεις τελείως ασήμαντος.
Οι παραπόταμοι του Ταυρωπού δημιουργούν απίστευτο θέαμα και συντροφεύουν τον ταξιδιώτη για πολλά χιλιόμετρα.
Απαραίτητη στάση μιας και η οδήγηση έχει αρκετές απαιτήσεις.
Πρωϊνός καφές στα Άγραφα και συνεχίζουμε με κατεύθυνση Τροβάτο.
Η σήμανση είναι η ενδεδειγμένη για την περιοχή (δεν θα χαθείτε μην ανησυχείτε)
Η πλατεία του Τροβάτου έίχε ότι χρειαστήκαμε εκείνη την στιγμή (δροσερό νερό και και ήχους φύσης)
Το τοπίο συνέχισε να μας αποζημιώνει….
…και έχοντας μπει πλέον για τα καλά στην καρδιά της οροσειράς των Αγράφων οι εικόνες γινόταν μαγευτικές…
Φτάνοντας στο Πετρίλο κάναμε την μεγάλη μας στάση και μετά από 1,5 περίπου ώρα και έχοντας ικανοποιήσει τα στομάχια μας συνεχίσαμε με προορισμό αυτή τη φορά την Αργιθέα.
Μετά από κάποια χιλιόμετρα ασφάλτινης διαδρομής στα δεξιά μας δασικός που οδηγούσε στο χωριό Φυλακτή και λίγο πιο κάτω και αριστερά του δρόμου δασικός που οδηγούσε στην Αργιθέα.
Το γεγονός ότι ο δρόμος είναι κλειστός τους χειμερινούς μήνες μαρτυρούσε και ένας κορμός στην αρχή του δρόμου που εμπόδιζε την διέλευση σε αυτοκίνητα.
Παράκαμψη του κορμού και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς το διάσελο Καβάκια ώστε να ξαναμπούμε στον Νομό Καρδίτσας και να φτάσουμε στο χωριό Αθαμανές και στη συνέχεια στην Αργιθέα.
Η κορυφή του βουνό υψωνόταν μπροστά μας χιονισμένη και χαμμένη στα σύννεφα και ίσα που μπορούσαμε να διακρίνουμε το πέρασμα το οποίο θα μας οδηγούσε στην άλλη πλευρά.
Με το χιόνι να καλύπτει το 90% του δρόμου και να μας αφήνει το υπόλοιπο 10% να οδηγήσουμε στην άκρη, έπρεπε να προσέχουμε μιας και κανένας μας δεν είχε χωμάτινα λάστιχα εκτός από τον Δημήτρη που φορούσε χωμάτινο στον πίσω τροχό.
Ο Γιάννης προσφέρθηκε να διαπιστώσει αν θα καταφέρναμε τελικά να περάσουμε εκείνο το κομμάτι της διαδρομής…
Και μετά το ολιγόλεπτο συμβούλιο ο κύβος ερρίφθη. Συνεχίζουμε και βλέπουμε.
Λίγα μέτρα πιο κάτω το θέαμα μας απογοήτευσε μιας και το πέρασμα γινόταν πιο ανηφορικό και ήταν καλυμμένο με πολύ χιόνι (στη φωτογραφία είναι ο πάνω δρόμος). Βλέποντας πως θα ήταν αδύνατο να ανέβουμε μιας και ήδη συναντούσαμε πολλές δυσκολίες με την λάσπη και το χιόνι, αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο που φαίνεται στο κάτω μέρος της φωτογραφίας ο οποίος έδειχνε πως κατέβαινε χαμηλότερα.
