Σενάριο: Συνάντηση με φίλους από Ξάνθη και Θεσσαλονίκη κάπου στην Πίνδο
Εκκίνηση από Τρίκαλα (ο Θάνος ήρθε από Λάρισα) και ραντεβού στις 09:00 στην κεντρική πλατεία της πόλης. Η διαδρομή που θα ακολουθούσαμε γνωστή και αγαπήμένη. Τρίκαλα-Πύλη-Ελάτη-Περτούλι-Μαντάνια-Καστανιά-Καλαμπάκα-Τρίκαλα.
Κάπου στο μέσο της διαδρομής (Μαντάνια, διασταύρωση προς Χαλίκι, Καλαρύτες) θα συναντούσαμε 3 φίλους που είχαν κατέβει για 3ήμερο στα Γιάννενα από Ξάνθη και Θεσσαλονίκη για να φτάσουμε παρέα μέχρι την Καλαμπάκα και να πιούμε τον καφέ μας στο Καστράκι με θέα τα Μετέωρα.
Περτουλιώτικα λιβάδια (Θάνος)
Στάση στο χιονοδρομικό
Σωτήρης(Varadero) – Θάνος(BMW)
Θέα της Πίνδου από το Νεραϊδοχώρι
Στο δρόμο προς Πύρα-Δέση
Στη γέφυρα προς Μηλιά
Κατά τις 12 και αφού είχαμε φτάσει στο σημείο συνάντησης με τα 3 παιδιά που θα ερχόταν από Καλαρύτες για να συναντηθούμε, σε επικοινωνία μαζί τους μας λένε πως από τους Καλαρύτες και πάνω ο δρόμος είναι αποκλεισμένος από τα χιόνια που σε συγκεκριμένα σημεία έφτανε και τα 5 μέτρα!!!! Οι υπόλοιπες επιλογές που σκεφτήκαμε ήταν από 100χλμ και πάνω οπότε η συνάντηση δεν έγινε ποτέ. Κάποια άλλη στιγμή παλικάρια, πάντα όρθιοι…
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στον Άγιο Θεοδόσιο Καλαμπάκας τον Μάϊο.
Στο μεταξύ είχαμε ανταλλάξει κάποια μηνύματα στο Mybike. Τίποτα παραπάνω…
Στην ουσία, δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω…
Από τις πρώτες λέξεις στα μηνύματα η επιθυμία μου να γνωρίσω τους δύο αυτούς ανθρώπους ήταν έντονη.
Δεν μπορώ να εξηγήσω πως ή για ποιό λόγο συμβαίνει…
Κάποιοι χαρακτήρες απλά σε κερδίζουν με την πρώτη επαφή, εκπέμπουν τα θετικά στοιχεία που ψάχνεις στην καινούρια γνωριμία, στον καινούριο φίλο, στον νέο συνοδοιπόρο…
Βασίλης και Χάρης
Δύο ταξιδευτές
Δύο ψυχές που κατά τύχη οι δρόμοι τους σμίξαν
Δύο συνοδοιπόροι
4 τροχοί κάτω από το ίδιο όνειρο, την ίδια επιθυμία…το ίδιο φευγιό…
Βασίλη, Χάρη θα δανειστώ, με την άδειά σας, την φράση του Jack Kerouac ώστε να μπορέσω και εγώ να «βουτήξω» μέσα στους δικούς σας βάλτους…
[Jack Kerouac: “Στο δρόμο”]: “Φίλε μου φαντάζεσαι πως θα ήταν, σν βρίσκαμε μια ορχήστρα τζαζ μέσα σ’αυτούς τους βάλτους, με γιγαντόσωμους μαύρους τύπους να κλαψουρίζουν μπλουζ στην κιθάρα και να πίνουν φθηνό αλκοόλ, γνέφοντας μας?”
