Me Myself & I

Χωρίς διάθεση για πολλά λόγια,

πατήστε το play

και περιπλανηθείτε, μέσα από τις φωτογραφίες, σε ένα οδοιπορικό στην Στερεά Ελλάδα.

600 περίπου χιλιόμετρα η συνολική διαδρομή, 300 από αυτά βαρετής Εθνικής Οδού, και άλλα 300 στα απίστευτα βουνά της Στερεάς Ελλάδας (Παρνασσός, Γκιώνα, Βαρδούσια), πέρασμα κατά μήκος της τεχνητής λίμνης Μόρνου και του ομώνυμου ποταμού, παραδοσιακός Ελληνικός καφές στο Λιδορίκι, οδήγηση στη σκιά των απόκρημνων βράχων της Γκιώνας και ηλιοβασίλεμα λίγο μετά την Παύλιανη.

Κάποιες πληροφορίες για την διαδρομή:

– Η διαδρομή από την Λειβαδιά μέχρι την Αράχοβα παρουσιάζει ενδιαφέρον ιδιαίτερα μετά την Αμφίκλεια όπου αρχίζει το ανηφορικό κομμάτι. 

– Μετά την Αράχοβα ετοιμάστε φωτογραφικές μηχανές και κάμερες. Καταπληκτικό κομμάτι (χρειάζεται προσοχή λόγω κατολισθήσεων και καθιζήσεων). 

– Πέρασμα σε λίγα χιλιόμετρα δίπλα από τους Δελφούς και «πιάτο» ο Κόλπος Ιτέας με την ομώνυμη κωμόπολη.

– Γρήγορο κομμάτι μέχρι Ερατεινή με το μπλε του Κορινθιακού κόλπου να ταξιδεύει μυαλό και ψυχή. 

– Ανηφορικό κομμάτι προς Λιδορίκι και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στα πέταλα των πρώτων χιλιομέτρων. Δρόμος χωρίς ιδιαίτερη κίνηση. 

– Ο δρόμος για αρκετά χιλιόμετρα «γλύφει» την τεχνητή λίμνη Μόρνου. Χρειάζεται προσοχή λόγω στενεμάτων που υπάρχουν σε ορισμένα σημεία.

– Στάση για καφέ σε Λιδορίκι ή Συκιά (όμορφα χωριά με αρκετό κόσμο).

– Και κάπου εδώ (μέχρι Παύλιανη) αρχίζουν τα ωραία. Απλά θα πω πως είναι μια από τις ομορφότερες διαδρομές που έχω οδηγήσει……

– Όλη η διαδρομή είναι ασφάλτινη

Φωτιά πάνω από το χωριό Επτάλοφος

Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σκορπισμένα στα υψίπεδα του Παρνασσού. Εξοχικά που περιμένουν τον επόμενο αγοραστή. Συνάντησα 3 αυτοκίνητα σε μια απόσταση 15 χιλιομέτρων (τα 2 αγροτικά). Αν με στεναχώρησε η εικόνα του εγκαταλελειμμένου μέρους? Όχι βέβαια. 

Κατεβαίνοντας προς τους Δελφούς

Εικαστική παρέμβαση του κατασκευαστή 🙂

Χιλιάδες στρέμματα ελαιώνων και στο βάθος η κωμόπολη της Ιτέας

Εγκαταλελειμμένο μεταλλείο βωξίτη λίγο έξω από την Ιτέα 

Δρόμος προς Λιδορίκι και στο βάθος η Ερατεινή

Τεχνητή λίμνη Μόρνου και κάποια σπίτια από το χωριό – φάντασμα Κάλλιο που χάθηκε κάτω από τα νερά της λίμνης.