Και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε στον δρόμο…
ο οποίος όσο προχωρούσαμε γινόταν μονοπάτι…
όπου χρειάστηκε η βοήθεια όλων για να περάσουμε μια-μια τις μοτοσυκλέτες
για να διαπιστώσουμε μετά από λίγο πως ο δρόμος-μονοπάτι οδηγούσε σε μαντρί χωρίς να συνεχίζει…(φωτογραφία από το μαντρί δεν υπάρχει, ευτυχώς δεν υπήρχαν και τσοπανόσκυλα)
Και έτσι αφού καταφέραμε να γυρίσουμε τις μοτοσυκλέτες πήραμε τον δρόμο της επιστροφής που θα μας οδηγούσε ξανά στην άσφαλτο. Τα χιλιόμετρα που διανύσαμε στο συγκεκρμένο κομμάτι δεν ήταν πάνω από 6 αλλά χρειαστήκαμε περίπου 1 ώρα.
Λίγα χιλιόμετρα πιο χαμηλά στάση για τον τελευταίο καφέ της ημέρας…
…με την παρέα να μεγαλώνει μετά από λίγο με την προσθήκη του Παναγιώτη και της Βάσως, φίλων του Γιάννη των οποίων το ταξιδιωτικό παλμαρέ είναι αρκετά μεγάλο (ατελείωτα ταξίδια με μοτοσυκλέτα και πεζοπορία).
Ποτίσαμε τα πόνυ του Λεωνίδα…
…φωτογραφήσαμε την φάτσα που μας περιεργαζόταν…
…αλλά και την Diva της περιοχής…
…και συνεχίσαμε προς Μουζάκι όπου και χωρίσαν οι δρόμοι μας με μια αίσθηση πληρότητας να με έχει κατακλύσει.
Διαδρομή 6 φίλων στα πανέμορφα Ελληνικά βουνά της Ηπείρου και των Γρεβενών. 5 ημέρες, 900 χιλιόμετρα σε off-road διαδρομές με συντροφιά την καλή διάθεση και την αίσθηση της περιπέτειας. Πάντα όρθιοι παλικάρια……
Οπως καθε ανοιξη και φθινωπορο, οργανωνουμε μια εκδρομη μερικων ημερων (4-5), σε καποιο βουνο. Ο σχεδιασμος της διαδρομης περιλαμβανει αρκετα χλμ χωμα. Αν ειναι και λιγο λασπωμενο, ακομα καλυτερα. Στην ουσια σχεδιαζουμε μια περιπετεια, οσο κανεις μπορει να σχεδιασει κατι τετοιο, δεδομενου οτι υπαρχουν πολλοι ασταθμητοι παραγοντες… Φετος ομως, ο καιρος ειχε αλλα σχεδια για μας..
Τη διαδρομη τη σχεδιαζει στο μεγαλυτερο μερος της ο Μιχαλης.
Αλλωστε αυτος εχει ταξιδεψει πιο πολυ απο τους υπολοιπους. Φροντιζει βεβαια να υπαρχουν πολλα κομματια αγνωστα και σ αυτον, για να εχει πιο μεγαλο ενδιαφερον. Η χωρα μας αλλωστε προσφερεται για κατι τετοιο. Υπαρχουν απειρες διαδρομες στα δαση μας, παραδεισος του μοτοσυκλετιστη..
Προορισμος για φετος η ευρυτερη περιοχη της Κονιτσας, κοντα στα Ελληνο-Αλβανικα συνορα. Η βαση μας θα ηταν το περιβαλλοντικο παρκο μπουραζανιου που ειχαμε διαβασει τοσα πολλα γι αυτο.
H κοιλαδα της Κονιτσας. Διακρινεται ο Αωος και στο βαθος χτισμενη αμφιθεατρικα η Κονιτσα
Ο χρονος μετα απο κρισιμες διαβουλευσεις, καθως αλλοι πηραν αδεια απο δουλεια, αλλοι απο γυναικες, αλλοι τρεχανε 36ωρο, καθοριστηκε για μεσα Μαιου.
Η παρεα σταθερη με μικρες προσθοαφαιρεσεις τα τελευταια χρονια. Ο Μιχαλης (BMWF800GS), Χρηστος (VStrom650), Χρηστος (KLR 650), Μιλτος (Africa), Μανος (BMW 1200GSAdventure). Νεο μελος ο Ακης με το πανεμορφο λευκο BMWF800GS.