Πάμε λοιπόν να ξεδιπλώσουμε μαζί άλλη μια βόλτα, ένα οδοιπορικό, να γυρίσουμε την μίζα του μυαλού μας και να χαθούμε στους δρόμους που τόσο αγαπάμε…
Ξημέρωμα Σαββάτου,
πρέπει να είχα κλείσει τα μάτια μου για περίπου μισή ώρα
όταν κοίταξα την ώρα στο κινητό μου.
05:00…
…αγαπημένη ώρα όταν θέλω να ξεκινήσω κάποια από τις βόλτες μου. Πριν ακόμα ο ήλιος αρχίσει να ρίχνει το φως του, πριν ακόμα η ημέρα ξεκινήσει, θέλω να είμαι πάνω στην μοτοσυκλέτα μου…να κάνω τα πρώτα χιλιόμετρα, να απολαμβάνω τις μοναδικές στιγμές που μου προσφέρει το ταξίδι στο πέπλο της νύχτας.
Το πρώτο τσιγάρο της ημέρας άναψε και η βαριά μυρωδιά του Ελληνικού καφέ άρχισε να μου γαργαλάει τα ρουθούνια.
Η σκέψη μου ήδη στην συνάντηση με τον Χάρη και τον Βασίλη στην Πρέβεζα.
Θα συνταξιδεύαμε μαζί μέχρι τα σύνορα. Οι φίλοι μου θα συνέχιζαν τον μακρύ τους δρόμο για το
Το κλειδί στη μίζα γύρισε και με το χάϊδεμα του δεξιού μου αντίχειρα στο μαγικό σημείο η γριούλα μου γουργούρισε για ακόμη μια φορά.
Μοναδική σχέση αυτή του μοτοσυκλετιστή με τη μοτοσυκλέτα του. Έχουν γραφεί πολλά για το συγκεκριμένο θέμα, πολλοί έχουν προσπαθήσει να αναλύσουν τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη σχέση τόσο μοναδική. Η αίσθηση ελευθερίας που σου προσφέρει? Η αδρεναλίνη? Το ίδιο το ταξίδι πάνω στους δύο τροχούς? Ίσως κάτι άλλο, ίσως και όλα αυτά μαζί…
Περιφερειακός Τρικάλων, Πύλη και αρχίζω να μπαίνω στα μαγικά μονοπάτια της Νότιας Πίνδου.
Πέρασμα μέσα από το χωριό Στουρναρέϊκα. Η απόλυτη ησυχία. Ο μόνος θόρυβος η εξάτμιση και ο κινητήρας της Αφρικάνας μου. Μετά από λίγα χιλιόμετρα το τούνελ της Γκρόπας.
«Γεφύρι της Άρτας» το συγκεκριμένο τούνελ, μήκους 1500 μέτρων, του οποίου είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για την κατασκευή του όταν ήμουν ακόμα παιδί και ολοκληρώθηκε πριν 1-2 χρόνια.
Ελλάς το μεγαλείο σου για ακόμη μια φορά.
Το συγκεκριμένο κομμάτι της διαδρομής έχει βαριά ιστορία μιας και πριν ολοκληρωθεί το τούνελ ο παλιός δρόμος ήταν πραγματικά μια οδηγική Οδύσσεα ειδικά τους χειμερινούς μήνες. Για περίπου 3 χιλιόμετρα ο οδηγός ακροβατούσε μεταξύ απόκρυμνων βράχων με συνεχόμενες κατολισθήσεις και μεγάλων χαράδρων.
Ο θάνατος εργατών της ΔΕΗ κατά την κατασκευή του φράγματος της Μεσοχώρας (το οποίο έχει αφεθεί στην μοίρα του) και η αυτοκτονία μιας γυναίκας με το ανήλικο παιδί της έχει σημαδέψει αυτή την διαδρομή….
Ο καφές χύθηκε ζεστός μέσα από το θερμός και μισογέμισε το πλαστικό κυπελάκι. Πολυτέλεια…..