Η λίμνη «χάνεται» ανάμεσα στα Βαρδούσια Όρη και τη Γκιώνα

Χωρίς σχόλιο

Χωριό Κονιακός, Βαρδούσια Όρη

Άγρια και απειλητική Γκιώνα απέναντι από τα καταπράσινα Βαρδούσια

Λίγο πριν το χωριό Συκιά

Συνεχίζοντας προς Παύλιανη

….και αν ποτέ απομείνεις μόνος να κοιτάζεις το ηλιοβασίλεμα σκέψου μόνο πως κάθε τέλος είναι η ευκαιρία για μια νέα αρχή….

Χάρτης Διαδρομής

Πάντα Όρθιοι

Γκαραγκούνης Βαγγέλης

Ποτέ δεν είσαι μόνος…

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είδους κάλεσμα είναι αυτό

που σε προσκαλεί να πάρεις για ακόμη μια φορά τους δρόμους?

Να βγεις «γεμάτος» από σκέψεις της καθημερινότητας,

να αντικρύσεις την 2τροχή σου καλλονή (δεν έχουν σημασία τα κυβικά, η εταιρεία, το μοντέλο, τα «καλλούδια» που της έχεις φορέσει), να της ρίξεις μια κλεφτή ματιά, να σχηματιστεί ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη σου, να της ψιθυρίσεις….θέλω ακόμη μια βόλτα μαζί σου….

Σε πολλούς μπορεί να μοιάζει αλλόκοτο, στα όρια ίσως της ψυχικής διαταραχής.

Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια επαφή, σχεδόν ερωτική, με ένα άψυχο αντικείμενο?

Είναι όμως όντως άψυχο?

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι σε έσπρωξε να ξυπνήσεις στις 5 ξημερώματα και με κινήσεις ιεροτελεστείας να φορέσεις τον εξοπλισμό σου, τα ισοθερμικά σου, τις κορντούρες σου, τις μπότες σου, τα γάντια σου…

Να γυρίσεις το κλειδί στην μίζα, να την ακούσεις να γουργουρίζει κάτω από τα πόδια σου, να κουμπώσεις την πρώτη, να κλείσεις την ζελατίνα του κράνους….

Αχ αυτό το κλείσιμο της ζελατίνας….

Μια κίνηση…ένα κατέβασμα του χεριού…

Πόσα χωράνε έξω από αυτή…πως αδειάζει αμέσως ο σκληρός δίσκος και είναι έτοιμος για καινούριες εικόνες….

Πόσο κοστίζει τελικά ρε μάγκες η ψυχοθεραπεία μας?

Μια κίνηση…ένα κατέβασμα του χεριού…

Κάνεις τα πρώτα χιλιόμετρα, νιώθεις την πρωϊνή αύρα. Χαιδεύει ψυχή, μυαλό και σώμα…

Αρχίζεις να ανεβαίνεις…οι πρώτες στροφές…πλέον όλα έχουν μείνει πίσω…σχεδόν όλα…

Κάποια τα έχεις πάρει μαζί σου, για συντροφιά, για να μοιραστείς την βόλτα σου, για να σε κάνουν να χαμογελάσεις…

Ο δρόμος έρημος, ελάχιστοι οι θόρυβοι…παράξενοι…το σκοτάδι έχει αρχίσει την μάχη με το φως…άνιση για την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας…

Λίγη περισσότερη πίεση στον δεξί καρπό, δεξιά ανοιχτή στροφή…μικρή ευθεία…αριστερή κλειστή, κλείνεις γκάζι, μπαίνεις, ανοίγεις ξανά…

Πλησιάζεις στο σημείο που έχεις στο μυαλό σου…

Σταματάς.

Κλείνεις τον διακόπτη.

Βγάζεις το κράνος.

Ησυχία.