Τεταρτη πρωι οι τρεις Αθηναιοι εφτασαν Λαρισα και πηγαν κατευθειαν να φορεσουνε τα χωματινα λαστιχα τους. Εγω (Μανος) κι ο Ακης τα ειχαμε βαλει απο την προηγουμενη.
Το πλανο ηταν για αναχωρηση την επομενη(Πεμπτη), αλλα ο Μιχαλης προτεινε να κανουν μια μικρη χωματινη διαδρομη πανω απο την καλαμπακα και να διανυκτερευσουν στο Μικρολιβαδο. Εκει και θα τους συναντουσαμε ο Ακης κι εγω την επομενη που δεν μπορουσαμε λογω υποχρεωσεων να φυγουμε απο Τεταρτη. Οταν ομως ο ανθρωπος κανει σχεδια ο Θεος γελα δε λενε..?
Ηταν γυρω στις 7 το ααπογευμα, οταν χτυπησε το τηλεφωνο. Ηταν ο Μιχαλης. Νομιζα θα μου πει φτασανε κι ολα καλα και τα σχετικα. Απανταω και τον ακουω λαχανιασμενο.
– Αν σου δωσω συντεταγμενες μπορεις να μου πεις που ειμαστε?
– Θα το κοιταξω στο GoogleEarth. Τι εγινε?
– Που να στα λεω.. Κολλησαμε στη λασπη.. Θελω να μου πεις αν καταληγει καπου ο δρομος που εχουμε παρει, για να ξερω αν πρεπει να γυρισουμε.
Οι συντεταγμενες με βγαζουν σε ενα σημειο με πυκνη βλαστηση οπου δεν φαινεται αν εχει καν δρομο. Ουτε στο Topo Navigator υπαρχει δρομος.Δεν μπορω να βοηθησω δυστυχως. Ενημερωνω το Μιχαλη που ακουγεται πιο κουρασμενος.
– Δε φανταζεσαι ποση λασπη εχει, μου λεει.
– Τι θα κανετε?
– Μαλλον θα γυρισουμε, αλλα εχει πολυ δυσκολη επιστροφη, 6 χλμ με ανηφορες με πυλωδη λασπη.
Εκει καπου σταματησε η επικοινωνια μας μεχρι το επομενο πρωι. Προσπαθησα να επικοινωνησω αλλα δεν απαντησαν. Το πρωι στο τηλεφωνο ειπαν οτι διανυκτερευσαν Καλαμπακα, να τους βρουμε εκει και θα μας τα πουν.
Οπως μας διηγηθηκανε, οταν ειδαν οτι δεν μπορουσανε να πανε μπροστα καθως ο δρομος ειχες κοπει σε ενα σημειο, η μονη τους επιλογη ηταν να γυρισουν πισω. Ευκολο να το λες. Υπηρχε μια κατηφορα 200μετρων περιπου οταν πηγαινανε την οποια κατεβηκανε με πολυ μεγαλη δυσκολια. Στην επιστροφη ομως η κατηφορα εγινε ανηφορα Οπως αποδειχτηκε ηταν σχεδον αδυνατη να την ανεβει κανεις. Με ομαδικη προσπαθεια ανεβασανε το F800GSκαι το KLR. Αυτο ομως ηταν αρκετο για να τους εξουθενωσει σωματικα αλλα και ψυχολογικα, ενω ειχε αρχισει ηδη να νυχτωνει.
Ηταν η ωρα να ζητησουν βοηθεια. Μετα απο συνενοησεις με την πολιτικη προστασια, κινητιποιηθηκε η Πυροσβεστικη η οποια κολλησε, η αστυνομια που επισης κολλησε και η ΕΜΑΚ. Τελικα ενα τζιπακι SAMURAI φτιαγμενο για εκτος δρομου χρηση και προσωπικο αυτοκινητο ενος παιδιου της ΕΜΑΚ εφτασε στα μισα της διαδρομης, περιπου 3 χλμ απο το σημειο που κολλησανε. Η δυσκολη αποφαση να αφησουνε το Vstromκαι το Africa εκει ηταν επιβεβλημενη, καθως ηταν αδυνατο να ανεβουν. Θα τα παιρναμε την αλλη μερα.