Τράβηξα τις πρώτες τζούρες από το τσιγάρο μου με το βλέμμα στην απέναντι πλευρά του βουνού και στο πορτοκαλί του ουρανού. Το ‘χεις ζήσει και το γνωρίζεις καλά το συναίσθημα…
Ο δρόμος έρημος, ελάχιστοι οι θόρυβοι…παράξενοι…το σκοτάδι έχει αρχίσει την μάχη με το φως…άνιση για την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας…
Τα μέταλλα συστέλονται. Κάνουν θόρυβο. Δεν ενοχλεί…
Ο δρόμος χάνεται μέσα στο βουνό και οι εναλλαγές των χρωμάτων εκπληκτικές. Καλοκαίρι και η φύση δίνει το δικό της ρεσιτάλ μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Χρώματα, αποχρώσεις, ήχοι, αρώματα, ο θεός ο ίδιος…
Η ώρα του ραντεβού μου με τον Βασίλη και τον Χάρη είχε πλησιάσει και εγώ βρισκόμουν ακόμη στην Άρτα. Άλλα 90 χιλιόμετρα ακόμα μέχρι την Πρέβεζα και ο χρόνος αδυσώπητος. Τηλεφωνώ στον Βασίλη και με καθυσηχάζει πως θα με περιμένουν σε κεντρικό σημείο της Πρέβεζας. Δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια πόση ώρα μου πήρε για να φτάσω στην Πρέβεζα, δεν θυμάμαι καν αν η διαδρομή είχε κάτι ενδιαφέρον. Με την άφιξή μου στο σημείο του ραντεβού 2 μοτοσυκλέτες φορτωμένες με τα μπαγκάζια τους και στην άκρη οι αναβάτες τους με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους. Ωραίο συναίσθημα να αντικρύζεις χαμογελαστούς ανθρώπους…
Καφές και πρωϊνό για τους ταξιδιώτες και από τις πρώτες κουβέντες κατάλαβα πως δεν έκανα λάθος για τους χαρακτήρες των παιδιών. Βασίλη, Χάρη ελπίζω κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε.
Στον δρόμο λοιπόν για τα Ελληνο – Αλβανικά σύνορα. Με την πυξίδα να δείχνει βόρεια (τι την θέλεις αγόρι μου την τεχνολογία, αφησέ την για τους άλλους. Ακολούθησε το ένστικτό σου. Και αν δεν βγεις στα Ελληνο – Αλβανικά και βγεις στα Ελληνο – Βουλγάρικα σύνορα τι έγινε? Το πολύ πολύ αντί για mirëmbrëma να πεις добър вечер 😉 )
Πανέμορφη διαδρομή δίπλα στην θάλασσα, με λίγη κίνηση και πολλά να θαυμάσεις και να φωτογραφίσεις. Βασίλης
Είσοδος στην Εγνατία λίγο πριν την Παραμυθιά και ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΒΑΡΕΤΑ χιλιόμετρα μέχρι τα Ιωάννινα.
Άφιξη στα Ιωάννινα, περιφερειακή οδός για Κόνιτσα και τα ωραία ξαναρχίζουν. Γρήγορη διαδρομή χωρίς ιδιαίτερη κίνηση ειδικά μετά το Καλπάκι και άφιξη σε ένα ακόμη αγαπημένο μέρος. Λίγο πριν την Κόνιτσα (2-3 χιλιόμετρα) και πριν το Γεφύρι της Κόνιτσας που βρίσκεται δεξιά του δρόμου,
υπάρχει δρόμος που οδηγεί στην αρχή του φαραγγιού του Βίκου. Υπάρχουν πινακίδες που αναγράφουν για rafting κτλ. Αν βρεθείτε στο σημείο μην το χάσετε, πραγματικά αξίζει μια επίσκεψη.
ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΒΙΣΤΑΣ Είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής και βρίσκεται ανάμεσα στο φαράγγι του Βοϊδομάτη και την πεδιάδα της Γλιτονιάβιστας. Το μονότοξο γεφύρι κτίστηκε με χορηγία της Μπαλκίζ Χανούμ (ανήκε στο χαρέμι του Μαλίκ πασά) το 1853, και το όνομά του το πήρε από το ορεινό χωριό της σημερινής Ανω Κλειδωνιάς, πρώην Κλειδωνιάβιστας. Από το γεφύρι ξεκινάει το μονοπάτι προς το γεφύρι της Αρίστης που περνάει από τον ναό των Αγίων Αναργύρων.(Πηγή)
Επόμενος προορισμός η Καστοριά. Το σχέδιό μου να συνοδέψω τα παιδιά μέχρι τα σύνορα είχε αρχίσει να ναυαγεί και η φράση «5 το απόγευμα θα είμαι πίσω» (για τους μυημένους) είχε αρχίσει να τριγυρίζει για ακόμη μια φορά στο μυαλό μου 🙂 Από την Κόνιτσα ΕΟ Ιωαννίνων – Κοζάνης, μια εξίσου όμορφη διαδρομή με τον Βουρκοπόταμο να συντροφεύει τον ταξιδιώτη στο μεγαλύτερο μέρος της.
Χάρης
Μεγάλη στάση και ανασυγκρότηση στην Καστοριά στον παραλίμνιο δρόμο. Μια ακόμα πόλη της Ελλάδας με ιδιαιτερη ομορφιά αλλά δυστυχώς εγκαταλελειμμένη στην μοίρα της όπως σχεδόν όλες οι επαρχιακές πόλεις (ειδικά της δυτικής και κεντρικής Ελλάδας).
(Aν βρεθείτε στην Καστοριά ακολουθήστε τον δρόμο προς Φλώρινα και στα 25 περίπου χιλιόμετρα ακολουθήστε τις πινακίδες για Κρανιώνα. Δεν νομίζω να υπάρχει αλλού στην Ελλάδα αυτό το θέαμα. Δείτε εδώ πληροφορίες και φωτογραφίες από επίσκεψή μου στο χωριό Κρανιώνας).
Από αυτό το σημείο ο Χάρης και ο Βασίλης θα συνέχιζαν για Φλώρινα και σύνορα και εγώ θα έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής. Ευχές για «καλό ταξίδι» και πάλι στον δρόμο…
Μέχρι τις 5 το απόγευμα που έπρεπε να έχω γυρίσει είχα ακόμη 1 ώρα και 20 λεπτά και είπα να το εκμεταλευτώ :). Άγνωστο πως, μάλλον αστοχία GPS (Gια Pου Sτρίβω) βρέθηκα να ακολουθώ τον δρόμο για Μαυροχώρι, Πολυκάρπη. Ο ήλιος στα αριστερά μου άρα πήγαινα βόρεια, ωραία….Στάση για ανασυγκρότηση. Βενζίνη για άλλα 150 χιλιόμετρα, 15 ευρώ στο πορτοφόλι και μισό πακέτο τσιγάρα. Αμέσως σκέφτηκα αυτό
Στροφή δεξιά και στη συνέχεια Σταυροπόταμος, Αγ. Παρασκευή και ΕΟ Αμύνταιου – Καστοριάς. Κάποια χιλιόμετρα μέχρι το Λέχοβο και επιστροφή προς Κλεισούρα και Βαρικό.
Κλεισούρα
Έχοντας χαθεί για τα καλά σταματώ έναν ποδηλάτη και τον ρωτώ πως μπορώ να βγω για Πτολεμαϊδα. Για καλή μου τύχη με στέλνει από την διαδρομή που περνάει δίπλα απο την λίμνη Χειμαδίτιδα. (ευχαριστώ καλέ μου φίλε, αν και δεν συγκράτησα το όνομά σου) Κάποιες κατηφορικές ευθείες και η θέα της λίμνης στα αριστερά μου εκπληκτική.
