Ride in white shadows

21 Φεβρουαρίου 2012

Πάσο Τύμπανος 1700μ

Αργιθέα

Άγραφα

Δρόμος Μουζακίου Αργιθέας

I am the passenger and I ride and I ride
I ride through the city’s backsides
I see the stars come out of the sky
Yeah, the bright and hollow sky
You know it looks so good tonight

I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the city’s ripped backsides
And everything looks good tonight

Get into the car
We’ll be the passenger
We’ll ride through the city tonight
We’ll see the city’s ripped backsides
We’ll see the bright and hollow sky
We’ll see the stars that shine so bright
Stars made for us tonight

Oh, the passenger
How, how he rides
Oh, the passenger
He rides and he rides
He looks through his window
What does he see?
He sees the sign and hollow sky
He sees the stars come out tonight
He sees the city’s ripped backsides
He sees the winding ocean drive
And everything was made for you and me
All of it was made for you and me
‘Cause it just belongs to you and me
So let’s take a ride and see what’s mine

 Oh the passenger
He rides and he rides
He sees things from under glass
He looks through his window side
He sees the things that he knows are his
He sees the bright and hollow sky
He sees the city sleep at night
He sees the stars are out tonight
And all of it is yours and mine
And all of it is yours and mine
So let’s ride and ride and ride and ride

Γιάννη και Σωτήρη η παρέα σας ξεχωριστή και εύχομαι οι δρόμοι μας να συναντηθούν ξανά, σύντομα… 

(βίντεο όλης της διαδρομής σύντομα…)

Φάγκος, το βυθισμένο χωριό

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι να είναι άραγε αυτό που με σπρώχνει να γυρίσω για ακόμη μια φορά το κλειδί στη μίζα, να δέσω το κράνος μου, να «κουμπώσω» την πρώτη και να αφήσω τους τροχούς της «γριάς» μου να γυρίσουν στην ψυχρή άσφαλτο…

Τάσεις φυγής…απόδραση από τα πρέπει, τα δήθεν, τα δεδομένα…ψυχοθεραπεία…

Ίσως τελικά να είναι ανάγκη…τόσο απλά. 

Ανάγκη να ξαναζήσω στιγμές που με γεμίζουν, στιγμές που θεωρώ πως είναι προέκταση του εαυτού μου, ενός εαυτού που χρόνια τώρα έχω καταλάβει αυτά που θέλει, που επιζητά, και που του τα χαρίζω απλόχερα σε κάθε ευκαιρία…

Κάποιες φορές πρέπει να ζεις τις στιγμές όπως σου προσφέρονται,

μην ψάχνεις το γιατί, δεν υπάρχει…

Ίσως τα «θέλω» σου να μην συμβαδίζουν με αυτό που ανοίγεται μπροστά σου

ζήσε το όμως και μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, δεν υπάρχει…

Το ταξίδι αυτή τη φορά μοναχικό,

δεν είναι η πρώτη φορά,

δεν θα είναι η τελευταία…

Πληροφορίες

Το βυθισμένο χωριό Φάγκος βρίσκεται βορειοανατολικά από την πόλη της Άρτας στον δρόμο Άρτας-Τρικάλων (32 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας). 

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και με την ολοκλήρωση της κατασκευής του φράγματος του Άραχθου ποταμού δημιουργήθηκε η τεχνητή λίμνη Πουρναρίου. 

Το χωριό Φάγκος χάθηκε κάτω από τα νερά της λίμνης και οι κάτοικοί του δημιούργησαν νέο οικισμό ο οποίος ονομάστηκε Άνω Καλεντίνη. 

Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών η στάθμη του νερού της λίμνης πέφτει αισθητά αποκαλύπτωντας τα απομεινάρια του βυθισμένου χωριού. 

Δυστυχώς ελάχιστες κατασκευές έχουν παραμείνει αναλοίωτες από την δύναμη της φύσης.

Χρήσιμα

Το σημείο πρόσβασης βρίσκεται στον χάρτη στο σημείο Α

* Αν επισκεφθείτε την περιοχή μεγάλη προσοχή στο σημείο που τελειώνει ο χωματόδρομος. Αν το έδαφος είναι πολύ λασπώδες μην επιχειρήσετε να μπείτε με την μοτοσυκλέτα.

* Αν έρχεστε από Τρίκαλα μεγάλη προσοχή στον δρόμο μετά τα Κάψαλα. Ο δρόμος παρουσιάζει συχνές καθιζήσεις (ιδιαίτερα επικίνδυνες !!!). Επίσης είναι πολύ συχνό το φαινόμενο των κατολισθήσεων.