Το εκπληκτικο ειναι οτι τα παιδια που πηγαν να βοηθησουν, αντιμετωπισαν το θεμα με χαμογελα και τρομερη διαθεση να βοηθησουν. Ενδεικτικο ειναι οτι τηλεφωνησαν την αλλη μερα για να δουν αν ολα ειναι καλα!! Δεν γκρινιαξαν σε καμια στιγμη, το αντιθετο και δεν ξερω ποσοι απο μας θα το καναμε αυτο στις 2 η ωρα το βραδυ!
Η επομενη μερα ηταν τελειως διαφορετικη. Βρηκαμε ενα τρακτερ που μας πηγε στο σημειο. Οι συνθηκες ειχαν αλλαξει πολυ. Το χωμα ειχε πλεον στεγνωσει. Με το ζορι, βγαλαμε τις δυο μοτοσυκλετες, χωρις τη βοηθεια του τρακτερ.
Αναχωρησαμε για Κονιτσα μεσω Ιωαννινων απο Εγνατια Οδο καθως η ωρα με ολες αυτες τις διαδικασιες ειχε περασει αρκετα. Δυστυχως τα σχεδια για την πρωτη και δευτερη μερα ειχαν αλλαξει για τα καλα…
Ο καιρος ηταν ετοιμος να βρεξει, αλλα με εναν μαγικο τροπο ή περνουσαμε πριν τη βροχη, ή μετα. Παντως δεν βραχηκαμε καθολου.
Ο ξενωνας στο μπουραζανι ειναι πετροκτιστος με πολλα καλαισθητα αυτοσχεδια στοιχεια διακοσμησης, οπου επικρατουν τα κερατα ελαφιου! Στο εστιατοριο μπορειτε να βρειτε πιατα με πολυ ωραια μαγειρεμενο ελαφι η αγριοπροβατο η ακομα και λουκανικο απο ελαφι, με το αναλογο κοστος φυσικα, περιπου 28-30€. Αυτη την εποχη το κοστος των δωματιων ηταν για το δικλινο στα 80€ και το μονοκλινο 65€. Προκειται για οικογενειακη επιχειρηση και οι οικοδεσποτες ηταν πολυ φιλικοι και εξυπηρετικοι. Εχουν κανει μια πολυ μεγαλη προσπαθεια να αναδειξουν την περιοχη, φυσικα με τις δικες τους δυναμεις μονο και σιγουρα αξιζει μια επισκεψη.
Την τριτη μερα αποφασισαμε να εξερευνησουμε τα γυρω αξιοθεατα, φυσικα μεσα απο χωμα.
Η φυση στα καλυτερα της.
Τουλίπες
Ανεβηκαμε στους ορεινου ογκους που χωριζουν την Ελλαδα απο την Αλβανια με μαγευτικη θεα.
Επισκεφθηκαμε τη Μονη Μολυβδοσκεπαστης με δυναμη 4 μοναχων.
Προορισμος πλεον ηταν το χωριο Πογωνισκος ακριβως στα συνορα και κοντα στην κορυφη του βουνου οπου θα πιναμε εναν καφε. Τελικα καφενειο δεν υπηρχε παρα μονο ενας κατοικος στα πολυ λιγα σπιτια.