Απόλυτη…

…όχι ακριβώς

Τα μέταλλα συστέλονται. Κάνουν θόρυβο. Δεν ενοχλεί…
(Ε.Ο Γρεβενών – Τρικάλων)

Κατεβαίνεις και απολαμβάνεις αυτό που η στιγμή σου προσφέρει.
Την απόλυτη ΓΑΛΗΝΗ

(Κόρη – Τρίκαλα)

Τα απαραίτητα σύνεργα πάντα μαζί.
Πρωϊνός καφές στη μέση του πουθενά.
Ανάβεις τσιγάρο, η μυρωδιά του αρχίζει να ανεβαίνει στα ρουθούνια και πλέον η επιθυμία να ρουφήξεις την πρώτη γουλιά μεγάλη…
Μην βιάζεσαι όμως…
Άσε τα δευτερόλεπτα να γίνουν λεπτά και τα λεπτά ώρες…

Πλέον το τοπίο αρχίζει να παίρνει χρώμα, σε κάθε πετάρισμα του ματιού μπορείς να δεις τα πάντα γύρω σου να μεταμορφώνονται σιγά σιγά.
Η φύση για ακόμη μια φορά έχει πάρει το μαγικό της ραβδί και σε προσκαλεί να την προσέξεις, να σηκώσεις το βλέμμα σου, να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις…
…την μαγεία που κάθε μέρα σε προσπερνάει.

(Δρόμος προς Βραγγιανά – Άγραφα)

Ο δρόμος σα φίδι γλιστράει ανάμεσα στις πλαγιές των βουνών…
Στρίβεις και το βλέμμα σου καρφωμένο στην επόμενη έξοδο της στροφής.
Δεν θέλεις να τελειώσει
Είσαι εθισμένος
Κάθε στροφή και μια γερή δόση  ανάτασης ψυχής.
Όχι, δεν είναι σε ενέσιμη μορφή, δεν είναι χάπι
είναι απλώς η κίνηση του δεξιού σου καρπού….

(Ε,Ο Τρικάλων – Αγρελιάς)

Συνεχίζεις τον δρόμο σου και ξέρεις πως δεν είσαι μόνος…
 Ποτέ δεν ήσουν μόνος
Μοναχικές ή με παρέα οι διαδρομές σου έχουν πάντα συνταξιδιώτες
,Κολλητούς,φίλους, γνωστούς, άγνωστους…
Πάντα και παντού θα υπάρχουν οι άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο πάθος με εσένα…

 (Ε.Ο Τρικάλων – Ασπροποτάμου)

…άνθρωποι που θα καθίσεις μαζί τους για να μοιραστείς την αγάπη σου για την μοτοσυκλέτα και τα ταξίδια…

…ή που απλώς θα ευχηθείς καλό ταξίδι.

Ακόμα και όταν προσπαθήσεις να αποδράσεις
Ακόμα και όταν θες να ανέβεις μόνος σου ψηλά,
να κοιτάξεις στα μάτια τον εαυτό σου
Ακόμα και τότε έχεις παρέα…
Ποτέ δεν είσαι μόνος…

Μην φοβάσαι το άγνωστο
Μην ψάχνεις για το γνωστό
Να χάνεσαι σε κάθε ευκαιρία
Να νιώθεις εξερευνητής
Να νιώθεις καπετάνιος
Να ψάχνεις για τους φάρους σου…

…κάποιοι αργούν να φανούν στον ορίζοντα
Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά
Ίσως το φως τους να έχει ξεθωριάσει
Ίσως η  αλμύρα της θάλασσας να έχει κάνει το τζάμι τους θωλό
Ίσως να μην πρέπει να εμφανιστούν τώρα μπροστά σου
Μην εγκαταλείπεις όμως…

(Ε.Ο Καρδίτσας – Άρτας)

Και όταν πλέον η νύχτα αρχίσει να απλώνει το πέπλο της
μην σε φοβίσει το σκοτάδι
Έχει άλλη γοητεία…
Μαγεία…

(Σλοβενία)

Ρίξε μια τελευταία ματιά
Σκέψου
Αξίζει?
Ναι…ΑΞΙΖΕΙ

Καλούς δρόμους σε όλους
Γκαραγκούνης Βαγγέλης