Με τον ήλιο να έχει αρχίσει να χαμηλώνει ήδη μπροστά μου είσοδος στην Εγνατία Οδό. Αγαπημένη μουσική στο MP3 μου και μικρή στάση στα εργοστάσια της ΔΕΗ κοντά στην Κοζάνη.
Για ακόμη μια φορά συνεπής στο ραντεβού μου, το 5 έγινε 8 και εγώ ακόμα 140 χιλιόμετρα μακριά από τον προορισμό μου. Έχοντας πολύ άγχος ( 🙂 ) για τον χρόνο που κυλούσε, ακόμη μια στάση λίγο έξω από τα Γρεβενά…
…και ακόμη μια λίγο μετά τα Γρεβενά…
…και μια τελευταία δυο στροφές πιο κάτω :).
Μετά από 740 χιλιόμετρα, γύρισα στη βάση μου χωρίς τσιγάρα, χωρίς χρήματα, αλλά, με βενζίνη για τα πρώτα 100 χιλιόμετρα της επόμενης βόλτας μου και με ένα πλατύ χαμόγελο.
Όπως λέει και ο τίτλος βρεθήκαμε για ακόμη μια φορά σε κάποια γωνιά της Ελλάδας (αυτή τη φορά πολύ κοντά στη βάση μας) να αναζητάμε ένα ακόμα εγκαταλελειμμένο χωριό που ο χρόνος δεν κατάφερε ακόμα το τελειωτικό του χτύπημα.
Η ιδέα ξεκίνησε από τον Σωτήρη ο οποίος (δεν έχω καταλάβει ακόμη πως) ψάχνοντας στο google earth παρατήρησε κάποια χαλάσματα κοντά στο χωριό Αγρελιά (βορειο-ανατολικά του νομού Τρικάλων). Παρατηρόντας πιο προσεκτικά τον χάρτη διαπιστώσαμε πως όχι απλά δεν επρόκειτο για κάποια χαλάσματα αλλά φαινόταν καθαρά η ύπαρξη ένος χωριού πολύ κοντά μάλιστα στον επαρχιακό που οδηγεί στο χωριό Αγρελιά.
Απογευματινή βόλτα και καφές στο βόρειο κομμάτι του νομού Τρικάλων (το οποιό για να πω την αμαρτία μου δεν το είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση λόγω της Πίνδου, των Αγράφων, των Τζουμέρκων που μέχρι τώρα μονοπωλούσαν τον ταξιδιωτικό και φωτογραφικό μου ενδιαφέρον).
Γρήγορη βόλτα και καφές λοιπόν με την παρέα να αποτελείται από
Αποστόλη, Σωτήρη, Θάνο, Σπύρο, Νίκο και Βαγγέλη
Τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν δεν ξεπέρασαν τα 80 με τα 20 από αυτά χωμάτινα μέσα στην νότιο-δυτική πλευρά των Βερδικούσσων. Το κόστος της βόλτας κάτω από 10 ευρώ. Νέα μηχανή στην παρέα, με τον ίδιο θεοπάλαβο αναβάτη (KTM-Θάνος), νέο μέλος στην παρέα (Νίκος-Transalp), και το κλείσιμο της ημέρας έγινε με εντυπωσιακό τρόπο καθώς ο καλός φίλος Σπύρος πραγματοποίησε επιτέλους το όνειρό του και έγινε κάτοχος Αφρικάνας. Σπυράκο καλορίζικη και καλοτάξιδη !!!!!