Υπηρχε ομως και μια «παιδκη χαρα», ενα καταπρασινο λιβαδι που μας καλουσε σαν σειρηνα να παιξουμε λιγο…
Ε και δεν αντισταθηκαμε…
Στο βαθος της φωτογραφιας διακρινεται η κορυφη οπου ειχαμε σκοπο να παμε. Για αλλη μια φορα ομως ηταν σχεδον ακατορθωτο. Εγω κι ο ακης πηγαμε μεχρι ενα σημειο, αλλα ο δρομος ειχε πολλη σαθρη πετρα και κατολισθησεις και οι υπολοιπες μηχανες δεν μπορουσαν να ακολουθησουν, και καλα κανανε.
Επιστροφη απο τον κατσικοδρομο…
Επομενη σταση το γεφυρι της Κονιτσας.
Οι τεσσερις απο τους εξι ακολουθησαμε ενα παραποταμιο μονοπατι διπλα στον Αωο και μετα απο περιπου μια ωρα περπατημα, βρεθηκαμε στη μονη στομιου, οπου ασκητεψε ο Γερων Παισιος.
Επιστροφη στον ξενωνα και ανασυνταξη δυναμεων
Το Σαββατοτο προγραμμα ειχε επισκεψη στο γεφυρι Γκρετσι κοντα στον Παλαιοπυργο. Οι φωτογραφιες που ειχαμε δει σε διαφορα ταξιδιωτικα σιγουρα μας δελεαζαν. Ακολουθωντας εναν χωματοδρομο περιπου 3 χλμ βρεθηκαμε σε ενα μαγευτικο μερος. Η φυση με το νερο και εκατομυρια χρονια μεροκαμματα, εκανε παλι το θαυμα της. Ενα φυσικο γλυπτο απιστευτης ομορφιας.
Το ποταμακι σε συνδυασμο με το βραχωδες εδαφος σχηματιζει πολλους μικρους καταρρακτες και βαθρες, δηλαδη λεκανες για να κανει κανεις μπανιο.
Σιγουρα αξιζει την επισκεψη σας.
Στη συνεχεια περασαμε απο το χωριο Δολο και φαγαμε στην Πωγωνιανη, ενα ζωντανο χωριο οπου λογω εθνικων ευεργετων (ναι υπαρχουν και τετοιοι ακομα), υπαρχουν τεχνικες σχολες που εκπαιδευουν παιδια κυριως απο τη γεοτονικη Αλβανια.
Το απογευμα ηταν αφιερωμενο στην ξεναγηση μας (12€ κατ ατομο) στο παρκο Μπουραζανιου με τα 850 ζωα, ελαφια, αγριοπροβατα και αγριογουρουνα που κυκλοφορουν ελευθερα μεσα σε 2000 περιφραγμενα στρεμματα.
Η κυριακη ηταν μερα επιστροφης. Ξεκινησαμε νωρις γιατι τα χλμ ηταν πολλα κυριως για τους αθηναιους. Η διαδρομη δεν θα μπορουσε να ναι αλλη απο τον πανεμορφο δρομο που ξεκιναει απο Κονιτσα περναει απο Διστρατο, Βασιλιτσα, Γρεβενα, Καλαμπακα. Ειδικα μεχρι τα Γρεβενα ενας φιδισιος δρομος με σχετικα καλη ασφαλτο διασχιζει πυκνα δαση με πολλα νερα να τρεχουν γυρω σου.
Οροσειρα της Γκαμηλας στο βαθος.
Χιονοδρομικο Κεντρο Βασιλιτσας.
Στη Λαρισα μας περιμενε ο Γιαννης να αλλαξει τα λαστιχα (κυριακατικα), τον οποιο ευχαριστησαμε παρα πολυ.
Με τη συγκεκριμενη συνθεση παρεας κανονιζουμε τετοιες εκδρομες καθε ανοιξη και φθινωπορο. Ο επομενος προορισμος ισως ειναι Θρακη, δασος Φρακτου κλπ…
Προσπαθησα να κρατησω το κειμενο οσο το δυνατον μικροτερο ωστε να μην ειναι βαρετο, αλλα με ποσα λογια να περιγραψεις τοσες ομορφες εικονες που ειδαμε..
BikersLightHouse 