Καλά ταξίδια σε όλους…

(Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου Γιώργο Χριστογεωργάκη για τις πληροφορίες)

Η βαλίτσα μου…

«Όλα όσα στη ζωή μου χρειαζόμαι χωράνε σε μια βαλίτσαΔεν φοβάμαι, υπάρχει αρκετός χώρος για όλα αυτά που το αύριο θα φέρει….»

Άλλα επιμελώς τακτοποιημένα, άλλα τσαλακωμένα και ακατάστατα…Κάποια βρίσκονται στον πάτο της, όχι τυχαία….Κάποια άλλα τα ψηλιφίζω καθημερινά, όχι τυχαία…Υπάρχουν κάποια που φοβάμαι να τα αγγίξωέχουν πόνο, θλίψη, στεναχώρια, δυστυχία, μοναξιά, απόγνωση…τα θέλω μαζί μου…να τα βλέπω, να μου ξύνουν την πληγή, να μου θυμίζουν…Τα πολύχρωμα κουτάκια τα έχω πάνω πάνωεκεί φυλάω τα χαμόγελα, τις συγνώμες, τα ευχαριστώ…εκεί φυλάω τις ανάσες μου…τις ρουφάω κάθε μέρα, δεν τελειώνουν…παράξενο…

Όπου και να πάω δεν κλειδώνω την βαλίτσα μου,την αφήνω στην άκρη της μοτοσυκλέτας μουπεριπλανιέμαι σε όλα αυτά που η ακόρεστη ψυχή μου θέλει να γνωρίσει…αφήνω τη ματιά μου να χαθεί στο άγνωστο…παρακολουθώ την καρδιά μου να χάνεται πίσω από κάθε γωνιάκαι αφήνω το μυαλό μου να μας συγκεντρώσει στο τέλος της ημέρας,σε μια άκρη, για να δούμε τον ήλιο να χάνεται πίσω από ψηλές κορυφέςή πίσω από το μπλε της θάλασσας και το λευκό των κυμάτων…Τότε η βαλίτσα ανοίγει και όλα τοποθετούνται μέσα με ευλάβια..

Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι κατα καιρούς ανοίγουν την βαλίτσαΤους αφήνω, δεν αντιδρώΠεριεργάζονται με περιέργεια τα υπάρχοντά μουΚάποιοι ακουμπάνε με τα δαχτυλά τους τα πολύχρωμα κουτάκιακάποιοι άλλοι βάζοντας πιο βαθειά το χέρι ακουμπάνε αυτά που φοβάμαι…Τους αφήνω, δεν αντιδρώ….Κάποιοι, άθελά τους, τσαλακώνουν τα πολύχρωμα κουτάκιακάποιοι άλλοι ξύνουν με τα κοφτερά τους νύχια τα κουτιά του πάτου…Τους αφήνω, δεν αντιδρώ…μόνο όταν μένω μόνος τα παίρνω στα χέρια μου και τα ξαναφτιάχνω όπως ήταν..

Κάποιες φορές, λίγες είναι η αλήθεια, έχω παρατηρήσει κάποιους που στέκονται πάνω από την βαλίτσα για πολύ ώρα χωρίς να αντιδράνε. Δεν την ανοίγουν, δεν ακουμπάνε τα κουτάκια…Μόνο στέκονται από πάνω και κοιτάζουν…Ίσως τους θυμίζει κάτι που είχαν, κάτι που θα ήθελαν να έχουν, κάτι που αγάπησαν, κάτι που μίσησαν…

Σε κάθε μου στάση η βαλίτσα είναι λίγο πιο ταλαιπωρημένη, λίγο πιο ξεθωριασμένη…δεν θυμάμαι καν τι χρώμα είχε όταν άρχισα να βάζω μέσα της τα πολυτιμά μουαλλά τι σημασία έχει…κάθε φορά ένα καινούριο χρώμα καλύπτει το έξω της…Κόκκινο της ανατολής και της δύσης, γαλάζιο του ουρανού, μπλε της θάλασσας, πράσινο του δάσους…

Με συντροφεύει σε κάθε μου ταξίδι…Δεν είναι ακόμα ένα χρήσιμο αξεσουάρ, δεν είναι καν ένα αντικείμενοείναι κάτι πολύ παραπάνω, κάτι που αν προσπαθήσω με λέξεις να εξηγήσω ίσως κάνω κάποιο λάθος και δεν δώσω την σωστή διάσταση…Ίσως…να είναι ο ίδιος μου εαυτός…αυτα που κουβαλάει να είμαι εγώ…

«Μέσα της κουβαλώ όλα όσα αγαπώ, όλα όσα λατρεύω.Δεν πιάνουν χώρο.Σε μια γωνίτσα, σα κουβαράκι τυλιγμένα….»

Γκαραγκούνης Βαγγέλης