Για όσους επιθυμούν να επισκευθούν το συγκεκριμένο χωριό, στον περιφερειακό Λαρίσης-Ιωαννίνων (στα Τρίκαλα), απέναντι απο την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου ακολουθείτε πινακίδες προς Παλαιόπυργο. Στα 30 χιλιόμετρα περίπου στο αριστερό σας χέρι θα δείτε ένα μεγάλο ξωκλήσι και πινακίδα που γράφει «Κουμαριά». Ακολουθείτε τον βατό χωματόδρομο για περίπου 5-6 χιλιόμετρα και βρίσκεστε στο χωριό.
Ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά το οδοιπορικό χωρίς πολλά λόγια από εμένα αλλά με πολλές φωτογραφίες και πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή.
Η αναχώρηση έγινε στις 16:30 από το γνωστό πλέον μέρος συνάντησης (Bulli’s Cafe). Ξεκινόντας και αφού περάσαμε από την Κρηνίτσα και τον Παλαιόπυργο αρχίσαμε να ανεβαίνουμε για να συναντήσουμε μετά από λίγα χιλιόμετρα την Ι.Μ Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κορμπόβου
( Η Ι. Μ. Κοιμήσεως Θ/κου, ή άλλως γνωστή ως μονή Κορμπόβου είναι κτισμένη στο χείλος μικρού κρημνώδους βράχου, ενώ αρχικά είχε χτισθεί σε απότομο γκρεμό και αναφέρεται σε χρυσόβουλλο του 1336 ως μετόχι της ακμάζουσας τότε μονής Ζαβλαντίων. Το παλιό καθολικό αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, είναι μονόχωρος τρίκογχος ναός, εσωτερικά κατάγραφος με τοιχογραφίες του 1650, ενώ το σημερινό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι ναός αθωνίτικου τύπου, σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλλο, που ανηγέρθηκε στα 1809, με ελάχιστο εναπομείναντα τοιχογραφικό διάκοσμο και ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1838.)
Ούτε λόγος για στάση στο μοναστήρι μιας και ο προορισμός μας ήταν άλλος και αφού περάσαμε και το χωριό Λαγκαδιά συνεχίσαμε το ανηφορικό κομμάτι. Επόμενο χωριό το Λιόπρασο και πλέον το τοπίο αρχίζει και αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αποστόλης με την Africana του (?). (Παρασκευά επιτέλους η καλή σου ανέπνευσε και πάλι. Έχουμε θέματα ανοιχτά εμείς οι τρεις 😉 )
Ο δρόμος μετά το Λιόπρασο. Στροφές σε μέτρια άσφαλτο και φυσικό τοπίο πολύ διαφορετικό από αυτό της Πίνδου, εξίσου όμορφο.
Πολύ κοντά στο Λιόπρασο υπάρχει ο ποταμός Ντολερίτης. Στην δεξιά πλευρά του δρόμου ο Δήμος Παλαιοκάστρου έχει κατασκευάσει έναν όμορφο χώρο αναψυχής δίπλα στην μονότοξη γέφυρα του ποταμού. Δυστυχώς τα γράμματα της ξύλινης πινακίδας έχουν σβηστεί και δεν γνωρίζω άλλες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή.
Να περάσω, να μην περάσω…
Θα περάσω !!
Ο μάχιμος Σπύρος κάνοντας την τελευταία του βόλυα με το V-Strom
Η ευτυχία των κατόχων HONDA δεν κρύβεται ούτε σε στιγμές χαλάρωσης…KαΤ εΜέ πάντα 🙂 (Σωτήρης XR)
Το καλογιαλισμένο Transalp του Νίκου (ελπίζω να ακολουθήσεις και σε άλλες μας εξορμήσεις φίλε)
Μετά την σύντομη στάση μας στο ποτάμι και μετά από λίγα χιλιόμετρα στο αριστερό μας χέρι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και λίγα μέτρα πιο κάτω ο χωματόδρομος που οδηγεί στο χωριό Κουμαριά. Φτάνοντας στο χωριό απλά έμεινα έκπληκτος από το θέαμα που αντίκρυσα. Ένα ολόκληρο χωριό χτισμένο στις πλαγιές του λόφου. Τα σπίτια σε αρκετή καλή κατάσταση χωρίς σε κανένα από αυτά να υπάρχει σκεπή μιας και οι ξύλινες κατασκευές δεν άντεξαν στον χρόνο.
Tο χωριό Κουμαριά (Τσιμάρια) έχει μικρή ιστορία, λιγότερη από έναν αιώνα. Το χωριό χτίστηκε κατά το 1881 από τους κατοίκους της παλιάς Σμόλιας (Παλαιοχώρι) εκεί που βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, οι οποίοι για λόγους που παραμένουν ανεξακρίβωτοι αρχίσανε να εγκαταλείπουνε το χωριό. Ανεβήκανε βορειότερα και έτσι χτίσανε την Κουμαριά. Κατά τον εμφύλιο πολεμο κάηκε το χωριό και οι κάτοικοι του πήγανε στα Τρικαλα και επέστρεψαν το 1950. Κατά την δεκαετία του 1960 αρχίζει η μετανάστευση και οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν οριστικά το 1979.
Τα σπίτια είναι πλέον μισογκρεμισμένα. Μόνο κτηνοτρόφους και κυνηγούς συναντάει κανείς. Αλλά αρκετοί χωριανοί, που έχουνε γεννηθεί στη Κουμαριά έρχονται συχνά και διανυχτερέουνε στον ξενώνα του χωριού.
Η εκκλησία Κοίμηση της Θεοτόκου σώζεται σε καλή κατάσταση. Κάθε δεκαπεντάυγουστο έχει πανηγυρι. Τότε γεμίζει το χωριό ζωή, έστω για λίγες ώρες….Εχουνε χτιστεί ένας ξενώνας και μαγειρία, νερό υπάρχει ευτυχώς άφθονο.
Στον ξενώνα υπάρχουνε κρεβάτια, τραπέζια και ένα τζάκι για τις κρύες μέρες του χειμώνα
Ακριβώς απέναντι από το χωριό υπάρχει ένα μεγάλο μισογκρεμισμένο κτίριο. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω είναι ο παλιός ναός της Αγ. Παρασκευής.
Σωτήρης και Θάνος ανάμεσα στα χαλάσματα
Ένα από τα μεγάλα κτίσματα του χωριού. Μάλλον το γραφείο της κοινότητας ή κάτι αντίστοιχο.
Ο δρόμος περνάει από την κορυφή του χωριού και προσφέρει μια απολαυστική θέα.
Θέα από το κάτω μέρος του χωριού
Το δημοτικό σχολείο
Όλα τα κτίσματα έχουν αυτή την όψη
Απόλυτη ησυχία και καλή πα΄ρεα. Όπως είπε ένα από τα παιδιά σε τέτοια μέρη σχεδιάζεις τα επόμενα ταξίδια σου. Συμφωνω….
Στνεχίζοντας στον χωματόδρομο επόμενος προορισμός μας ήταν η Αγρελιά.
Χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί οι δασικοί δρόμοι πολλοί και οι διακλαδώσεις αυτών επίσης πολλές.
Σε κάποια σημεία χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί….
«Στρώσε το Stromα σου για δυο»
Απίστευτη θέα λίγο πριν το χωριό Αγρελιά
Έχοντας οδηγήσει περίπου 50 χιλιόμετρα και το ρολόϊ να δείχνει λίγο μετά τις 20:00 πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. 4 γεμάτες ώρες, μια απογευματινή βόλτα που δεν θα την άλλαζα με τίποτα από αυτά που η πλειοψηφία θεωρεί in,wow,gamata,cool…
Καλά ταξίδια σε όλους Γκαραγκούνης Βαγγέλης
Σπύρο καλορίζικο και καλοτάξιδο το νέο σου μωρό. Άντε να εκπληρώνονται σιγά-σιγά τα όνειρα.
BikersLightHouse 